ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΚΕΛ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΔΗΣΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ

«Όποιος καθιερώσει την πολιτική του “παραιτήσου με το πρώτο πρόβλημα”, θα τη βρει μπροστά του». Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική χάνει τη μνήμη της. Και τότε αρχίζει να αντιγράφει εκείνους που κάποτε κατηγορούσε. Το ΑΚΕΛ σήμερα υιοθετεί μια τακτική που επί χρόνια κατήγγελλε: την καθημερινή απαίτηση παραίτησης υπουργού. Την εύκολη στοχοποίηση. Την υπερβολή ως εργαλείο πίεσης. Όταν δεν μπορείς να αποδείξεις μια βαριά κατηγορία, τη φουσκώνεις. Την απλώνεις. Τη γενικεύεις. Παίζεις με τη μνήμη και τον φανατισμό των οπαδών σου. Και στο τέλος ζητάς ένα κεφάλι. Ο αφθώδης πυρετός είναι μια σοβαρή ζωονόσος με συγκεκριμένα ευρωπαϊκά πρωτόκολλα: ζώνες προστασίας, περιορισμοί μετακίνησης, ιχνηλάτηση, αποζημιώσεις. Δεν είναι πυρκαγιά. Δεν είναι κλιματική κρίση. Δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Η σύνδεση ανόμοιων κρίσεων για να στηριχθεί ένα αίτημα παραίτησης δεν είναι τεκμηριωμένη πολιτική κριτική. Είναι πολιτική υπερβολή. Αν υπάρχουν λάθη, να ειπωθούν με στοιχεία. Με ημερομηνίες. Με αποφάσεις. Με τεκμήρια. Όχι με κραυγές. Και ας μιλήσουμε καθαρά. Η ένταση αυτής της επίθεσης δεν είναι τυχαία. Η Υπουργός δεν απαντά με φωνές. Δεν σηκώνει τους τόνους. Δεν παίζει το παιχνίδι της σύγκρουσης. Κρατά επίπεδο. Ανέχεται. Στέκεται θεσμικά. Σε έναν τόπο όπου συχνά επιβραβεύεται ο θόρυβος και όχι η ψυχραιμία, η μετριοπάθεια θεωρείται αδυναμία. Και μια γυναίκα που δεν υψώνει τη φωνή της γίνεται πιο εύκολος στόχος από έναν άνδρα που θα επέλεγε τη σύγκρουση. Αυτό δεν είναι προοδευτική στάση. Δεν έπρεπε να είναι ούτε ΑΚΕΛική. Είναι πολιτική υπερβολή με επιλεκτική αυστηρότητα. Η Αριστερά — αν θέλει να τιμά την ιστορία της — οφείλει να χτίζει θεσμούς. Όχι να στήνει πολιτικά εκτελεστικά αποσπάσματα κάθε φορά που μυρίζεται φθορά αντιπάλου. Τα ίδια έκανε ο Τσίπρας στην Ελλάδα μέχρι που τον εξαφάνισε η ιστορία. Γιατί όποιος καθιερώσει την πολιτική του «παραιτήσου με το πρώτο πρόβλημα», θα τη βρει μπροστά του. Η πολιτική μνήμη είναι αργή. Αλλά είναι αμείλικτη. Το ΑΚΕΛ, με αυτή τη λογική, κινδυνεύει να ανατινάξει τις γέφυρες που επί δεκαετίες του έδιναν ρόλο ρυθμιστή και πρόσβαση στην εξουσία. Οι γέφυρες δεν καίγονται μόνο από τους απέναντι. Καίγονται και από υπερβολή. Η πολιτική της καθημερινής απαίτησης παραίτησης μπορεί πρόσκαιρα να συσπειρώνει το ακροατήριο. Δεν οικοδομεί όμως προοπτική εξουσίας. Δεν χτίζει πλειοψηφίες. Δεν γεννά εμπιστοσύνη. Και το λέω χωρίς ίχνος χαιρεκακίας. Όταν μαζεύεις έναν ψήφο από θυμό, αύριο μπορεί να χάσεις δέκα από απογοήτευση. Υπάρχει ακόμη χρόνος για σοβαρότητα. Υπάρχει ακόμη χρόνος για επιστροφή στη θεσμική αντιπολίτευση. Γιατί η Κύπρος χρειάζεται υπεύθυνες δυνάμεις. Όχι διαγωνισμό καταγγελιών.