ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ Του Σάββα Ηλιοφώτου – Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που πονάνε πιο πολύ κι από μια ήττα. Όχι γιατί χάνεις μια έδρα ή μια μάχη· αλλά γιατί χάνεις έναν άνθρωπο που πίστεψες. Έναν άνθρωπο που στήριξες, αγκάλιασες, ένιωσες πως μπορούσε να σταθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης σου — και τελικά σε απογοήτευσε. Ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ένας από αυτούς. Ένα παιδί δικό μας. Ένα παιδί που στηρίξαμε, προβάλαμε, αγαπήσαμε. Είδαμε σε αυτόν τη φλόγα που θα μπορούσε να ανάψει ξανά τη σπίθα της ΕΔΕΚ. Και ειδικά τώρα, που το κόμμα περνά ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, πιστέψαμε πως μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όταν ο Μαρίνος Σιζόπουλος παραιτήθηκε, του είπα ξεκάθαρα: Ανδρέα, έλα μπροστά. Θα σε στηρίξουμε. Πάρε την πρωτοβουλία, κράτα όρθια την ΕΔΕΚ. Αντί γι’ αυτό, μας γύρισε την πλάτη. Και δεν γύρισε μόνο την πλάτη στο κόμμα· γύρισε την πλάτη στους ανθρώπους που τον στήριξαν χωρίς αντάλλαγμα. Σε εκείνους που του φέρθηκαν με καθαρή ψυχή, με εμπιστοσύνη, με αγάπη. Δεν θα χρησιμοποιήσω βαριές κουβέντες. Δεν μας ταιριάζει. Ο Ανδρέας παραμένει — και το εννοώ — καλό παιδί. Απλώς, με την πολιτική δεν το έχει. Δεν άντεξε το βάρος, δεν διάβασε σωστά τη στιγμή. Και τώρα κρατά στα χέρια του μια έδρα που δεν του ανήκει προσωπικά· μια έδρα που του εμπιστεύτηκε η ΕΔΕΚ και οι άνθρωποί της. Καθ’ υπερβολή, θεώρησε ότι η ανάδειξη του σε βουλευτή Λάρνακας ήταν μόνο δική του επιτυχία, γιατί η ΕΔΕΚ για πρώτη φορά κέρδιζε έδρα βουλευτική στην Λάρνακα. Ασφαλώς ήταν και δική του επιτυχία. Όμως την διεκδίκησε κάτω από το σήμα της τιμημένης κόκκινης γροθιάς της ΕΔΕΚ. Είναι κι αυτός, δυστυχώς, μια από τις παράπλευρες απώλειες της δεκαετίας Σιζόπουλου· μιας δεκαετίας που άφησε πίσω της πληγές, καχυποψία και κόπωση. Του δώσαμε ευκαιρίες, του δείξαμε εμπιστοσύνη, τον στηρίξαμε με όλη μας την καρδιά. Και εκείνος, αντί να σταθεί στο πλευρό του κόμματος, επέλεξε να μας γυρίσει την πλάτη και να σαλπάρει για αλλού. Δεν ενοχοποιώ το ΔΗΚΟ για την φυγή του, γιατί αποτύχαμε εμείς να τον κρατήσουμε. Ευτυχώς που πήγε προς το ΔΗΚΟ και δεν πήγε προς το ΕΛΑΜ γιατί θα το χρεωνόμασταν και αυτό! Κι όμως — δεν του κρατούμε κακία. Του ευχόμαστε ειλικρινά να βρει τον δρόμο του. Όμως πρέπει να θυμάται πως η έδρα που κρατά δεν είναι τρόπαιο· είναι παρακαταθήκη αγώνων, προσφοράς και πίστης σε ιδανικά. Η αξιοπρέπεια, η πολιτική ευθιξία και ο στοιχειώδης σεβασμός προς το κόμμα που τον ανέδειξε επιβάλλουν ένα μόνο πράγμα: να παραδώσει την έδρα του. Όχι γιατί το ζητά η ΕΔΕΚ· αλλά γιατί το απαιτεί η ηθική.