ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...

Στη σημερινή εποχή των κοινωνικών δικτύων, η αλήθεια δεν χάνει επειδή είναι αδύναμη. Χάνει επειδή αργεί. Το ψέμα, ελαφρύ, συγκινησιακό και εύπεπτο,σε μορφή εικόνας και ήχου, τρέχει πιο γρήγορα από τα γεγονότα. Και μέχρι να φτάσει η αλήθεια κοντά στον ανθρώπινο εγκέφαλο, εκείνος έχει ήδη «καταλάβει θέση». Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι ουδέτερος δέκτης πληροφοριών. Δεν λειτουργεί σαν σκληρός δίσκος που αποθηκεύει δεδομένα με σειρά προτεραιότητας. Λειτουργεί με συναισθήματα, φόβους, προσδοκίες και προκαταλήψεις. Τα κοινωνικά δίκτυα το γνωρίζουν αυτό – και το εκμεταλλεύονται. Το ψέμα προστατεύεται από την ταχύτητα. Κυκλοφορεί πριν υπάρξει χρόνος για έλεγχο, πριν ενεργοποιηθεί η κριτική σκέψη. Ένα ψέμα που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη πιστεύουμε γίνεται αμέσως «αλήθεια» στο μυαλό μας. Όχι επειδή είναι πειστικό, αλλά επειδή είναι βολικό. Και τότε τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: πώς προσλαμβάνει την αλήθεια ένας εγκέφαλος που έχει ήδη μολυνθεί από το ψέμα; Με δυσκολία. Με αντίσταση. Και συχ...

Φίλε Δήμαρχε της Πάφου θα εμπιστευτώ αυτό που είδα με τα μάτια μου και που ανίχνευσα με την διαίσθηση μου όταν σε συνάντησα με την οικογένεια σου πέραν της μιας φορές, που είναι ταυτόσημο με αυτό που δήλωσε η σύζυγος σου: Ότι έχεις μια όμορφη οικογένεια. Χωρίς να υιοθετώ τις υπερβολές σου που τις συνηθίζεις, που ίσως να είναι και το όπλο σου, και θαυμάζοντας το έργο σου ως Δημάρχου, αποφάσισα να σταθώ δίπλα σου σε αυτή την δύσκολη στιγμή που παιρνάς με την οικογένεια σου.Ακόμα και εάν στην πορεία τα πράγματα εξελιχθούν διαφορετικά, θα είμαι πάντοτε βέβαιος ότι τώρα κάνω το σωστό. Οὓς ὁ Θεός συνέζευξε, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω. Η φράση αυτή δεν είναι σύνθημα ατιμωρησίας· είναι υπενθύμιση ευθύνης. Ευθύνης απέναντι στον γάμο, στην οικογένεια, στα παιδιά, αλλά και απέναντι στην κοινωνία. Παίρνω –συνειδητά– τη χειρότερη εκδοχή και λέω το εξής: ακόμη κι αν ένα ζευγάρι περάσει μια βαριά, σκοτεινή στιγμή και καταφέρει να την ξεπεράσει, να την αφήσει πίσω του και να προχωρήσει, γιατί μας αφορά...

Η είσοδος προσώπων όπως ο Φειδίας και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης – και των συνεργατών ή συνοδοιπόρων τους – στο κοινοβούλιο, εις βάρος κομμάτων με ιστορία δεκαετιών, δεν είναι απλώς μια εκλογική ανατροπή. Είναι μεταβολή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένα κρίσιμο κομμάτι της κοινωνίας δείχνει να μην ψηφίζει για να κυβερνηθεί, αλλά για να τιμωρήσει, να ταρακουνήσει, να σπάσει τη συνήθεια. Δεν αναζητά πάντα ολοκληρωμένα προγράμματα. Αναζητά ρήξη, μήνυμα, σύγκρουση. Και αυτό έχει συνέπειες. Αλλάζει η έννοια της πολιτικής εκπροσώπησης Η πολιτική μετατοπίζεται από τις ιδεολογίες στα πρόσωπα, από τα κόμματα στα σύμβολα. Το κοινοβούλιο παύει να είναι αποκλειστικά χώρος σύνθεσης πολιτικών και γίνεται – εν μέρει – χώρος κοινωνικής διαμαρτυρίας. Αυτό μπορεί να ανανεώσει τον δημόσιο διάλογο. Μπορεί όμως και να τον αποδομήσει, αν η οργή αντικαταστήσει τη σκέψη και το θυμικό την ευθύνη. Κλονίζεται η θεσμική συνέχεια Κόμματα με δεκαετίες ιστορίας, με όλα τους τα λάθη αλλά και τ...

Το έργο Καποδίστριας που παρακολουθούμε στην σκηνή του σινεμά, συνδέεται άμεσα με την πολιτική σκηνή της Κύπρου. Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήξερε καλά ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί της πατρίδας δεν εμφανίζονται πάντα ως τύραννοι. Συχνά εμφανίζονται ως «σωτήρες». «Η φιλοδοξία, όταν ντύνεται τον μανδύα της αρετής, γίνεται θανάσιμη», προειδοποιούσε. Σήμερα, ζούμε την πιο υποκριτική μορφή πολιτικής: την καταγγελία ως επάγγελμα. Όχι την τεκμηριωμένη κριτική. Όχι τον θεσμικό έλεγχο. Αλλά τη μόνιμη, γενικευμένη, κραυγαλέα καταγγελία των πάντων, χωρίς όρια, χωρίς αποδείξεις, χωρίς ευθύνη. Όταν τα πάντα βαφτίζονται «σκάνδαλο», τότε τίποτα δεν είναι σκάνδαλο. Όταν όλοι είναι διεφθαρμένοι, τότε κανείς δεν λογοδοτεί. Αυτό δεν είναι κάθαρση. Είναι πολιτική απάτη. Ο Καποδίστριας έλεγε ότι «η αλήθεια χωρίς μέτρο γίνεται όπλο στα χέρια των φατριών». Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Η διαφθορά δεν αντιμετωπίζεται. Εμπορεύεται. Γίνεται νόμισμα πολιτικής ανέλιξης, καύσιμο προσωπικών καριερών. Η Κύπρος παρουσιάζεται ...

Σε σχόλιο απάντηση μου στον Οδυσσέα Μηχαηλίδη για την επίκριση προς δημοσιογράφο έγγραψα: Πολύ καλά έκανες Οδυσσέα και επισκέφτηκες τον Ρώσσο Πρέσβυ.Η Ρωσσία δεν είναι χώρα την οποία σνομπάρουμε όσο και εάν διαφωνούμε με την εισβολή στην Ουκρανία. Κρατούμε μιαν αρσέρα ανοικτή για την Κύπρο γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα. Δηλαδή ακόμα και οι πιο σθεναροί φίλοι μας είδετε να κόψουν σχέσεις με την Τουρκία επειδή έκανε εισβολή στην Κύπρο; Η ίδια η Ελλάδα; Εδώ ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης για το καλό της Κύπρου σε μια απέλπιδα προσπάθεια,προσπαθεί να ρίξει γέφυρα συνεργασίας με την Τουρκία. Όμως σου συστήνω να αρχίσεις να αποφεύγεις αναφορές όπως αυτή "Ο Μανώλης Καλαντζής που παριστάνει τον δημοσιογράφο αλλά μολύνει το δημόσιο λόγο με τις εξυβρίσεις έναντι όλων με γλώσσα πεζοδρομίου, ενίσταται για τη συνάντηση αυτή" που τατσώνουν αυτό που κάνεις. Την "ξιμαροδουλειά" σου άφηνε να κάνουν άλλοι για σένα, διαθέτεις κάποιους, που την κάνουν πολύ καλά μάλιστα. Άφηνε τον αναγνώστη ...

«Ο άδρωπος εν ο τόπος – ο τόπος εν γέρημος». Μια φράση της κυπριακής λαϊκής σοφίας, που ο Κώστας Μόντης κουβαλά μέσα στην ποίησή του σαν αλήθεια βαριά, σχεδόν αδιαπραγμάτευτη. Όχι ως ρομαντική διατύπωση, αλλά ως βαθιά πολιτική θέση. Γιατί ο τόπος δεν είναι μόνο τα χώματα. Δεν είναι οι γραμμές στους χάρτες, ούτε τα συρματοπλέγματα, ούτε τα οδοφράγματα. Τον τόπο τον κάνουν οι άνθρωποί του. Και όταν οι άνθρωποι απομακρύνονται, ο τόπος ερημώνει — ακόμη κι αν μοιάζει γεμάτος. Στην Κύπρο, αυτή η αλήθεια πονά διπλά. Γιατί η κατοχή δεν είναι μόνο στρατός και σημαίες. Είναι και η σιωπή. Είναι η αποξένωση. Είναι η συνήθεια να ζούμε χωριστά, να μη μιλούμε, να μη γνωριζόμαστε, να μη συναντιόμαστε. Είναι η σταδιακή διάρρηξη του ανθρώπινου ιστού αυτού του τόπου. Γι’ αυτό και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων δεν ήταν ποτέ μια απλή τεχνική διευκόλυνση. Ήταν —και παραμένει— μια τρύπα στον τοίχο του διαχωρισμού. Μια ρωγμή στο τσιμέντο που επέβαλε η Τουρκία με τη δύναμη των όπλων της, αλλά που συντήρησαν, μ...

Αγαπητοί φίλοι και υποστηρικτές της ΕΔΕΚ, Η ΕΔΕΚ από την πρώτη μέρα της ίδρυσης της διακήρυσσε ότι οι στιγμές που περνούσαμε σαν τόπος, ήταν κρίσιμες και καλούσε σε εγρήγορση και έδινε αγώνες για να σώσουμε την Κύπρο. Ούτε στα πιο εφιαλτικά μας όνειρα δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα λέγαμε το ίδιο για την ίδια την ΕΔΕΚ, που βρίσκεται μπροστά στο τελευταίο σκαλοπάτι της επιβίωσης της και ότι θα καλούσαμε σε συστράτευση για την διάσωση της. Οι παράγοντες που οδήγησαν την ΕΔΕΚ σε αυτό το σημείο είναι πολλοί και διαχρονικοί, αλλά το τελικό κτύπημα το έδωσε η προεδρία Σιζόπουλου, με τις εξωπραγματικές πολιτικές της στο κυπριακό και τους ατελείωτους εσωτερικούς καυγάδες, με καπέλο από πάνω τις επικρεμάμενες υποψίες και κατηγορίες για πιθανή διαφθορά. Η νέα ηγεσία δεν τόλμησε την διαφοροποίηση της και εκεί που το προσπάθησε απότυχε λόγο του ομφάλιου λώρου που την κρατά συνδεδεμένη με τα λάθη και τις παραλήψεις του παρελθόντος. Όλα τα πιο πάνω είναι γνωστά, χιλ...

Γράφω αυτό το κείμενο γνωρίζοντας ότι δεν θα είναι αρεστό σε όλους. Όμως το Κυπριακό δεν λύνεται με το να είμαστε αρεστοί. Λύνεται μόνο αν είμαστε ειλικρινείς – πρώτα με τον εαυτό μας. Ποτέ δεν είναι αργά για μια επαναξιολόγηση των απόψεων μας. Η ζωή είναι δυναμική και όχι στατική. Πέρασαν πενήντα ένα χρόνια από την εισβολή. Στην Κύπρο μάθαμε να κρίνουμε τους ηγέτες μας με βάση τις προθέσεις, τα συνθήματα και τις δηλώσεις «πατριωτισμού». Όχι με βάση το αποτέλεσμα. Κι όμως, η ιστορία δεν καταγράφει προθέσεις. Καταγράφει πράξεις. Και κυρίως καταγράφει λύσεις – ή την απουσία τους. Η Τουρκία δεν είναι εξωτερικός παράγοντας. Είναι κυρίαρχο μέρος του προβλήματος. Εισέβαλε στρατιωτικά στην Κύπρο, εκμεταλλευόμενη το προδοτικό πραξικόπημα, και διατηρεί μέχρι σήμερα στρατό κατοχής. Αυτή η ιστορική αλήθεια δεν επιδέχεται συμψηφισμούς ούτε ωραιοποιήσεις. Από την άλλη πενήντα ένα χρόνια περιμένουμε να στηθεί στον τοίχο για το έγκλημα της και αυτή ολοένα και κάθεται σε περισσότερα τραπέζια ως ειρηνο...

Δεν μπήκε με ταμπούρλα και σημαίες. Δεν ανακοίνωσε άφιξη. Ήρθε σιγά-σιγά, σαν την υγρασία στους τοίχους των παλιών σπιτιών. Στην αρχή ήταν μια «εξυπηρέτηση». Μετά μια «διευκόλυνση». Ύστερα ένα «έτσι γίνονται τα πράγματα». Και στο τέλος έγινε τρόπος ζωής. Μάθαμε να ζούμε με τη διαφθορά όπως ζούμε με την κακοκαιρία: δεν τη διαλέξαμε, αλλά μάθαμε να την υπομένουμε. Και το χειρότερο; Να την δικαιολογούμε. «Ε, όλοι το κάνουν». «Να μείνει πίσω δηλαδή;» «Αφού το σύστημα έτσι δουλεύει». Κάπως έτσι η παρατυπία έγινε κανονικότητα και η κανονικότητα πολιτική κουλτούρα. Ξεκίνησε με προσφορά ενός δείπνου. Ενός ρολογιού στα γενέθλια. Δύο εισιτηρίων για διακοπές. Έγιναν βαλίτσες με λεφτά. Συμβόλαια «με τη μίζα στο χέρι». Και όλοι κάτι ήξεραν. Αλλά κανείς δεν ήξερε αρκετά για να μιλήσει. Όποιος μιλούσε, μάθαινε γρήγορα τη φράση-κλειδί της κυπριακής πολιτικής ζωής: «Δεν είναι δουλειά σου». «Φωνάζει επειδή δεν του έδωσαν και αυτού» Έτσι μεγαλώσαμε γενιές που έμαθαν πως το πρόβλημα δεν είναι η δια...

Δύο ήταν οι ύψιστες τιμές που πήρα στην δεκαπενταετή παρουσία μου στη δημαρχεία Στροβόλου:1) μετά από λίγο που είχα εκλεγεί με την συνεργασία ΕΔΕΚ και ΑΚΕΛ έκρινα ότι έπρεπε να αγοράζουμε υπηρεσίες κλητήρα από τον ιδιωτικό τομέα. Χωρίς να "πάρω άδεια " κατέθεσα σχετικη πρόταση στο δημοτικό συμβούλιο. Η αντίδραση της συντρόφου μου του Ακελ ήταν: φένεστε μου μαζί σου επάθαμεν ότι επάθαμεν με τον Βασιλείου! Την ρώτησα τι επάθετε που τον Βασιλείου και η απάντηση ηταν: που τον ευκάλαμεν Πρόεδρο τζιαι έκανε ότι έκοβε η κκελλέ του. Θεώρησα τιμή μου τον παραλληλισμό. 2) Οι φθαρτοπώλες έκλεισαν την λαϊκή αγορά και απαιτούσαν διάφορα, χωρίς να δείχνουν την παραμικρή εκτίμηση για όσα έπαιρναν. Πήγα στην λαϊκή αγορά εν μέσω καμερών των τηλεοπτικών σταθμών που τις κάλεσαν εκεί για να με εκθέσουν.Αγνοωντας το κλίμα που δημιουργησαν,τους έδωσα τρία λεπτά να ανοίξουν την αγορά και να αρχίσουν να εξυπηρετούν τον κόσμο διαφορετικά να μην ξανάρθουν γιατί η λαϊκή αγορά θα κλείσει. Τότες άκου...

Ξυπνώ και λέω, σήμερα και τις μέρες που θα ακολουθησουν, δεν θα γράψω τίποτε το επικριτικό, ούτε αμέσως ούτε εμμέσως, για το ΑΚΕΛ. Να μεγαλώσω την υπομονή και την ανοχή μου λεω. Ειδικά με τα τόσα που συμβαίνουν γύρω μας. Όσο νάναι, συνεργαστήκαμε άψογα για δεκαπέντε χρόνια και μαζί (και με άλλους φυσικά) κάναμε το θαύμα που λεγόταν Στρόβολος 1998-2011! Αυτό, εφαρμόστηκε απο το πρωί μέχρι που μπαίνω σπίτι από την δουλειά πριν λίγο και ακούω τον Γιώργο Λουκαίδη του Ακέλ στο ΡΙΚ να αναφέρεται κατά τρόπο ανακριβή στο "ταμείο της γυναίκας του Προέδρου Χριστοδουλίδη " την στιγμή που ξέρει ότι δεν είναι αυτό το όνομα του ταμείου, ενώ το ορθό όνομα του ταμείου το λέει δεύτερο. Με κάθε του λέξη στην συνέχεια, αρέσκεται να σκορπά δηλητήριο για τον Πρόεδρο εκεί που απλά έχει δικαιωμα να κάνει την κριτική του ! Επαναλαμβανω, δεν μιλώ για την επίκριση του επι της ουσίας των πολιτικών Χριστοδουλίδη που είναι και χρήσιμη και δικαίωμα του να κάνει. Μιλώ για τα υπονοούμενα και την ανάγ...

«Όταν κάτι φαίνεται τόσο «αδιανόητο», συνήθως δεν είναι λάθος. Είναι σχέδιο. Και όταν το σχέδιο αυτό αδιαφορεί για το διεθνές αποτύπωμα της Κύπρου, τότε δεν είναι απλώς πολιτικά ανεύθυνο. Είναι εθνικά επιζήμιο» Είκοσι τέσσερεις ώρες μετά την δημοσιοποίηση του βίντεο με φερόμενες συνομιλίες ενός πρώην υπουργού και ενός νεαρού επιχειρηματία και μετά από δεκάδες τοποθετήσεις και αναλύσεις τα γεγονότα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Το βίντεο που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, επιχειρεί να παρουσιάσει δύο πρόσωπα με αποδεδειγμένη πολιτική και επιχειρηματική διαδρομή –έναν πρώην υπουργό και έναν νεαρό, επιτυχημένο επιχειρηματία– να ενεργούν με τρόπο που αντιβαίνει τόσο στη λογική, όσο και στη στοιχειώδη γνώση των θεσμικών ορίων της πολιτικής ζωής. Η εκδοχή ότι άνθρωποι αυτού του επιπέδου, με εμπειρία σε κρίσιμα δημόσια αξιώματα, με επίγνωση του πολιτικού κόστους και με γνώση του πώς λειτουργούν οι παγίδες της δημοσιότητας, θα προέβαιναν με τέτοια ευκολία σε συζητήσεις που θα μπ...

Κάποτε ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης είπε το εξής: Με τον νουν που κουλιαντιρίζουμε, δεν θα μείνει πλάσμα νούσιμο να ασχολείται με την πολιτική! Και να σκεφτείτε, όταν το έλεγε αυτό δεν ήταν γνωστό ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να τεθεί στην διάθεση του κάθε "πολιτικού δολοφόνου" για να κάνει την δουλειά του πιο εύκολη! Ήδη βρισκόμαστε μπροστά σε αυτό το φαινόμενο...

Η Αννίτα Δημητρίου, Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, έδειξε πολιτικά αντανακλαστικά. Και αυτό δεν είναι ούτε αυτονόητο ούτε συνηθισμένο. Με τη διαγραφή του νυν βουλευτή του κόμματος της από υποψήφιου βουλευτή, ο οποίος φέρεται να χειροδίκησε εναντίον της συντρόφου του, έστειλε ένα καθαρό μήνυμα: « η πολιτική ευθύνη προηγείται της ποινικής». Η πολιτική δεν είναι δικαστήριο. Είναι χώρος αξιών, παραδείγματος και δημόσιας στάσης. Θα έπαιρνε άριστα αν προχωρούσε ένα βήμα παραπέρα – αν ζητούσε δηλαδή να μην κάθεται στα έδρανα του ΔΗΣΥ στη Βουλή μέχρι να υπάρξει δικαστική κατάληξη. Πιθανώς να το κάνει μεθαύριο στο Πολιτικό Γραφείο. Ακόμη κι έτσι όμως, η απόφαση έχει βάρος και νόημα. Σε άλλο πολιτικό χώρο, βλέπουμε μια διαφορετική προσέγγιση. Ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ έχει στα χέρια του πόρισμα της Αρχής Καταπολέμησης της Διαφθοράς για τον τέως Πρόεδρο του κόμματος. Ένα πόρισμα θεσμικό και σοβαρό, που δείχνει προς την κατεύθυνση της πιθανής διάπραξης ποινικού αδικήματος με εμπλοκή της Εισαγγελίας. Ένα πόρισμα...

«Ας μην κοροϊδευόμαστε: δεν υπάρχουν έμποροι, ούτε θύματα των ναρκωτικών, αν δεν υπάρχουν παραγωγοί» Δεν αποδέχομαι –και το δηλώνω ξεκάθαρα– καμία αυθαίρετη στρατιωτική επέμβαση, πόσο μάλλον όταν αυτή γίνεται εξωθεσμικά, χωρίς διεθνή νομιμοποίηση και στο όνομα ενός προέδρου όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει αποδείξει ότι περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και τους θεσμούς. Όμως, άλλο η καταδίκη της αυθαιρεσίας και άλλο η σιωπή ή η επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στη μεγαλύτερη παγκόσμια μάστιγα της εποχής μας: τα ναρκωτικά. Αντί να τρέχουμε να καταδικάζουμε, να το κάνουμε και αυτό, τον Τράμπ για την εισβολή του που έτσι και αλλιώς δεν θα ιδρώσει το αυτί του και δεν πρόκειται να κάνει πίσω, ας δούμε πως μετατρέπουμε την αυθαιρεσία του σε ευκαιρία για ένα καλύτερο κόσμο αναφωνώντας: Τραμπ, προχώρα σε θέλουμε να φτιάξεις ένα κόσμο χωρίς ναρκωτικά! Να μείνεις στην ιστορία για αυτή σου την επιτυχία! Αν η διεθνής κοινότητα ήταν σοβαρή και συνεπής, τότε η αντιμετώπιση των μεγάλων ναρκοπαραγω...

Η ΕΔΕΚ, ως σοσιαλιστικό κόμμα με ιστορική συμβολή στη δημοκρατική πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας, οφείλει να βρει ξανά τα πατήματα της και να συνέλθει από τα εσωτερικά μαχαιρώματα και τα προσωπικά ελαττώματα του μέχρι πρότινος προέδρου της, τα οποία της στοίχισαν την απώλεια της σοσιαλιστικής της ταυτότητας και της εικόνας του άμεμπτου κόμματος το οποίο πολεμούσε την διαφθορά και το ρουσφέτι. Πρέπει να ξανακερδίσει την εκπροσώπηση της σοσιαλιστικής ιδεολογίας και να παραδώσει τον ρόλο του ακόλουθου των εξελίξεων και του επαίτη που τρέφεται από τα δανεικά που παίρνει από δω και από κει και του φωνακλά ενάντια στη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, λες και μας προσφέρθηκε άλλη λύση ή είναι εφικτή άλλη λύση και την κλωτσούμε! Σήμερα η ΕΔΕΚ συμμετέχει στη διακυβέρνηση με αίσθημα ευθύνης και καθαρό ιδεολογικό προσανατολισμό: την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής μέσα σε μια σύγχρονη, ανοικτή οικονομία. Αυτή η συμμετοχή πρέπει να φανεί και προς τα έξω με μια πιο σωστή και αποτε...

"η διαφθορά δεν ξεκινά από τον λαό και ανεβαίνει. Ξεκινά από την εξουσία και κατεβαίνει" Η διαφθορά δεν είναι ούτε αφηρημένη έννοια ούτε «εθνικό ελάττωμα». Είναι συγκεκριμένο πολιτικό φαινόμενο, που γεννιέται όταν η εξουσία αποσυνδέεται από την ευθύνη και η ηγεσία παύει να λειτουργεί ως ηθικό παράδειγμα. Και όσο κι αν επιχειρείται συχνά ο συμψηφισμός, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: ποιος φέρει την πρώτη ευθύνη;Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ασαφής. Πρώτιστα υπεύθυνη είναι η ηγεσία. Όχι γιατί ο λαός είναι άμοιρος ευθυνών, αλλά γιατί η διαφθορά προϋποθέτει εξουσία. Ο ηγέτης νομοθετεί, αποφασίζει, διορίζει, ελέγχει – ή επιλέγει να μην ελέγξει. Κυρίως όμως, δίνει τον τόνο. Με τη στάση του ορίζει τι επιτρέπεται, τι συγχωρείται και τι τελικά καθιερώνεται ως «κανονικό». Όταν η ηγεσία συγκαλύπτει αντί να ελέγχει, όταν σχετικοποιεί το άδικο ως «λάθος», όταν προστατεύει τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητα στους αδύναμους, τότε η διαφθορά παύει να είναι εξαίρεση. Γίνεται σύστη...

Η διαφθορά έχει αναδειχθεί, δικαίως, σε κορυφαίο κριτήριο πολιτικής επιλογής για τους πολίτες. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως ανάγκη αποκατάστασης της εμπιστοσύνης σε ένα πολιτικό σύστημα που για χρόνια ταλανίζεται από σκιές, καθυστερήσεις και ατιμωρησία. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε κόμμα κρίνεται όχι μόνο από τις θέσεις του, αλλά κυρίως από τον τρόπο που διαχειρίζεται τις δύσκολες υποθέσεις στο εσωτερικό του. Η περίπτωση του πρώην Προέδρου της ΕΔΕΚ, ο οποίος ελέγχεται για πιθανή διάπραξη ποινικών αδικημάτων βάσει πορίσματος της Ανεξάρτητης Αρχής κατά της Διαφθοράς, φέρνει το κόμμα μπροστά σε μια τέτοια κρίσιμη δοκιμασία. Το ζήτημα δεν είναι –και δεν πρέπει να είναι– η ποινική του ενοχή ή αθωότητα. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι αδιαπραγμάτευτο και θεμέλιο κάθε κράτους δικαίου. Ισχύει για όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: ποια είναι η πολιτική ευθύνη και πότε αυτή ενεργοποιείται; Η πολιτική ευθύνη δεν ταυτίζεται με την ποινική. Δεν αναμένει την τελεσιδικία των...