ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Η φύση γιορτάζει δεξιά και αριστερά, ντυμένη στο πράσινο, στο μωβ και στο κίτρινο. Στο ραδιόφωνο η Σάντη και ο Δρουσιώτης κι εγώ ανίκανος να αλλάξω σταθμό. Τα μάτια ευφραίνονται και τα αυτιά μολύνονται. Το μυαλό στη μέση, χτυπιέται ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πατάω το γκάζι και μπαίνω στο χωριό. Η καμπάνα χτυπά — και θυμίζει: όλα ματαιότης. «Τον πήρε ο καρκίνος», λέει κάποιος. Και ήταν νιος. ΣΗ-17/04/2026

Χαλάρωσε… και άφησε το μυαλό να ταξιδέψει. Όπου σε πάρει — εκεί κατοικούν οι ανησυχίες του, εκεί φωλιάζουν οι έγνοιες και τα άλυτα. Θέλω να πω με λέξεις ό,τι τα μάτια δεν αντέχουν να δουν, ό,τι μόνο η φαντασία τολμά να αγγίξει. Πάτησα στο πρώτο σκαλί. Και αυτό με πήρε στο δεύτερο, στο τρίτο… μέχρι που χάθηκα. Σε ένα όνειρο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μια λίμνη. Νερά κόκκινα. Και μέσα — ακέφαλα κορμιά. Κολυμπούσαν. Όχι προς κάπου. Όχι για κάτι. Κινήσεις σπασμωδικές, ασυντόνιστες, χωρίς προορισμό. Ανακάτευαν μόνο τα νερά. Ξυπνώ. Στο κρεβάτι. Με τα μάτια βαριά και το μυαλό ανήσυχο. Τι ήταν αυτό που είδα; Τα ακέφαλα κορμιά… ποιοι είναι; Ή μήπως — είμαστε εμείς; Μήπως κάπου, κάποτε, δώσαμε το κεφάλι μας αλλού και κρατήσαμε μόνο το σώμα; ΣΗ-17/04/2026

  Το πήρα από εδώ, το πήρα από εκεί, στο τέλος το βρήκα! Ξέρετε, το να σου ζητά   ο Λάκης να πεις δυο λόγια «για τον Λάκη που είδες όλα αυτά τα χρόνια», δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα! Πρέπει να μαζέψεις δεκαπέντε χρόνων καθημερινή συνεργασία και να την βάλεις σε μια τάξη. Να βάλεις σε τάξη μια συνεργασία, με ένα άνθρωπο που εκ της φύσεως του ήταν άτακτος! Μετά, να την περιορίσεις σε δύο λόγια…Εδώ, αρχίζουν τα δύσκολα. Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις με δαύτον… Στην αρχή, κάθε λέξη που βγαίνει από το πληκτρολόγιο διαγράφεται. Η μια είναι υπερβολή, η άλλη είναι αδόκιμη. Δεν χωρά σε μια μέρα, τέτοια που είναι …! Είναι άξιος να μου πει, ότι με κάλεσε στον γάμο του και του είπα και του χρόνου… Αδιέξοδο λοιπόν… Η ώρα περνά και δεν μπορώ να βρω την αρχή του λογυδρίου μου… Αφήνω το πληκτρολόγιο και παίρνω για πρώτη φορά στα χέρια μου το «Εσύ για Σένα», μπας και μου δώσει την λύση. Στο τι πρέπει να γράψω για τον Λάκη… Μα πάλι σκέφτομαι…γιατί πρέπει; Αφού ο Λάκης...

Λουλουδι μου σε ρώτησα πως βλάστησες στα βράχια; Το κύμα δεν φοβήθηκες; Την τόση του αλμύρα; Μονάχο μες στην ερημιά; Θάλασσα, γης και ουρανό, που μάτια ανθρώπου δεν σε είδαν; Τα βράχια δίπλα σου δεν μίλαγαν αγέρωχα κοιτούσαν την ώρα που οι μύτες τους τα πόδια μου τρυπούσαν! Λουλούδι μου σα δεν μιλάς; συνέχισα να σε ρωτώ και μια εσε και μια το κύμα να κοιτω! Το αεράκι φύσηξε Το κύμα στο ακρογιάλι Ένας γλάρος πέταξε Μια βάρκα πέρασε... Λουλούδι εσύ αγέρωχο στο βράχο βλαστημένο το στόμα σου κρατάς κλειστό την ώρα που αναμένω.... δυό λόγια να μου πεις κάτι να μαρτυρήσεις...! Και όμως τώρα το βλέπω μίλησες! Τη μεγαλύτερη αλήθεια μου μαρτύρησες! Τα βραχια δεν είναι εμπόδιο σαν θέλεις να βλαστήσεις και τη ζωή λουλούδι μου με πείσμα να κερδίσεις...! ΣΗ-10.08.2013 Πρωταράς

Αφιερωμένο στην τυφλή κυρία που με επισκέφτηκε για να μου ζητήσει βοήθεια, όχι χρηματική, για το φόρο αποχετευτικού €800 που χρωστά στο ΣΑΛ. Μια τυφλή κυρία που ζει στην φτώχια και στην ανέχεια, γεμάτη περηφάνια, αλλά ανήμπορη μπροστά στα προβλήματα της... Μάτια τυφλά, σπινθηροβόλα γεμάτα δύναμη και πόνο Δεν μου ζητούσες να γλυτώσεις Μου έλεγες συνεχώς πως θέλεις να πληρώσεις Με ρωτούσες που θα τα βρεις Τα ρούφηξε μου λες, όλα ο πόνος! Του παιδιού με τα ναρκωτικά του άλλου με την φτώχια το σπίτι το ατελείωτο που πέφτουν οι σοβάδες Πόσο φτωχό το σύστημα σαν τα ευρώ που του χρωστάς ζητά να του πληρώσεις, την ώρα που δεν νοιάζεται αν έχεις να του δώσεις. Άδειο το πορτοφόλι σου Οι τσέπες τρύπιες, του πανταλονιού σου! Δεν μετρά στον υπολογιστή ο θησαυρός και η ομορφιά που έχεις στην ψυχή σου. Δεν μπορείς υποχρεώσεις να πληρώσεις. Δεν εξαργυρώνεται ο πλούτος των τυφλών ματιών που έχεις να μας δώσεις. Τον πλούτο της ψυχής σου δεν μπορεί κανένας μας να ...

Δε είμαι ποιητής Δεν είμαι συγγραφέας Μόνο οι λέξεις τριβελίζουν το μυαλό μου Γυροφέρνουν κι’ αποζητούν να βγουν απ’ το κεφάλι μου όπως το μωρό στριφογυρίζει στην μήτρα της μάνας του και οδεύει στην έξοδο... Κάποτε άδραζα την πέννα και τις αράδιαζα όλες στο χαρτί Τώρα αναζητώ το πληκτρολόγιο Πέννα, χέρια, πληκτρολόγια Όλα εργαλεία του μυαλού που πετάει τις λέξεις όπως το ηφαίστειο πετάει την λάβα του Η γλώσσα; Ξεχάσαμε την γλώσσα Αυτή και αν είναι του μυαλού το εργαλείο μόνο που αυτή, μόνη απ’ όλα παίρνει και την δικιά της γραμμή Αλλοίμονο όταν η γλώσσα βγάζει τις δικές της άμυαλες λέξεις Πεθαίνει ο ποιητής Πεθαίνει ο συγγραφέας Όπως ακριβώς πεθαίνει το μωρό από του ομφάλιου λώρου στου λαιμού το σφίξιμο

Οι βόμβες θα πεθάνουν Τα τζιτζίκια συνεχίζουν το μονότονο τραγούδι τους. Οι βόμβες στον γειτονικό μας Λίβανο συνεχίζουν να σκορπούν το θάνατο Το σκοτάδι μπορεί να σταματήσει τα τζιτζίκια και ο κρύος χειμώνας. Τις βόμβες ούτε ο χειμώνας ούτε το σκοτάδι... Θεριέυουν στην κάψα του καλοκαιριού. Ξυπνούν στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής. Οι βόμβες δεν σταματούν ούτε με τον θάνατο. Ο θάνατος είναι η ζωή τους. Οι βόμβες θα πεθάνουν όταν δεν θα υπάρχουν ζωές. Όταν η ζωή στον πλανήτη πεθάνει από τις βόμβες που θα σκορπούν και το δικό τους θάνατο...

Θυμώνω μαζί σου Αύγουστε... Την ώρα που καθήμενος στη βεράντα του σπιτιού, με την αυγουστιάτικη εξαφάνιση να μου τρυπάει του μυαλού μου τις πιο απόκρυφες γωνιές βυθίζοντας με στη λίμνη των συναισθημάτων, θυμώνω μαζί σου Αύγουστε : -μήνα της νοσταλγίας -μήνα της ξεκούρασης -μήνα της αφραγκοσύνης -μήνα της ποίησης Δολοφόνε μήνα... Μήνα που σε περιμένουν οι άνθρωποι Για να ρουφήξεις την κούραση του χρόνου.. Κι εσύ ρουφάς την χαρά, το γέλιο τη ζωή... Μια η Κύπρος, μια ο Ήλιος.... Θέλεις με αίμα να σβήνεις την κάψα σου Κι’ οι άνθρωποι λες αποζητούν την δυστυχία τους ταξιδεύουν... συνεχίζουν να σε νοσταλγούν! συνεχίζουν να σε περιμένουν....