ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ-ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ Του Σάββα Ηλιοφώτου πρώην Δημαρχου Στροβόλου

Βλέπω μπροστά μου να σχηματίζεται κάτι που δεν είναι απλώς μια σύμπτωση απόψεων. Είναι μια σύμπλευση. Ένας κύκλος ανθρώπων που δεν ενώνονται από την αγωνία για την αλήθεια, αλλά από την ταύτιση σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το Κυπριακό — μια αντίληψη που, όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται να το ακούνε, ακουμπά επικίνδυνα κοντά στις τουρκικές θέσεις. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί δεν είναι απλώς ότι συμφωνούν μεταξύ τους. Αυτό είναι θεμιτό σε μια δημοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η “αδελφότητα” — γιατί περί αυτού πρόκειται — δείχνει να λειτουργεί με όρους αλληλοκάλυψης και όχι με όρους αρχών. Όταν ένας από αυτούς, όπως ο Μακάριος Δρουσιώτης, προβαίνει σε βαριές καταγγελίες χωρίς να παρουσιάζει τα απαραίτητα τεκμήρια, δεν βλέπουμε καμία εσωτερική αντίδραση. Καμία επιφύλαξη. Καμία υπεράσπιση του τεκμηρίου της αθωότητας. Σιωπή. Και όχι μόνο σιωπή. Βλέπουμε στήριξη. Έμμεση ή άμεση. Βλέπουμε μια διάθεση να περάσει το μήνυμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά από πότε σε μια ευνομούμενη πολιτεία η σπίλωση ανθρώπων χωρίς αποδείξεις γίνεται ανεκτή επειδή “εξυπηρετεί” μια πολιτική γραμμή; Από πότε η ηθική γίνεται επιλεκτική; Είναι εντυπωσιακό — και ταυτόχρονα ανησυχητικό — ότι οι ίδιοι άνθρωποι που εμφανίζονται ως υπερασπιστές της διαφάνειας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, κάνουν τα στραβά μάτια όταν καταπατούνται οι πιο βασικές αρχές αυτών των αξιών. Το τεκμήριο της αθωότητας δεν είναι μια λεπτομέρεια. Είναι θεμέλιο του κράτους δικαίου. Όταν το υπονομεύεις, δεν πλήττεις απλώς τον “αντίπαλο”. Υπονομεύεις την ίδια τη δημοκρατία. Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν διστάζουν, την ίδια στιγμή, να εμφανίζονται ως οι φορείς της “σωτηρίας”. Να δίνουν διαλέξεις ηθικής. Να παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως τη φωνή της λογικής και της προόδου.