ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Δεν είναι εύκολο σήμερα να σταθείς μπροστά στους πολίτες και να τους ζητήσεις να εμπιστευτούν τους θεσμούς. Όχι γιατί οι θεσμοί είναι κατ’ ανάγκη όλοι προβληματικοί, αλλά γιατί έχει παγιωθεί μια αντίληψη: «τίποτα δεν λειτουργεί». Και όταν αυτή η φράση βγαίνει από το στόμα ενός δεκάχρονου παιδιού, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση εμπιστοσύνης. Μιλάμε για βαθιά διάβρωση της συλλογικής μας συνείδησης. Για χρόνια, η συνεχής και συχνά ισοπεδωτική κριτική κατά των θεσμών – χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς αντίλογο, χωρίς υπεύθυνη στάση – δημιούργησε ένα τοξικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον όπου η απαξίωση έγινε εύκολη επιλογή. Όμως εδώ υπάρχει μια αλήθεια που αποφεύγουμε να πούμε: Οι θεσμοί δεν λειτουργούν στο κενό. Λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία. Και η κοινωνία σήμερα επιλέγει, όλο και πιο συχνά, την εύκολη θέση της αμφισβήτησης αντί της ευθύνης της κρίσης. Είναι εύκολο να λες «όλα είναι σάπια». Είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίζεις, να κρίνεις, να απαιτείς διόρθωση αντί για κατεδάφιση. Στην καθημερινή λει...

Οι "Πολλαπλασιαστές" και οι "Ντελάληδες" έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και συνεχίζουν ανεμπόδιστοι να καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Γίναμε μια κοινωνία που έχει πάψει να απαιτεί το αυτονόητο: Τεκμήρια. Απόδειξη. Ευθύνη λόγου. Αντί γι’ αυτό, λειτουργούμε με όρους εντυπώσεων. Τρέχουμε λαχανιασμένοι πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Στήνουμε πρόχειρα δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μοιράζουμε ετυμηγορίες με ένα «share» και ένα «comment». Καταδικάζουμε πριν καν ανοίξει φάκελος. Και όταν —αν ποτέ— η αλήθεια έρθει στην επιφάνεια, είναι ήδη αργά. Οι υπολήψεις έχουν τσαλακωθεί. Οι ζωές έχουν σημαδευτεί. Και κανείς δεν γυρίζει πίσω να λογοδοτήσει για το ψέμα που αναπαρήγαγε. Έτσι χτίζεται ένας φαύλος κύκλος που μας καταπίνει: Μια καταγγελία γεννά θόρυβο. Ο θόρυβος γεννά πανικό. Ο πανικός γεννά μιμητές — ή έστω την υποψία τους. Και στο τέλος, η αλήθεια χάνεται μέσα σε έναν καθρέφτη παραμορφωμένων εικόνων, όπου όλα μοιάζουν ίδια και τίποτα δεν είναι βέβα...

«Γιατί τελικά, η ψήφος δεν αποκαλύπτει μόνο τους πολιτικούς. Αποκαλύπτει πρώτιστα εμάς» Στην εκλογική περίοδο, δεν κρίνονται μόνο οι πολιτικοί. Κρινόμαστε όλοι. Γιατί τότε, ο κάθε ένας μας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Δείχνουμε αυτό που είμαστε στην ουσία μας, γιατί αισθανόμαστε πως η ψήφος που κρατούμε στα χέρια μας μάς δίνει δύναμη. Μια δύναμη που μας λύνει τη γλώσσα. Μας επιτρέπει να πούμε δημόσια όσα μέχρι χθες κρατούσαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όσα, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τολμούσαμε ούτε να ψιθυρίσουμε. Το αρχαίο «ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Η ψήφος γίνεται η «αρχή» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Και τότε αρχίζει η εκτροπή. Γιατί σε αυτή τη φάση, δεν δρουν μόνο οι απλοί πολίτες. Εμφανίζονται και οι «πολλαπλασιαστές» – οι γνωστοί «ντελάληδες» του δημόσιου βίου. Πρόσωπα με θεσμική ή επικοινωνιακή ισχύ, που γνωρίζουν καλά πως ο λόγος τους έχει βάρος. Επιλέγουν ένα θέμα, το αναπαράγουν, το διογκώνουν, το φορτίζουν. Το επαναλαμβάνουν μέχρι να μ...

«Για τις παλαιές πολυκατοικίες το θέμα πλέον δεν είναι τεχνικό. Είναι πρώτιστα οικονομικό και τα χρήματα είναι αργά για να βρεθούν όλα μαζεμένα. Οι ιδιοκτήτες έχουν γεράσει μαζί με την πολυκατοικία και η σύνταξη δεν τους φτάνει να ζήσουν» Την πλήρη διάσταση του προβλήματος την αντιλήφθηκα όταν ανάλαβα την προεδρία Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας σαράντα ετών. Η πολυκατοικία, σχεδιάστηκε για να έχει ζεστό νερό με ηλεκτρικά ταχύθερμα. βρέθηκε με τριάντα έξη διπλούς ηλικιακούς και κύλινδρο ζεστού νερού διακοσίων λίτρων το κάθε ένα στην οροφή. Σχεδιάστηκε για δέκα τόνους νερό στην οροφή και βρέθηκε με είκοσι. Συν αντένες δορυφορικών μεγάλων διαστάσεων, συν δεξαμενές πετρελαίου που δεν προβλέπονταν. Η μελέτη για την κατάσταση της πολυκατοικίας έδειξε ότι ο κάθε ιδιοκτήτης έπρεπε πριν τρία χρόνια να καταβάλει το ποσό των επτά περίπου χιλιάδων ευρώ συν φπα για να δημιουργηθεί το ταμείο για την επιδιόρθωση. Η απάντηση της μεγάλης πλειοψηφίας των ιδιοκτητών ήταν: Εδώ μας δυσκολεύουν τα...

«Από το Al Jazira gate, στο black van gate, στο πρόσφατο video gate και τώρα στο drousiotis gate. Από gate σε gate, δολοφονείται η αλήθεια και μαζί της και η δημοκρατία. Ως πότε η κοινωνία θα διψά πιο πολύ για gate και λιγότερο για την αλήθεια;» Ζούμε σε μια εποχή όπου η καταγγελία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία από την απόδειξη. Όπου ο θόρυβος υπερισχύει της ουσίας και η εντύπωση προηγείται της αλήθειας. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων φαίνεται να ανταγωνίζεται για το ποιος θα εκτοξεύσει την πιο βαρύγδουπη «αποκάλυψη», όχι με στόχο τη δικαιοσύνη, αλλά την εντύπωση. Με λεπτομερείς περιγραφές, φορτισμένη γλώσσα και δραματικό τόνο – αλλά χωρίς τα στοιχειώδη τεκμήρια που θα έδιναν βάρος και αξιοπιστία στους ισχυρισμούς. Και τότε ξεκινά ο φαύλος κύκλος. Οι διωκτικές αρχές, αντί να ιεραρχούν και να εστιάζουν, σύρονται πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Αφήνουν ανοιχτές υποθέσεις για να κυνηγήσουν την επόμενη «βόμβα», ενώ οι προηγούμενες παραμένουν μετέωρες, τροφοδοτώντας τη δυσπιστία των πολιτών. Το...

«Χωρίς ευθύνη, η ελευθερία του λόγου μετατρέπεται σε όπλο καταστροφής θεσμών. Δεν ζητά η κοινωνία σιωπή. Ζητά καθαρότητα. Δεν ζητά να μην μιλά κανείς. Ζητά όταν μιλά, να στέκεται πίσω από αυτά που λέει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι μια ψευδής καταγγελία. Είναι να συνηθίσουμε σε αυτές. Και τότε, δεν θα πιστεύουμε πια ούτε την αλήθεια» Το 2019 ο γνωστός νομικός και αδερφός του τέως Γενικού Εισαγγελέα, Νίκος Κληρίδης, δημοσιοποίησε επιστολή του στην οποία: • Κατήγγειλε την ύπαρξη κυκλωμάτων διαφθοράς εντός της δικαιοσύνης • Μιλούσε για σχέσεις δικηγόρων, δικαστών και αξιωματούχων • Έκανε λόγο για παρεμβάσεις σε υποθέσεις και ευνοιοκρατία • Άφηνε σαφείς αιχμές για έλλειψη βούλησης διερεύνησης Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε τον ίδιο άνθρωπο να προβαίνει σε δημόσιες καταγγελίες με αναφορά σε κίνδυνο της ίδιας της ζωής του, προσθέτοντας ότι γνωρίζει ποιοι βρίσκονται πίσω από τις απειλές και ότι τα πράγματα είναι σοβαρά και πηγαίνουν πολύ βαθιά. Από πλ...

Βλέπω μπροστά μου να σχηματίζεται κάτι που δεν είναι απλώς μια σύμπτωση απόψεων. Είναι μια σύμπλευση. Ένας κύκλος ανθρώπων που δεν ενώνονται από την αγωνία για την αλήθεια, αλλά από την ταύτιση σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το Κυπριακό — μια αντίληψη που, όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται να το ακούνε, ακουμπά επικίνδυνα κοντά στις τουρκικές θέσεις. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί δεν είναι απλώς ότι συμφωνούν μεταξύ τους. Αυτό είναι θεμιτό σε μια δημοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η “αδελφότητα” — γιατί περί αυτού πρόκειται — δείχνει να λειτουργεί με όρους αλληλοκάλυψης και όχι με όρους αρχών. Όταν ένας από αυτούς, όπως ο Μακάριος Δρουσιώτης, προβαίνει σε βαριές καταγγελίες χωρίς να παρουσιάζει τα απαραίτητα τεκμήρια, δεν βλέπουμε καμία εσωτερική αντίδραση. Καμία επιφύλαξη. Καμία υπεράσπιση του τεκμηρίου της αθωότητας. Σιωπή. Και όχι μόνο σιωπή. Βλέπουμε στήριξη. Έμμεση ή άμεση. Βλέπουμε μια διάθεση να περάσει το μήνυμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά από πότε σε μια ευνομ...

"Αντί να απαιτούμε τεκμήρια, απαιτούμε ενόχους" Οι καμπάνες χτυπούν. Οι εκκλησίες γεμίζουν. Οι άνθρωποι κάνουν τον σταυρό τους, προσκυνούν, συγκινούνται μπροστά στο Θείο Δράμα. Την ίδια ώρα, όμως, έξω από τους ναούς, η ίδια κοινωνία αναπαράγει –σχεδόν μηχανικά– το ίδιο έργο που υποτίθεται πως θρηνεί. Η ιστορία της Σταύρωσης δεν είναι μόνο μια θρησκευτική αφήγηση. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που δείχνει την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης: την ευκολία με την οποία ο όχλος αποθεώνει και, με την ίδια ευκολία, καταδικάζει. «Ωσαννά» τη μία μέρα, «Σταύρωσον αυτόν» την επόμενη. Δεν ήταν μόνο τότε. Είναι και τώρα. Στη σύγχρονη κοινωνία, η σταύρωση δεν γίνεται με καρφιά, αλλά με λέξεις. Με κατηγορίες που εκτοξεύονται δημόσια, με σκιές που ρίχνονται χωρίς αποδείξεις, με υπονοούμενα που αρκούν για να καταστρέψουν υπολήψεις. Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν αυτό. Είναι η ταχύτητα με την οποία η κοινωνία σπεύδει να υιοθετήσει την καταδίκη πριν καν υπάρξει απόδε...

Ο Μακάριος Δρουσιώτης επέλεξε να προχωρήσει σε βαριές δημόσιες καταγγελίες, στοχεύοντας συγκεκριμένα πρόσωπα και πλήττοντας την τιμή και την υπόληψή τους. Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να πει: «Να ερευνηθούν όλα». Όμως, σε ένα κράτος δικαίου υπάρχει μια αδιαπραγμάτευτη αρχή: Όποιος καταγγέλλει, οφείλει να τεκμηριώνει. Όταν λοιπόν καλείται από τις αρχές να παρουσιάσει στοιχεία και αντί αποδείξεων καταθέτει ερωτήματα, εισηγείται διαδικασίες και μετατοπίζει τη συζήτηση, αυτό δεν ενισχύει την αλήθεια. Αντιθέτως, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα: Υπάρχουν πράγματι τα στοιχεία;Ή μήπως οι καταγγελίες προηγούνται της τεκμηρίωσης; Γιατί εδώ δεν κρίνεται μόνο το περιεχόμενο των ισχυρισμών. Κρίνεται και η ευθύνη του ίδιου του καταγγέλλοντος. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από θόρυβο. Έχει ανάγκη από αλήθεια. Και η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με υπονοούμενα,αλλά με στοιχεία.Η «καταγγελία» Δρουσιώτη κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο:σε ακόμα ένα εργαλείο απαξίωσης και συκοφαντίας...

Διάβασα με την δέουσα προσοχή την ανακοίνωση του Μακάριου Δρουσιώτη -δημοσιογράφου και υποψήφιου βουλευτή με το VOLT. Ως ένας τρίτος, ανεξάρτητος παρατηρητής, βλέπω το συγκεκριμένο κείμενο περισσότερο ως μια πολιτικο-επικοινωνιακή παρέμβαση υψηλής έντασης, παρά ως μια ψυχρή, τεκμηριωμένη τοποθέτηση. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ανάγνωσης: 1. Τόνος και πρόθεση Το κείμενο είναι σαφώς επιθετικό και προληπτικά καχύποπτο απέναντι στους θεσμούς. Πριν ακόμη ξεκινήσει οποιαδήποτε διαδικασία, προεξοφλεί: συγκάλυψη, χειραγώγηση της έρευνας, προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι ο συγγραφέας: είτε έχει ισχυρή εσωτερική πληροφόρηση (που όμως δεν παρουσιάζει), είτε επιχειρεί να προκατασκευάσει αφήγημα δυσπιστίας, ώστε οποιοδήποτε αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει να θεωρηθεί ύποπτο. 2. Το ζήτημα των «στοιχείων» Επαναλαμβάνεται η φράση ότι «θα εκπλαγούν από τα στοιχεία», χωρίς όμως να παρουσιάζονται. Αυτό είναι κρίσιμο. Για έναν ουδέτερο παρατηρητή: Η ισχύς μιας καταγγελία...

Η υπόθεση την οποία κατάγγειλε δημόσια ο δημοσια ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης, είναι εξαιρετικά σοβαρή, γιατί εμπλέκει ισχυρισμούς για βαριά ποινικά αδικήματα (σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, διαφθορά, παρακολουθήσεις, κατάχρηση εξουσίας). Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα περιθώρια και οι υποχρεώσεις της Αστυνομίας καθορίζονται κυρίως από τη φύση των καταγγελιών — όχι από το ποιος τις κάνει. Από έρευνα την οποία έχω κάνει με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης,βρήκα τι μπορεί να κάνει η Αστυνομία άμεσα. Ακόμη και χωρίς κατάθεση του ίδιου του Δρουσιώτη, η Αστυνομία: Μπορεί να αυτεπαγγέλτως ξεκινήσει έρευνα, εφόσον υπάρχουν δημόσιοι ισχυρισμοί για σοβαρά αδικήματα. Να συλλέξει μαρτυρία από τρίτους (π.χ. πρόσωπα που κατονομάζονται ή μπορεί να γνωρίζουν). Να ζητήσει τεκμήρια (ψηφιακά δεδομένα, αρχεία, επικοινωνίες), εφόσον προκύπτει εύλογη υποψία. Να λάβει καταθέσεις από πιθανά θύματα, εάν μπορούν να εντοπιστούν. Ειδικά για ισχυρισμούς περί κακοποίησης ανηλίκου, υπάρχει αυξημένη υποχρ...

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, επαναλαμβάνουμε σχεδόν μηχανικά την ίδια φράση: «είναι γιορτή της δημοκρατίας». Και όμως, αν σταθούμε για λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα δούμε ότι αυτή η “γιορτή” μοιάζει όλο και λιγότερο με γιορτή — και όλο και περισσότερο με μια ανθρώπινη ζούγκλα. Μια ζούγκλα όπου δεν ανταγωνίζονται ιδέες, αλλά εγωισμοί. Όπου δεν συγκρούονται οράματα, αλλά χαρακτήρες. Όπου δεν κρίνονται πολιτικές, αλλά διαλύονται σχέσεις. Φίλοι γίνονται αντίπαλοι. Σύντροφοι μετατρέπονται σε εχθρούς. Και άνθρωποι που μέχρι χθες αντάλλασσαν μια καλημέρα, σήμερα ανταλλάσσουν δηλητήριο. Αλήθεια, αυτή είναι η δημοκρατία που θέλουμε; Ο Dale Carnegie, πριν από δεκαετίες, έθεσε απλές αλλά βαθιά ανθρώπινες αρχές συμπεριφοράς. Αν τις είχαμε ως πυξίδα, ίσως οι εκλογές να ήταν πράγματι γιορτή — όχι πεδίο μάχης. Γιατί τι μας λέει στην ουσία; Να μην κριτικάρουμε με μίσος. Να δείχνουμε ειλικρινή εκτίμηση. Να ακούμε πριν μιλήσουμε. Να θυμόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε ανθρώπους — όχι “στόχου...

« την ώρα που τα νέα κόμματα ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία επαγγέλλονται το νέο και το καθαρό, κτίζουν την κομματική τους βάση πάνω σε προβληματικές μεταγραφές από τα κόμματα που δήθεν προορίζονται να αντικαταστήσουν. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μπορείς να το δεις και να το αποφύγεις» Η πολιτική δεν είναι ποτέ ένας καθαρός διάδρομος όπου το παλιό φεύγει και το νέο έρχεται με μια κίνηση. Είναι, σχεδόν πάντα, ένα πεδίο συμβίωσης αντιθέσεων. Και αυτή η πραγματικότητα, όσο άβολη κι αν είναι, δεν είναι ατύχημα. Είναι ο κανόνας. Το ερώτημα είναι: Κτίζω το νέο με την ακαθαρσία από το παλιό ή καθαρίζω αυτό που έχω και προχωρώ; Την ώρα που κάποιοι κατηγορούν την ΕΔΕΚ ότι δεν απαλλάγηκε πλήρως από το παλαιό και το διεφθαρμένο, την ίδια ώρα το ΑΛΜΑ που επαγγέλλεται το νέο και το καθαρό, φορτώνει από τα βάρη και τα προβλήματα της ΕΔΕΚ και των άλλων κομμάτων που θέλει να αντικαταστήσει, όπως η περίπτωση Παπαδάκη και όχι μόνο από την ΕΔΕΚ και της Ειρήνης Χαραλαμπίδου από το ΑΚΕΛ. Ο Φειδίας, η άλλη μεγ...

«Η τεχνολογία έχει ήδη ανατρέψει τη σχέση μας με την ενημέρωση, με την αγορά, με την εργασία, με την εκπαίδευση, με την καθημερινότητα. Γιατί να θεωρούμε αυτονόητο ότι δεν μπορεί να ανατρέψει και τη σχέση μας με τη δημοκρατία» Το φαινόμενο Φειδίας δεν εξηγείται με τις εύκολες λέξεις που τόσο πρόχειρα εκτοξεύονται στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι αρκετό να μιλήσει κανείς για «γραφικότητα», για «θέατρο», για «πολιτική ανωριμότητα» ή για «ψήφο διαμαρτυρίας». Όλα αυτά μπορεί να περιέχουν ένα μέρος της αλήθειας, αλλά δεν αγγίζουν τον πυρήνα του φαινομένου. Και ο πυρήνας είναι πολύ βαθύτερος. Για να κατανοήσει κανείς τι πραγματικά συνέβη, πρέπει πρώτα να δει πώς ήταν δομημένο το εκλογικό σώμα πριν εμφανιστεί αυτό το φαινόμενο. Υπήρχε, από τη μια, ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που για πολλούς και διαφορετικούς λόγους είχε αποστασιοποιηθεί από τις εκλογές. Άνθρωποι που δεν είχαν απλώς πάψει να πιστεύουν στα κόμματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εγγραφούν στους εκλο...

«Η πολιτική ωριμότητα δεν προηγείται της συμμετοχής — γεννιέται μέσα από αυτήν. Οι πολίτες θα κάνουν λάθη. Όπως κάνουν και οι κυβερνώντες. Η διαφορά είναι ότι μέσα από τα λάθη τους θα μάθουν. Και θα εξελιχθούν» Από την Αρχαία Αθήνα μέχρι τις σύγχρονες δημοκρατίες, το αντιπροσωπευτικό σύστημα αποτέλεσε τη θεσμική απάντηση σε ένα πρακτικό πρόβλημα: την αδυναμία άμεσης συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Στην Εκκλησία του Δήμου, οι πολίτες συμμετείχαν αυτοπροσώπως. Όμως, καθώς τα κράτη μεγάλωναν και η κοινωνία γινόταν πιο σύνθετη, η άμεση δημοκρατία υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη της εκπροσώπησης. Ο πολίτης παρέδωσε τη φωνή του στον αντιπρόσωπο. Για αιώνες, αυτό το σύστημα λειτούργησε ως το καλύτερο εφικτό μοντέλο. Όχι το τέλειο — το εφικτό. Σήμερα όμως, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι συνθήκες που το γέννησαν έχουν αλλάξει ριζικά. Η τεχνολογία έχει καταργήσει την απόσταση. Ο πολίτης μπορεί να επικοινωνεί άμεσα, να ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο, να εκφράζει άποψη και να συμμετέ...

Διανύουμε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η επιφανειακή αντίδραση. Δεν είναι τυχαίο. Οι αλγόριθμοι των κοινωνικών δικτύων έχουν διεισδύσει βαθιά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, επιλέγοντας για εμάς τι θα δούμε, τι θα πιστέψουμε και τελικά πώς θα αντιδράσουμε. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του έναν «καθρέφτη» που του δείχνει μόνο ό,τι θέλει να δει. Δεν αμφισβητείται, δεν διορθώνεται, δεν εκπαιδεύεται. Επιβεβαιώνεται. Και όταν η επιβεβαίωση γίνεται συνήθεια, τότε η άποψη μετατρέπεται σε βεβαιότητα — ακόμη και όταν δεν στηρίζεται σε γνώση. Κάπως έτσι φτάνουμε στο φαινόμενο που περιγράφει με ωμό αλλά ακριβή τρόπο η λαϊκή ρήση: «έκανε η μύγα κώλο και χέζει τον κόσμο όλο». Δηλαδή, η άγνοια αποκτά φωνή, η επιπολαιότητα αποκτά κύρος και η υπερβολή βαφτίζεται αλήθεια. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Όταν ο πολίτης χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το ουσιώδες από το περιττό, το αληθινό από το ...

«Η ουσία είναι μία: Στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να καταφέρεις να αποκαταστήσεις την εμπιστοσύνη. Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν κινούνται μόνο από τα γεγονότα. Κινούνται από αυτό που πιστεύουν ότι είναι αλήθεια.» Υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο έχουν καταδικαστεί από τα δικαστήρια σωρεία πολιτικών προσώπων: πρώην δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, διευθυντής ημικρατικού οργανισμού, ανώτερο στέλεχος πολιτικού κόμματος, ακόμη και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας. Πρώην υπουργός και τραπεζίτης. Την ίδια ώρα, αθωώθηκαν μετά από δίκη ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής. Διώκεται ποινικά εν ενεργεία δήμαρχος. Ερευνάται ποινικά τέως αρχηγός κόμματος, του οποίου η ασυλία ήρθη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ερευνάται από την Αρχή Κατά Της Διαφθοράς ο τέως Πρόεδρος. Και όμως, η επικρατούσα εικόνα στην κοινωνία είναι διαφορετική: ότι «κανείς δεν διώχθηκε», ότι «κανείς δεν τιμωρήθηκε». Οι πολίτες απαιτούν ότι όλες οι αποφάσεις...

‘Όσοι ασχολείστε με τα κοινωνικά δίκτυα, έχετε προσέξει ότι έχω πυκνώσει τις παρεμβάσεις μου, σε μια προσπάθεια να διεγείρω την αγάπη σας και την προσοχή σας για την ΕΔΕΚ, γιατί πιστεύω ότι «μια φορά εδεκίτης, πάντα εδεκίτης», «μια φορά φίλος της ΕΔΕΚ, πάντα φίλος της ΕΔΕΚ», γιατί έχετε γίνει μέρος της περηφάνιας της. Είναι αδύνατο να θέλετε να δείτε την ΕΔΕΚ έξω από την βουλή που θα σημαίνει διάλυση την επόμενη μέρα. Αφήσαμε, εσείς που φύγατε και εμείς που μείναμε, μια μικρή ομάδα ανεξέλεγκτη για πολύ καιρό, να αλωνίζει και να κάνει τόσο μεγάλο κακό στο κόμμα. Όσο δεν μπόρεσε να κάνει η χούντα και η ΕΟΚΑ Β. Όσο δεν μπόρεσαν να κάνουν «φίλια» και αντίπαλα κόμματα που πολεμούσαν την ΕΔΕΚ με όλους τους υπόγειους τρόπους. Κατάφερε αυτή η ομάδα να κάνει ένα περήφανο εδεκίτη να σκέφτεται να ψηφίσει το ΑΛΜΑ και τον Φειδία και να εγκαταλείπει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία και ένα σωρό αγώνες για την πατρίδα και τον σοσιαλισμό. Σας θέλουμε πίσω, η θέση σας είναι μαζί μας. Η μικρή αυτή ομ...

Την ώρα που η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει μια δύσκολη συγκυρία ασφάλειας μετά το κτύπημα με ντρόουν στις Βρετανικές Βάσεις στο Ακρωτήρι, η χώρα πέτυχε κάτι που για χρόνια θεωρούσαμε αυτονόητο αλλά δεν ήταν:την άμεση κινητοποίηση ισχυρών συμμάχων. Στην Κύπρο βρέθηκαν ο Πρόεδρος της Γαλλίας, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Τοποθετήθηκε η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στέλνοντας την συμπαράσταση της Ευρώπης. Στρατιωτική βοήθεια και μέσα ασφάλειας κατέφθασαν και συνεχίζουν να καταφθάνουν. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αυτή είναι η ουσιαστική απάντηση προς την Τουρκία. Η Τουρκία μπορεί να μεταφέρει μαχητικά αεροσκάφη σε ένα παράνομο αεροδρόμιο σε κατεχόμενο έδαφος. Το κάνει εδώ και δεκαετίες, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν η Τουρκία προκαλεί. Το ερώτημα είναι αν η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μόνη απέναντι σε αυτή την πρόκληση. Και η απ...

Το Κυπριακό είναι αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και ένα πρόβλημα συμβίωσης δύο κοινοτήτων στο ίδιο κράτος. Η λύση που επιδιώκουμε πρέπει να απαντά και στις δύο αυτές πραγματικότητες: να τερματίζει την κατοχή και να διασφαλίζει τη δημοκρατική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Διατυπώνουμε το νέο Κυπριακό Δόγμα μέσα από επτά βασικές αρχές. 1. Τερματισμός της κατοχής και αποκατάσταση της κυριαρχίας Η λύση του Κυπριακού πρέπει να οδηγεί σε πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με: • κατάργηση των εγγυήσεων • αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων • τερματισμό κάθε μορφής εξάρτησης από τρίτα κράτη. 2. Επανένωση της Κύπρου σε ένα κοινό κράτος Απορρίπτουμε τη διχοτόμηση και τη λύση δύο κρατών. Στόχος είναι μια επανενωμένη Κύπρος, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, μέσα σε ένα κράτος με: • μία κυριαρχία • μία διεθνή προσωπικότητα • μία ιθαγένεια. 3. Δικοινοτική πολιτική δομή Η λύση πρέπει...