ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Το τέλος του 2025 προσφέρεται για νηφάλια αλλά καθαρή πολιτική αποτίμηση. Όχι για ευχολόγια, ούτε για γενικόλογες διακηρύξεις. Γιατί η πολιτική αξιολογείται τελικά από τον ρόλο που διαδραματίζει και όχι από τις προθέσεις που επικαλείται. Για ένα μικρό σοσιαλιστικό κόμμα όπως η ΕΔΕΚ, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η συμμετοχή στην κυβέρνηση προκαλεί φθορά. Η φθορά είναι αναπόφευκτη σε κάθε επιλογή. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η συμμετοχή αυτή συνοδεύεται από σαφή πολιτικό ρόλο και αναγνωρίσιμο αποτύπωμα. Η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Αποτελεί εργαλείο πολιτικής επιρροής. Όταν όμως δεν μεταφράζεται σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις –ιδίως στους τομείς της κοινωνικής πολιτικής, της εργασίας και των θεσμών– τότε μετατρέπεται σε απλή αριθμητική στήριξη, με δυσανάλογο πολιτικό κόστος. Ενόψει των Βουλευτικών Εκλογών του Μαΐου, η ΕΔΕΚ καλείται να απαντήσει σε ένα βασικό ζήτημα: αν μπορεί να παρουσιάσει ένα διακριτό πολιτικό στίγμα εντός της διακυβέρνησης. Λίγες, συγκεκ...

«Η δήλωση του Προέδρου και τα μηνύματα προς συμμάχους και αντιπάλους» Η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι επιθυμεί κεντροδεξιά πλειοψηφία στη Βουλή δεν ήταν μια ουδέτερη πολιτική διαπίστωση. Ήταν μια συνειδητή τοποθέτηση με σαφές ιδεολογικό φορτίο και συγκεκριμένους αποδέκτες. Και κυρίως, ήταν μια δήλωση που ξεπερνά το παρόν κοινοβουλευτικό σκηνικό και αγγίζει τη μακροπρόθεσμη στρατηγική του ίδιου του Νίκου Χριστοδουλίδη. Τυπικά, η κυβέρνηση στηρίζεται σε κόμματα του κεντρώου χώρου. Πολιτικά, όμως, ο Πρόεδρος έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι η συνεργασία αυτή δεν ισοδυναμεί με ιδεολογική μετατόπιση. Κυβερνά με το κέντρο, αλλά δεν αυτοπροσδιορίζεται ως πρόεδρος του κέντρου. Η διάκριση αυτή δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο άξονας πάνω στον οποίο οικοδομείται η πολιτική του αφήγηση. Σε ένα προεδρικό σύστημα όπως το κυπριακό, η κυβερνητική φθορά είναι αναμενόμενη. Η απώλεια πολιτικής ταυτότητας, όμως, είναι δυνητικά μοιραία. Η δήλωση περί κεντροδεξιάς πλειοψηφίας λειτουργεί ως ανάχωμα απένα...

Ο Κορπατζώφ, ο ηγέτης της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, στα απομνημονεύματα του έγγραψε για την πάλαι ποτέ κραταιά ΕΣΣΔ: Διαπιστώνω ότι η διαφθορά έχει φύγει από τα ψηλά στρώματα της εξουσίας και έχει κατέβει κάτω στα στρώματα του λαού. Για αυτό η αναστροφή είναι δυνατή μόνο εάν περάσουμε μέσα από την αυτοκαταστροφή και την αναδόμηση της χώρας σε νέα βάση. Μια διαδικασία που ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ρωσία και στις πρώην χώρες του σοβιετικού μπλοκ και νυν οι πιο πολλές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μήπως στην Κύπρο το πέρασμα μας προς την αναστροφή από την περίοδο διαφθοράς, της πραγματικής και της εικονικής, περνά μέσα από ηγέτες τύπου Φειδίας και Μιχαηλίδης προτού φθάσουμε σε ηγέτες του τύπου που έχουμε σήμερα; Η αναφορά στα απομνημονεύματα του Κορπατζώφ (και γενικότερα στο σοβιετικό βίωμα της ύστερης ΕΣΣΔ) αγγίζει έναν σκληρό αλλά διαχρονικό πυρήνα: όταν η διαφθορά παύει να είναι προνόμιο της κορυφής και γίνεται κοινωνική κανονικότητα, τότε δεν διορθώνεται· καταρρέει. Και μέσα από την κα...

« Ο λόγος των πολλών δεν υπηρετεί τη ζωή-υπηρετεί την πληγή. Και μια πληγή που την ξύνεις καθημερινά, δεν κλείνει ποτέ» Η ελληνική και τουρκική κοινότητα έχουν δύο νέους ηγέτες, παιδιά της μετά την εισβολή γενεάς. Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι ελπιδοφόρο, αλλά όχι αρκετό αφού και στις δύο πλευρές το δηλητήριο του παρελθόντος ρέει άφθονο. Το ότι μαζί κρατούν το μέλλον της Κύπρου αγκαλιά, φαίνεται να το συνειδητοποιούν. Τα υπόλοιπα τα ξέρω, τα αναμασούμε πενήντα ένα χρόνο και μην μου αρχίσετε το μάθημα. Ακριβώς, για εσάς τους «καθηγητές», έχω εμπνευστεί και γράφω τα παρακάτω: Οι άνθρωποι που, όταν μιλούν, το κάνουν μόνο για να μεταφέρουν μίσος — μίσος που εδραιώθηκε στις καρδιές των ανθρώπων αυτού του νησιού και χαράχτηκε ακόμη και πάνω στη γη — είναι καλύτερα να μην μιλούν. Όχι γιατί δεν έχουν δικαίωμα λόγου, αλλά γιατί ο λόγος τους δεν υπηρετεί τη ζωή. Υπηρετεί την πληγή. Και μια πληγή που την ξύνεις καθημερινά, δεν κλείνει ποτέ. Και σε μια κοινωνία βαθιά τραυματισμένη, ο ...

Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου Πενήντα ένα χρόνια από την εισβολή, δεν είναι απλώς ιστορικό βάρος. Είναι πολιτική αποτυχία. Στην Κύπρο δεν χωρίστηκαν μόνο εδάφη· χωρίστηκαν συνειδήσεις, καλλιεργήθηκαν φόβοι, εμπεδώθηκε η λογική ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ της αδράνειας. Το Κυπριακό έπαψε να αντιμετωπίζεται ως επείγον πρόβλημα και μετατράπηκε σε «διαχειρίσιμη πραγματικότητα». Μιλώ ως πολίτης αυτού του τόπου, αλλά και ως άνθρωπος που υπηρέτησε θεσμικά την κοινωνία. Η εμπειρία μου με έμαθε ότι καμία παγωμένη κατάσταση δεν παραμένει ουδέτερη. Ό,τι δεν τολμάς να αλλάξεις, σε αλλάζει. Και στο Κυπριακό, η αδράνεια μάς άλλαξε βαθιά — πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά. Η διχοτόμηση δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Η ανοχή που επιδείχτηκε πριν το 1974 απέναντι στην παρανομία, ήταν πολιτική επιλογή. • Η αδυναμία να αντιληφθούμε ακόμα και σήμερα ότι η Ζυρίχη που υπογράψαμε ήταν ένα δικοινοτικό κράτος με προνόμια προς την τουρκική κοινότητα μεγαλύτερα του με...