ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Η υπόθεση την οποία κατάγγειλε δημόσια ο δημοσια ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης, είναι εξαιρετικά σοβαρή, γιατί εμπλέκει ισχυρισμούς για βαριά ποινικά αδικήματα (σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, διαφθορά, παρακολουθήσεις, κατάχρηση εξουσίας). Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα περιθώρια και οι υποχρεώσεις της Αστυνομίας καθορίζονται κυρίως από τη φύση των καταγγελιών — όχι από το ποιος τις κάνει. Από έρευνα την οποία έχω κάνει με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης,βρήκα τι μπορεί να κάνει η Αστυνομία άμεσα. Ακόμη και χωρίς κατάθεση του ίδιου του Δρουσιώτη, η Αστυνομία: Μπορεί να αυτεπαγγέλτως ξεκινήσει έρευνα, εφόσον υπάρχουν δημόσιοι ισχυρισμοί για σοβαρά αδικήματα. Να συλλέξει μαρτυρία από τρίτους (π.χ. πρόσωπα που κατονομάζονται ή μπορεί να γνωρίζουν). Να ζητήσει τεκμήρια (ψηφιακά δεδομένα, αρχεία, επικοινωνίες), εφόσον προκύπτει εύλογη υποψία. Να λάβει καταθέσεις από πιθανά θύματα, εάν μπορούν να εντοπιστούν. Ειδικά για ισχυρισμούς περί κακοποίησης ανηλίκου, υπάρχει αυξημένη υποχρ...

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, επαναλαμβάνουμε σχεδόν μηχανικά την ίδια φράση: «είναι γιορτή της δημοκρατίας». Και όμως, αν σταθούμε για λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα δούμε ότι αυτή η “γιορτή” μοιάζει όλο και λιγότερο με γιορτή — και όλο και περισσότερο με μια ανθρώπινη ζούγκλα. Μια ζούγκλα όπου δεν ανταγωνίζονται ιδέες, αλλά εγωισμοί. Όπου δεν συγκρούονται οράματα, αλλά χαρακτήρες. Όπου δεν κρίνονται πολιτικές, αλλά διαλύονται σχέσεις. Φίλοι γίνονται αντίπαλοι. Σύντροφοι μετατρέπονται σε εχθρούς. Και άνθρωποι που μέχρι χθες αντάλλασσαν μια καλημέρα, σήμερα ανταλλάσσουν δηλητήριο. Αλήθεια, αυτή είναι η δημοκρατία που θέλουμε; Ο Dale Carnegie, πριν από δεκαετίες, έθεσε απλές αλλά βαθιά ανθρώπινες αρχές συμπεριφοράς. Αν τις είχαμε ως πυξίδα, ίσως οι εκλογές να ήταν πράγματι γιορτή — όχι πεδίο μάχης. Γιατί τι μας λέει στην ουσία; Να μην κριτικάρουμε με μίσος. Να δείχνουμε ειλικρινή εκτίμηση. Να ακούμε πριν μιλήσουμε. Να θυμόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε ανθρώπους — όχι “στόχου...

« την ώρα που τα νέα κόμματα ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία επαγγέλλονται το νέο και το καθαρό, κτίζουν την κομματική τους βάση πάνω σε προβληματικές μεταγραφές από τα κόμματα που δήθεν προορίζονται να αντικαταστήσουν. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μπορείς να το δεις και να το αποφύγεις» Η πολιτική δεν είναι ποτέ ένας καθαρός διάδρομος όπου το παλιό φεύγει και το νέο έρχεται με μια κίνηση. Είναι, σχεδόν πάντα, ένα πεδίο συμβίωσης αντιθέσεων. Και αυτή η πραγματικότητα, όσο άβολη κι αν είναι, δεν είναι ατύχημα. Είναι ο κανόνας. Το ερώτημα είναι: Κτίζω το νέο με την ακαθαρσία από το παλιό ή καθαρίζω αυτό που έχω και προχωρώ; Την ώρα που κάποιοι κατηγορούν την ΕΔΕΚ ότι δεν απαλλάγηκε πλήρως από το παλαιό και το διεφθαρμένο, την ίδια ώρα το ΑΛΜΑ που επαγγέλλεται το νέο και το καθαρό, φορτώνει από τα βάρη και τα προβλήματα της ΕΔΕΚ και των άλλων κομμάτων που θέλει να αντικαταστήσει, όπως η περίπτωση Παπαδάκη και όχι μόνο από την ΕΔΕΚ και της Ειρήνης Χαραλαμπίδου από το ΑΚΕΛ. Ο Φειδίας, η άλλη μεγ...

Το ΑΚΕΛ, υπήρξε το πρώτο κόμμα που εισήγαγε στην πολιτική ζωή του τόπου την έννοια των Νέων Δυνάμεων και τώρα της Κοινωνικής Συμμαχίας και στην συνέχεια ακολούθησε και το Κίνημα των Οικολόγων πάνω στην ίδια γραμμή. Για να δούμε πόσο επιτυχημένο είναι αυτό το πείραμα, να φέρουμε στο μυαλό μας το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις, το οποίο ήταν ένα βίαιο διαζύγιο με το εκλογικό σώμα που ψήφιζε αυτό το πολιτικό καπνογόνο! Γιώργος Λιλλήκας, παλαιότερα, και Ειρήνη Χαραλαμπίδου πρόσφατα με το ΑΚΕΛ και Ατταλίδου με τους Οικολόγους. Για τις εκλογές του Μαΐου δύο τουλάχιστον υποψήφιοι, Παπαδάκης και Χαραλαμπίδου δήλωσαν ως συνεργαζόμενοι με το ΑΛΜΑ, διαφοροποιώντας τον εαυτό τους από τους υπόλοιπους υποψήφιους του κόμματος, που απλά δηλώνουν υποψήφιοι του προφανώς και μέλη του. Με βάση τον εκλογικό νόμο, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε έναν υποψήφιο που είναι μέλος κόμματος και σε έναν που απλώς συνεργάζεται μαζί του. Και οι δύο ζητούν την ίδια ψήφο, μετρούν το...

«Η τεχνολογία έχει ήδη ανατρέψει τη σχέση μας με την ενημέρωση, με την αγορά, με την εργασία, με την εκπαίδευση, με την καθημερινότητα. Γιατί να θεωρούμε αυτονόητο ότι δεν μπορεί να ανατρέψει και τη σχέση μας με τη δημοκρατία» Το φαινόμενο Φειδίας δεν εξηγείται με τις εύκολες λέξεις που τόσο πρόχειρα εκτοξεύονται στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι αρκετό να μιλήσει κανείς για «γραφικότητα», για «θέατρο», για «πολιτική ανωριμότητα» ή για «ψήφο διαμαρτυρίας». Όλα αυτά μπορεί να περιέχουν ένα μέρος της αλήθειας, αλλά δεν αγγίζουν τον πυρήνα του φαινομένου. Και ο πυρήνας είναι πολύ βαθύτερος. Για να κατανοήσει κανείς τι πραγματικά συνέβη, πρέπει πρώτα να δει πώς ήταν δομημένο το εκλογικό σώμα πριν εμφανιστεί αυτό το φαινόμενο. Υπήρχε, από τη μια, ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που για πολλούς και διαφορετικούς λόγους είχε αποστασιοποιηθεί από τις εκλογές. Άνθρωποι που δεν είχαν απλώς πάψει να πιστεύουν στα κόμματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εγγραφούν στους εκλο...

«Η πολιτική ωριμότητα δεν προηγείται της συμμετοχής — γεννιέται μέσα από αυτήν. Οι πολίτες θα κάνουν λάθη. Όπως κάνουν και οι κυβερνώντες. Η διαφορά είναι ότι μέσα από τα λάθη τους θα μάθουν. Και θα εξελιχθούν» Από την Αρχαία Αθήνα μέχρι τις σύγχρονες δημοκρατίες, το αντιπροσωπευτικό σύστημα αποτέλεσε τη θεσμική απάντηση σε ένα πρακτικό πρόβλημα: την αδυναμία άμεσης συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Στην Εκκλησία του Δήμου, οι πολίτες συμμετείχαν αυτοπροσώπως. Όμως, καθώς τα κράτη μεγάλωναν και η κοινωνία γινόταν πιο σύνθετη, η άμεση δημοκρατία υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη της εκπροσώπησης. Ο πολίτης παρέδωσε τη φωνή του στον αντιπρόσωπο. Για αιώνες, αυτό το σύστημα λειτούργησε ως το καλύτερο εφικτό μοντέλο. Όχι το τέλειο — το εφικτό. Σήμερα όμως, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι συνθήκες που το γέννησαν έχουν αλλάξει ριζικά. Η τεχνολογία έχει καταργήσει την απόσταση. Ο πολίτης μπορεί να επικοινωνεί άμεσα, να ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο, να εκφράζει άποψη και να συμμετέ...

Διανύουμε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η επιφανειακή αντίδραση. Δεν είναι τυχαίο. Οι αλγόριθμοι των κοινωνικών δικτύων έχουν διεισδύσει βαθιά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, επιλέγοντας για εμάς τι θα δούμε, τι θα πιστέψουμε και τελικά πώς θα αντιδράσουμε. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του έναν «καθρέφτη» που του δείχνει μόνο ό,τι θέλει να δει. Δεν αμφισβητείται, δεν διορθώνεται, δεν εκπαιδεύεται. Επιβεβαιώνεται. Και όταν η επιβεβαίωση γίνεται συνήθεια, τότε η άποψη μετατρέπεται σε βεβαιότητα — ακόμη και όταν δεν στηρίζεται σε γνώση. Κάπως έτσι φτάνουμε στο φαινόμενο που περιγράφει με ωμό αλλά ακριβή τρόπο η λαϊκή ρήση: «έκανε η μύγα κώλο και χέζει τον κόσμο όλο». Δηλαδή, η άγνοια αποκτά φωνή, η επιπολαιότητα αποκτά κύρος και η υπερβολή βαφτίζεται αλήθεια. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Όταν ο πολίτης χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το ουσιώδες από το περιττό, το αληθινό από το ...

«Η ουσία είναι μία: Στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να καταφέρεις να αποκαταστήσεις την εμπιστοσύνη. Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν κινούνται μόνο από τα γεγονότα. Κινούνται από αυτό που πιστεύουν ότι είναι αλήθεια.» Υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο έχουν καταδικαστεί από τα δικαστήρια σωρεία πολιτικών προσώπων: πρώην δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, διευθυντής ημικρατικού οργανισμού, ανώτερο στέλεχος πολιτικού κόμματος, ακόμη και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας. Πρώην υπουργός και τραπεζίτης. Την ίδια ώρα, αθωώθηκαν μετά από δίκη ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής. Διώκεται ποινικά εν ενεργεία δήμαρχος. Ερευνάται ποινικά τέως αρχηγός κόμματος, του οποίου η ασυλία ήρθη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ερευνάται από την Αρχή Κατά Της Διαφθοράς ο τέως Πρόεδρος. Και όμως, η επικρατούσα εικόνα στην κοινωνία είναι διαφορετική: ότι «κανείς δεν διώχθηκε», ότι «κανείς δεν τιμωρήθηκε». Οι πολίτες απαιτούν ότι όλες οι αποφάσεις...

‘Όσοι ασχολείστε με τα κοινωνικά δίκτυα, έχετε προσέξει ότι έχω πυκνώσει τις παρεμβάσεις μου, σε μια προσπάθεια να διεγείρω την αγάπη σας και την προσοχή σας για την ΕΔΕΚ, γιατί πιστεύω ότι «μια φορά εδεκίτης, πάντα εδεκίτης», «μια φορά φίλος της ΕΔΕΚ, πάντα φίλος της ΕΔΕΚ», γιατί έχετε γίνει μέρος της περηφάνιας της. Είναι αδύνατο να θέλετε να δείτε την ΕΔΕΚ έξω από την βουλή που θα σημαίνει διάλυση την επόμενη μέρα. Αφήσαμε, εσείς που φύγατε και εμείς που μείναμε, μια μικρή ομάδα ανεξέλεγκτη για πολύ καιρό, να αλωνίζει και να κάνει τόσο μεγάλο κακό στο κόμμα. Όσο δεν μπόρεσε να κάνει η χούντα και η ΕΟΚΑ Β. Όσο δεν μπόρεσαν να κάνουν «φίλια» και αντίπαλα κόμματα που πολεμούσαν την ΕΔΕΚ με όλους τους υπόγειους τρόπους. Κατάφερε αυτή η ομάδα να κάνει ένα περήφανο εδεκίτη να σκέφτεται να ψηφίσει το ΑΛΜΑ και τον Φειδία και να εγκαταλείπει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία και ένα σωρό αγώνες για την πατρίδα και τον σοσιαλισμό. Σας θέλουμε πίσω, η θέση σας είναι μαζί μας. Η μικρή αυτή ομ...

Την ώρα που η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει μια δύσκολη συγκυρία ασφάλειας μετά το κτύπημα με ντρόουν στις Βρετανικές Βάσεις στο Ακρωτήρι, η χώρα πέτυχε κάτι που για χρόνια θεωρούσαμε αυτονόητο αλλά δεν ήταν:την άμεση κινητοποίηση ισχυρών συμμάχων. Στην Κύπρο βρέθηκαν ο Πρόεδρος της Γαλλίας, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Τοποθετήθηκε η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στέλνοντας την συμπαράσταση της Ευρώπης. Στρατιωτική βοήθεια και μέσα ασφάλειας κατέφθασαν και συνεχίζουν να καταφθάνουν. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αυτή είναι η ουσιαστική απάντηση προς την Τουρκία. Η Τουρκία μπορεί να μεταφέρει μαχητικά αεροσκάφη σε ένα παράνομο αεροδρόμιο σε κατεχόμενο έδαφος. Το κάνει εδώ και δεκαετίες, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν η Τουρκία προκαλεί. Το ερώτημα είναι αν η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μόνη απέναντι σε αυτή την πρόκληση. Και η απ...

Το Κυπριακό είναι αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και ένα πρόβλημα συμβίωσης δύο κοινοτήτων στο ίδιο κράτος. Η λύση που επιδιώκουμε πρέπει να απαντά και στις δύο αυτές πραγματικότητες: να τερματίζει την κατοχή και να διασφαλίζει τη δημοκρατική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Διατυπώνουμε το νέο Κυπριακό Δόγμα μέσα από επτά βασικές αρχές. 1. Τερματισμός της κατοχής και αποκατάσταση της κυριαρχίας Η λύση του Κυπριακού πρέπει να οδηγεί σε πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με: • κατάργηση των εγγυήσεων • αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων • τερματισμό κάθε μορφής εξάρτησης από τρίτα κράτη. 2. Επανένωση της Κύπρου σε ένα κοινό κράτος Απορρίπτουμε τη διχοτόμηση και τη λύση δύο κρατών. Στόχος είναι μια επανενωμένη Κύπρος, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, μέσα σε ένα κράτος με: • μία κυριαρχία • μία διεθνή προσωπικότητα • μία ιθαγένεια. 3. Δικοινοτική πολιτική δομή Η λύση πρέπει...

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που τα κόμματα καλούνται να κάνουν κάτι δύσκολο: να κοιτάξουν την ιστορία τους κατάματα και να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να την υπηρετούν ή αν θα παρακολουθούν την πορεία των πραγμάτων από το περιθώριο. Η ΕΔΕΚ δεν είναι ένα τυχαίο κόμμα. Ιδρύθηκε μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές της Κύπρου για να εκφράσει έναν πολιτικό συνδυασμό σπάνιο: πατριωτισμό, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Βάσος Λυσσαρίδης δεν δίδαξε ποτέ τον εύκολο δρόμο. Δεν δίδαξε την πολιτική των συνθημάτων ούτε την πολιτική της άρνησης για χάρη της άρνησης. Δίδαξε κάτι πολύ πιο δύσκολο: τον πατριωτικό ρεαλισμό. Να υπερασπίζεσαι τις αρχές σου, αλλά να μην αρνείσαι την πραγματικότητα. Να μην υποκύπτεις σε πιέσεις, αλλά να μην αφήνεις την πατρίδα σου να εγκλωβίζεται σε αδιέξοδα. Το Κυπριακό σήμερα βρίσκεται σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Η κατοχή συνεχίζεται. Η διχοτόμηση παγιώνεται. Η δημογραφική αλλοίωση στα κατεχόμενα προχωρεί. Και η μη λύση μετατρέπεται σταδιακά σε μια σιωπη...

Οι τέσσερις αφίσες που ανάρτησα τις τελευταίες μέρες για την ΕΔΕΚ στο φβ, ήταν τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης και της δημιουργίας πολιτικής εικόνας. Δεν θα ισχυριστώ ότι ήταν τεχνικά άρτιες. Ούτε εγώ έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Και, όπως φαίνεται, ούτε οι περισσότεροι από εσάς. Τα σχόλια που έλαβα —και τα οποία εκτιμώ ειλικρινά— επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε ένα πράγμα: στην τεχνική επάρκεια. Στην αισθητική, στη σύνθεση, στο κατά πόσο η εικόνα ήταν «καλοφτιαγμένη». Για το περιεχόμενο όμως, τίποτα. Για το μήνυμα της αφίσας, επίσης τίποτα. Και όμως, είμαι βέβαιος ότι και περιεχόμενο υπήρχε και μήνυμα υπήρχε. Η μικρή αυτή εμπειρία μού θύμισε κάτι βαθύτερο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν άλλαξαν μόνο τον τρόπο που επικοινωνούμε. Άλλαξαν και τον τρόπο που βλέπουμε. Μας εκπαίδευσαν να αντιδρούμε στο άμεσο, στο προφανές, στο επιφανειακό. Να στεκόμαστε πρώτα στο περίβλημα και πολύ σπανιότερα στο περιεχόμενο. Ν...

«Ίσως τότε να καταλάβουμε ότι τίποτε από όσα ζούμε δεν χάνεται πραγματικά. Γιατί η πιο βαθιά μνήμη δεν είναι αυτή που κρατά ο εγκέφαλος. Είναι αυτή που κρατούν οι άνθρωποι» Κάθομαι σιωπηλός στο γραφείο. Η σιγαλιά της απουσίας των πάντων μου κάνει συντροφιά. Το κτίριο ακόμη κοιμάται. Οι διάδρομοι είναι άδειοι, τα γραφεία κλειστά, οι φωνές δεν έχουν ακόμη γεννηθεί για τη μέρα που έρχεται. Απολαμβάνω από τη μια τον χρόνο που είναι ολόκληρος δικός μου. Μια μικρή πολυτέλεια μέσα στη βιασύνη της ζωής. Και από την άλλη πιάνω τον εαυτό μου να περιμένει. Περιμένω τους νέους και τις νέες του γραφείου να εμφανιστούν, να ανοίξουν τις πόρτες, να φέρουν μαζί τους τον θόρυβο της ζωής. Είναι σαν μια σιωπηλή επανασύνδεση. Ανάμεσα σε αυτό που είμαι σήμερα και σε αυτό που ήμουν πριν μερικά χρόνια. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή έρχονται καμιά φορά και άλλες σκέψεις. Σκέψεις μικρές, σχεδόν ασήμαντες, που όμως σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο. Λέω ότι προτού φύγω «Πρέπει να πάρω το τηλέφωνο». Έρχεται η ώρα,...

Μία από τις πληγές της Κύπρου που άφησε πίσω του ο αγώνας του κυπριακού λαού για την ένωση, είναι η ύπαρξη των βρετανικών βάσεων, ένα κατάλοιπο της αποικιοκρατίας που ενσωματώθηκε στο καθεστώς ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης δεν έφερε τις βάσεις στην Κύπρο. Τις κληρονόμησε, όπως τις κληρονομήσαμε όλοι εμείς που ζούμε σε αυτό το κράτος. Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι πώς διαχειρίζεται κανείς αυτή την πραγματικότητα. Και σε αυτό το επίπεδο, η κυπριακή κυβέρνηση προσπάθησε να θωρακίσει τη χώρα έναντι πιθανών κινδύνων που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη λειτουργία των βάσεων, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης στη Μέση Ανατολή και φαίνεται ότι τα κατάφερε πολύ καλά. Τώρα, αν ξύπνησε το απωθημένο της κυπριακής εθνικοφροσύνης, ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ, και βλέπουμε δηλώσεις και πανηγύρια που δεν έχουν σχέση με την ουσία της καθόδου των τεσσάρων μαχητικών και των δύο φρεγατών, αυτό είναι άλλο θέμα και δεν πρέπει να χαλά κανένα. Παράλληλα, στον διεθνή νομικ...

Με αφορμή τις πρόσφατες απειλές από το Ιράν, επανέρχεται το σύνθημα: «Έξω οι βάσεις από την Κύπρο». Είναι όμως αυτή τη στιγμή σοφή και αποτελεσματική πολιτική επιλογή ή μια εκτόνωση αγανάκτησης; Ας μιλήσουμε καθαρά. Οι βρετανικές βάσεις δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι κυρίαρχο έδαφος που παραχωρήθηκε με τις Συμφωνίες του 1960. Υπάρχουν. Και σε κάθε περιφερειακή σύρραξη, η γεωγραφία μας μάς υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε θεατές. Οι πύραυλοι δεν ξεχωρίζουν σημαίες. Χτυπούν συντεταγμένες. Ναι, οι βάσεις ενδέχεται να μας καθιστούν δυνητικό στόχο. Ναι, το ζήτημα της πλήρους κυριαρχίας παραμένει ανοιχτό και πολιτικά υπαρκτό. Όμως ας δούμε και την άλλη πλευρά της εξίσωσης. Η Τουρκία διατηρεί στρατό στο βόρειο τμήμα της πατρίδας μας. Το Κυπριακό παραμένει άλυτο. Το νησί είναι ήδη στρατηγικά επιβαρυμένο. Σε αυτό το περιβάλλον, ποια θα ήταν η ρεαλιστική πιθανότητα άμεσης αποχώρησης των βάσεων; Σχεδόν μηδενική. Σε περίοδο κρίσης, καμία δύναμη δεν αποσύρει στρατηγικά ερείσματα. Και αν...

Η επίθεση με ντρόουνς στις βρετανικές κυρίαρχες βάσεις πάνω στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι “ένα ακόμη διεθνές επεισόδιο”. Είναι προειδοποίηση. Είναι υπενθύμιση ότι ζούμε σε μια περιοχή που βράζει. Και ότι η Κύπρος, είτε το θέλουμε είτε όχι, βρίσκεται στο κέντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων. Σε τέτοιες στιγμές οι λέξεις έχουν βάρος. Και η στάση του καθενός καταγράφεται. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος. Δεν είναι φοιτητική συνέλευση. Δεν είναι ιδεολογικό εργαστήρι. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με διεθνείς υποχρεώσεις, στρατηγικές σχέσεις και ευθύνη απέναντι στους πολίτες της. Και όμως, την ώρα που η περιοχή φλέγεται, κάποιοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο: Να στοχοποιούν την κυβέρνηση. Να αναμασούν θεωρίες. Να μοιράζουν γενικές καταγγελίες περί “ιμπεριαλισμών”. Αλλά να σιωπούν επιδεικτικά για τα καθεστώτα και τις παραφυάδες που επενδύουν στην ένταση, εξάγουν αστάθεια και εργαλειοποιούν τη βία. Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι πολιτική στάση. Είναι ιδεολογική τύφ...