Η ΕΔΕΚ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που τα κόμματα καλούνται να κάνουν κάτι δύσκολο: να κοιτάξουν την ιστορία τους κατάματα και να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να την υπηρετούν ή αν θα παρακολουθούν την πορεία των πραγμάτων από το περιθώριο. Η ΕΔΕΚ δεν είναι ένα τυχαίο κόμμα. Ιδρύθηκε μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές της Κύπρου για να εκφράσει έναν πολιτικό συνδυασμό σπάνιο: πατριωτισμό, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Βάσος Λυσσαρίδης δεν δίδαξε ποτέ τον εύκολο δρόμο. Δεν δίδαξε την πολιτική των συνθημάτων ούτε την πολιτική της άρνησης για χάρη της άρνησης. Δίδαξε κάτι πολύ πιο δύσκολο: τον πατριωτικό ρεαλισμό. Να υπερασπίζεσαι τις αρχές σου, αλλά να μην αρνείσαι την πραγματικότητα. Να μην υποκύπτεις σε πιέσεις, αλλά να μην αφήνεις την πατρίδα σου να εγκλωβίζεται σε αδιέξοδα. Το Κυπριακό σήμερα βρίσκεται σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Η κατοχή συνεχίζεται. Η διχοτόμηση παγιώνεται. Η δημογραφική αλλοίωση στα κατεχόμενα προχωρεί. Και η μη λύση μετατρέπεται σταδιακά σε μια σιωπηλή αποδοχή της διχοτόμησης. Αυτό δεν μπορεί να είναι η μοίρα της πατρίδας μας. Η ΕΔΕΚ δεν υπάρχει για να διαχειρίζεται την κατοχή. Υπάρχει για να αγωνίζεται για την επανένωση της Κύπρου. Μια επανένωση που θα τερματίζει την κατοχή και θα αποκαθιστά την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλη της την επικράτεια. Μια λύση χωρίς εγγυήσεις και χωρίς στρατεύματα. Μια λύση που θα σέβεται το ευρωπαϊκό δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά και μια λύση που θα αναγνωρίζει τη δικοινοτική πραγματικότητα της Κύπρου. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πρέπει να μπορούν να ζουν μαζί σε ένα κοινό κράτος, όπου: • η κάθε κοινότητα θα διαχειρίζεται τα ζητήματα που την αφορούν άμεσα • και για τα μεγάλα ζητήματα της χώρας να αποφασίζουν μαζί. Αυτή είναι η ουσία της ειρηνικής συμβίωσης. Ούτε διχοτόμηση. Ούτε υποταγή. Η ΕΔΕΚ οφείλει να επιστρέψει στον δρόμο που χάραξε ο ιδρυτής της: στον δρόμο του πατριωτικού ρεαλισμού. Στον δρόμο της ευθύνης απέναντι στην ιστορία. Γιατί η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλα συνθήματα. Χρειάζεται μια στρατηγική επανένωσης. Και η ΕΔΕΚ μπορεί – και πρέπει – να συμβάλει αποφασιστικά στη διαμόρφωσή της.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ Του Σάββα Ηλιοφώτου – Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που πονάνε πιο πολύ κι από μια ήττα. Όχι γιατί χάνεις μια έδρα ή μια μάχη· αλλά γιατί χάνεις έναν άνθρωπο που πίστεψες. Έναν άνθρωπο που στήριξες, αγκάλιασες, ένιωσες πως μπορούσε να σταθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης σου — και τελικά σε απογοήτευσε. Ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ένας από αυτούς. Ένα παιδί δικό μας. Ένα παιδί που στηρίξαμε, προβάλαμε, αγαπήσαμε. Είδαμε σε αυτόν τη φλόγα που θα μπορούσε να ανάψει ξανά τη σπίθα της ΕΔΕΚ. Και ειδικά τώρα, που το κόμμα περνά ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, πιστέψαμε πως μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όταν ο Μαρίνος Σιζόπουλος παραιτήθηκε, του είπα ξεκάθαρα: Ανδρέα, έλα μπροστά. Θα σε στηρίξουμε. Πάρε την πρωτοβουλία, κράτα όρθια την ΕΔΕΚ. Αντί γι’ αυτό, μας γύρισε την πλάτη. Και δεν γύρισε μόνο την πλάτη στο κόμμα· γύρισε την πλάτη στους ανθρώπους που τον στήριξαν χωρίς αντάλλαγμα. Σε εκείνους που του φέρθηκαν με καθαρή ψυχή, με εμπιστοσύνη, με αγάπη. Δεν θα χρησιμοποιήσω βαρ...
Διαβάστε περισσότερα

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ-Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Σε μια κοινωνία όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει τραυματιστεί βαθιά, κάθε πολιτική απόφαση στα ανώτατα επίπεδα αποκτά βαρύτητα που ξεπερνά τη θεσμική της διάσταση και αγγίζει το πεδίο της ηθικής νομιμοποίησης. Δεν μπορεί να αγνοηθεί η γενικευμένη αίσθηση που επικρατεί εδώ και καιρό ότι η Νομική Υπηρεσία έχει πάψει να λειτουργεί ως ασπίδα του δημοσίου συμφέροντος και του κράτους δικαίου, και αντί αυτού εκλαμβάνεται — δικαίως ή αδίκως — ως προέκταση ενός παλιού πολιτικού συστήματος που πολλοί ταυτίζουν με συγκάλυψη, ατιμωρησία και πολιτική μαφία. Οι νυν Γενικός και Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας, πρώην υπουργοί επί διακυβέρνησης Αναστασιάδη, φέρουν στις πλάτες τους όχι μόνο τη θεσμική ευθύνη του ρόλου τους, αλλά και το βάρος της σύνδεσής τους με ένα πολιτικό παρελθόν που μεγάλο μέρος της κοινωνίας θεωρεί διεφθαρμένο. Δεν αρκεί να είναι αμερόληπτοι. Πρέπει και να φαίνονται. Και δυστυχώς, δεν φαίνονται. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ο οποίος επίσης υπήρξε υπουργός στην ίδια κυβέρνηση, βρίσ...
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...
Διαβάστε περισσότερα