Ο θυμός και η απαγοήτευση μας ξεχειλίζει, βλέποντας την ιστορία να επαναλαμβάνεται με άλλους αυτή τη φορά πρωταγωνιστές. Τη Ρωσία να παίρνει το ρόλο της Τουρκίας και την Ουκρανία να οδεύει το δρόμο της συμφοράς που εμείς βαδίσαμε πρώτοι και που τον ονόμαζαν αντί ναρκοπέδιο, οδό εθνικής καταξίωσης... Την Ουκρανία, που δεν κατάφερε να κλείσει τα αυτιά της στις σειρήνες των λεγόμενων ελεύθερων λαών της δύσης, την ώρα που οι βηματισμοί των στρατευμάτων της Ρωσίας ακούγονταν μέχρι το Κίεβο, ετοιμαζόμενα να εισβάλουν και να κατακτήσουν ένα ονειροπόλο και αφελή ταυτόχρονα λαό... Όπως τους βηματισμούς των μεχμετζικ που ετοιμάζονταν να εισβάλουν στο νησί την ώρα που οι αφελής αναφωνούσαν Ελλάς Κύπρος Ένωσης... Στο μεθύσι ήσαν όλοι δίπλα της! Τον οδυρμό τον εκβάλει μοναχή της! Ουκρανία, ένας λαός που οι μισοί παίρνουν το δρόμο να προστατεύσουν τις οικογένειες τους και οι άλλοι μισοί τα όπλα, για να πεθάνουν "ηρωϊκά" σε ένα πόλεμο που οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι έμποροι των ...