ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Η συζήτηση για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) στην Κύπρο διαρκεί δεκαετίες. Παρά την κόπωση της κοινωνίας, συνεχίζει να αποτελεί το επίσημο πλαίσιο λύσης, όπως συμφωνήθηκε τόσο από τις δύο κοινότητες όσο και από τον ΟΗΕ. Όμως, τι σημαίνει πρακτικά ένα ομόσπονδο κράτος με πολιτική ισότητα; Ποιος θα είναι ο ρόλος των εγγυήσεων; Και πώς μπορεί να σχεδιαστεί μια μεταβατική περίοδος που θα επιτρέψει ομαλή μετάβαση από το σημερινό καθεστώς στην επιδιωκόμενη λύση; Σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητες, αξίζει να επαναφέρουμε τη συζήτηση στη βάση της ουσίας, μακριά από συνθήματα και φοβίες. Τι είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία Η ΔΔΟ, όπως την περιγράφουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αποτελείται από: Δύο πολιτείες: μία ελληνοκυπριακή και μία τουρκοκυπριακή, με σημαντικές αρμοδιότητες σε τοπικό επίπεδο. Μία ομοσπονδιακή κυβέρνηση: με περιορισμένες, αλλά κρίσιμες εξουσίες, όπως εξωτερική πολιτική, άμυνα, οικονομική πολιτική και φυσικά η εκπροσώπηση της Κύπρου σε διεθνείς οργανισμούς. ...

Έγινε πρόσφατα μια πρώτη συνάντηση μεταξύ των δύο νέων ηγετών των Ελλήνων και των Τούρκων της Κύπρου σε ένα κλίμα θετικό που για τους ανθρώπους με θετική σκέψη γεννά την προσδοκία της επίτευξης λύσης του κυπριακού. Χωρίς να διεκδικώ περγαμηνές συνταγματολόγου ή νομικού, ένας ταπεινός μηχανολόγος είμαι, αλλά με την δύναμη της επιθυμίας να ψάξω την πληροφορία και με την βοήθεια της τεχνικής νοημοσύνης, ετοίμασα το άρθρο αυτό που καταπιάνεται με το επίμαχο θέμα της πολιτικής ισότητας το οποίο οι Τούρκοι συμπατριώτες μας διεκδικούν με τόση επιμονή ή δε Έλληνες συμπατριώτες μας αντιμετωπίζουν με τόση φοβία ενώ θα έπρεπε να είναι κοινό ζητούμενο για καλύτερη ισορροπία μέσα σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η πολιτική ισότητα θεωρείται μια αυτονόητη αρχή: όλοι οι πολίτες συμμετέχουν στη διακυβέρνηση υπό τους ίδιους κανόνες και με την ίδια πολιτική βαρύτητα. Στην Κύπρο, όμως, η έννοια αυτή έχει αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική βαρύτητα. Έχει μετατραπεί σε σημείο αντιπαρ...

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις του ΡΙΚ και του Omega καταγράφουν ένα πολιτικό περιβάλλον υψηλής έντασης, στο οποίο ο πολίτης δυσκολεύεται να διακρίνει την ουσία μέσα από τον θόρυβο. Η εικόνα δεν αφορά μόνο τη φθορά της κυβέρνησης, αλλά μια γενικευμένη δυσπιστία που πηγάζει από τη συνολική υπερθέρμανση της δημόσιας συζήτησης. Η κυβέρνηση, παρά το ουσιαστικό έργο που έχει επιτελέσει σε κρίσιμους τομείς, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συνθήκη πρωτόγνωρη για τα κυπριακά δεδομένα: και τα δύο μεγάλα κόμματα του τόπου, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, βρίσκονται απέναντί της, ενώ οι μικρότερες δυνάμεις που τη στηρίζουν αντιμετωπίζουν εσωτερικές προκλήσεις και προβλήματα και έχουν περιορισμένες δυνατότητες προβολής. Η εικόνα αυτή καθιστά δύσκολη τη διάχυση του κυβερνητικού έργου προς την κοινωνία. Αρνητικό κλίμα που σκεπάζει την ουσία Η αντιπολίτευση έχει επιλέξει μια στρατηγική συνεχούς καταγγελίας, συχνά με υπερβολική ένταση και χωρίς επαρκή τεκμηρίωση. Αυτό επιβαρύνει τον δημόσιο διάλογο και δημιουργεί μια συνολικ...

«Η άνοδος της συκοφαντίας και η μόνιμη φθορά της δημοκρατίας» Σε μια από τις πολλές εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες έλαβα μέρος, ένας φίλος μου, μέλος του εκατονταμελούς συμβουλίου του αντίπαλου κόμματος, με πληροφόρησε ότι η εντολή από την ανώτατη ηγεσία είχε δοθεί: Μην περιμένετε να κερδίσετε τον Ηλιοφώτου με επιχειρήματα: Ρίξτε του λάσπη-πολλή λάσπη για να κολλήσει! Σε κάθε εκλογικό κύκλο στην Κύπρο βλέπουμε το ίδιο φαινόμενο: μόλις ένα κόμμα διαπιστώσει διαρροή ψηφοφόρων, ο πολιτικός λόγος αλλάζει. Από την πολιτική αντιπαράθεση περνά στην προσωπική επίθεση. Από την κριτική, στη συκοφαντία. Το μοτίβο αυτό έχει παγιωθεί σε βαθμό που πλέον αποτελεί στοιχείο της πολιτικής μας κουλτούρας. «Η λάσπη δεν είναι πολιτική στρατηγική. Είναι σύμπτωμα απελπισίας.» Ο αυτοματισμός του πανικού Οι δημοσκοπήσεις λειτουργούν σαν σεισμικός αισθητήρας των πολιτικών τάσεων. Όταν ένα κόμμα διαπιστώνει ότι χάνει ψηφοφόρους, ενεργοποιείται σχεδόν αυτόματα μια αλυσίδα αμυντικών αντιδράσεων. Οι ψηφοφόροι...

Όταν ένας εργολάβος αναλαμβάνει να ανακατασκευάσει ένα δρόμο μέσα σε μια πόλη, η ταχύτητα στην εκτέλεση του έργου είναι πολύ σημαντικός παράγοντας γιατί έχει άμεσες επιπτώσεις πάνω στη ζωή της. Η ταχύτητα αυτή εξαρτάται από την δυνατότητα του ίδιου του εργολάβου, που συνήθως είναι ικανοποιητική και των δημόσιων υπηρεσιών, που συνήθως πάσχει, ιδίως όταν πρόκειται για την ΑΗΚ. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν εντάσσονται δεσμευτικά στο συμβόλαιο του έργου και δεν δεσμεύονται με το πρόγραμμα προόδου του. Επομένως, είναι ακατόρθωτο να τους ζητηθούν ευθύνες σε περίπτωση που καθυστερεί το έργο και συχνά γίνονται ένα άριστο πλυντήριο και για τις καθυστερήσεις που οι εργολάβοι δυνατόν να προκαλούν στο έργο εξ υπαιτιότητας των. Με αυτό το δεδομένο εξ υπαρχής, κάθε δημόσιο έργο ξεκινά με την ελπίδα –και συχνά μόνο με αυτήν– ότι οι υπηρεσίες θα συντονιστούν εγκαίρως για μετακινήσεις/συνδέσεις δικτύων. Όταν αυτό δεν γίνεται, ο εργολάβος καθυστερεί, διεκδικεί αποζημιώσεις από τον κύριο του έργου (δήμ...

Η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία ξεκίνησε με την υπόσχεση ότι θα φέρει εξορθολογισμό, οικονομία, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα, οδεύει από την πρώτη μέρα της εφαρμογής της μέσα από πολλά προβλήματα, τα οποία έχουν απογοητεύσει τον κόσμο. Με πρώτο πρόβλημα την αύξηση του κόστους λειτουργίας της, αντί της μείωσης όπως ήταν η υπόσχεση που δόθηκε. Ο Υπουργός Εσωτερικών από την πρώτη μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του, μίλησε στα ίσια και ενημέρωσε τον κόσμο για τα προβλήματα που έπρεπε να αναμένει και δεν έμεινε μόνο σε αυτό. Δεσμεύτηκε, να εργαστεί για να λειτουργήσει πιο αποδοτικά μια προβληματική μεταρρύθμιση για την οποία ο ίδιος δεν έφερε καμιά ευθύνη και προς τούτο εισηγήθηκε μέχρι τώρα δεκάδες τροποποιήσεις του νόμου. Μια από τις πιο προβληματικές πρόνοιες το νόμου είναι η απευθείας εκλογή αντιδημάρχων, αντί της προηγούμενης πρόνοιας όπου οι αντιδήμαρχοι εκλέγονταν από τα δημοτικά συμβούλια και εκτελούσαν καθήκοντα μόνο όταν απουσίαζε ο δήμαρχος, τον ρόλο ...

Κάποτε, σ’ ένα παλιό κομματικό μαντρί, οι λύκοι που χρόνια έσφαζαν τα αρνιά,τα οποία απο τον φόβο ειχαν σκορπίσει στο δασος, αποφάσισαν να καλέσουν «Συνδιάσκεψη Ενότητας». «Ήρθε η ώρα να ενωθούμε ξανά», είπαν, «να ξεχάσουμε ποιος δάγκωσε ποιον». Τα αρνιά, κουρασμένα από τις φωνές και τις διχόνοιες, και απο αγάπη για το μαντρί τους, πήγαν με καλή πίστη. Μα όταν έφτασαν, είδαν τους ίδιους λύκους στις ίδιες θέσεις — μόνο που τώρα φορούσαν προβιές και χαμογελούσαν για τις κάμερες. «Η ενότητα», είπε ο αρχιλύκος, «είναι το νέο μας ξεκίνημα». >. Κι ενώ μιλούσε για αγάπη και ομόνοια, πίσω του στήνονταν τα ίδια τραπέζια, οι ίδιες καρέκλες, οι ίδιες ορέξεις. Τότε ένα νεαρό αρνί ψιθύρισε: «Αν οι λύκοι κάνουν συνέδριο για την ενότητα, καλύτερα να κρατάμε σφιχτά το μαλλί μας.»