ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

ΟΤΑΝ ΚΑΛΙΕΡΓΕΙΣ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΥΣ,ΘΕΡΙΖΕΙΣ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΥΣ: Αν δείτε τα σχόλια για τον Μπεργκ τον προπονητή της Ομόνοιας,που μας έκανε και συνεχίζει να μας κανει περηφανους,από ομονοιατες οπαδούς που ακολούθησαν τις δύο προσφατες ηττες, ΔΕΝ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ σε τίποτε από τα σχόλια που κάνουν για την Υπουργό Γεωργίας. Όλοι προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο δυστυχώς...

Η μάχη κερδίζεται... Η επανασύνδεση του συναγωνιστή με την ΕΔΕΚ, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, είναι πράξη τιμής και ευθύνης...Τα μαύρα σύννεφα απομακρύνονται, η τάτσα καθαρίζει γιατί στις ΕΔΕΚ Σοσιαλιστικό Κόμμα τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει...Πάμε αισιόδοξα. Νυν υπέρ πάντων ο αγώνας,να μη λείψει κανείς...

Το φάγωμα του Νίκου Νικολαιδη,στην Λεμεσό, είναι το σημείο ΜΗΔΕΝ της κατηφόρας που πήρε από τότες η ΕΔΕΚ. Σήμερα ο Νικολαΐδης είναι ξανά μαζί μας,στην πρώτη γραμμή της μάχης που θα φέρει ξανά την ΕΔΕΚ πίσω στο θρόνο της τιμημένης ιστορίας της...Σαλπισμα επιστροφής όλων όσων αγωνίστηκαν και αγάπησαν το τιμημένο κόμμα της ΕΔΕΚ

Επέστρεψε ταπεινά και εδεκίτικα,όπως αρμόζει στο ήθος του και στην πολιτική του διαδρομή. Δεν ζήτησε συνέδρια, βάθρα και χειροκρότημα. Από την τοπική οργάνωση της γειτονιάς του,χωρίς μεγαλόσχημους ηγέτες να τον υποδεχτούν. Οπως τους πραγματικούς ηγέτες που γυρίζουν στην χώρα τους για να συμβάλουν στην ανοικοδόμηση της μετά από μια μακρά εξορία από δικτατορικα καθεστώτα. Σύντροφε Νίκο Νικολαΐδη σε καλοσωρίζουμε .Πρώτα η επιβίωση και μετά η εκκαθάριση όσων καταλοίπων δεν θα προσαρμόσουν στην αναμόρφωση της ΕΔΕΚ που ήδη ξεκίνησε... Χρυσέ, Γιάννη,Λουίζα,Ανδριάνα και λοιποί απομακρυνθέντες από το καθεστως που έπεσε, σας περιμένουμε. Μην ψάχνετε αφορμές. Όλα τα καθεστώτα όταν πέφτουν αφήνουν κατάλοιπα το οποία είτε προσαρμοζονται και γίνονται χρήσιμα,είτε στην κατάλληλη ώρα εκπαραθυρώννονται

«Επιστρέψτε εκεί που η πολιτική δεν είναι κραυγή, αλλά συνείδηση. Εκεί που η ιστορία σας δεν είναι βάρος, αλλά πυξίδα» Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που η κοινωνία δεν ψηφίζει μόνο με το μυαλό. Ψηφίζει με το τραύμα της. Με την απογοήτευση. Με την ανάγκη να τιμωρήσει. Δεν θα κρυφτούμε. Ένα σημαντικό κομμάτι ανθρώπων που για δεκαετίες πίστεψαν στην ΕΔΕΚ, σήμερα δηλώνει αλλού. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ΑΛΜΑ αντλεί από τη δική μας δεξαμενή. Και αυτό δεν έγινε τυχαία. Ήταν απόρροια λαθών. Ήταν αποτέλεσμα κακών χειρισμών προηγούμενων ηγεσιών. Όταν ένα κόμμα που ταυτίστηκε με την καθαρότητα πληγωθεί ηθικά, το πλήγμα είναι διπλό. Δεν χάνει μόνο ποσοστά. Χάνει εμπιστοσύνη. Και ο κόσμος, πληγωμένος, ψάχνει αλλού ένα σύμβολο κάθαρσης. Ο ηγέτης του ΑΛΜΑ κεφαλαιοποίησε την παρουσία του στην Ελεγκτική Υπηρεσία. Κατάφερε να πείσει ότι ενσάρκωσε τον αγώνα κατά της διαφθοράς. Και πολλοί συμπολίτες μας —ανάμεσά τους και ΕΔΕΚίτες— επέλεξαν να ακολουθήσουν αυτό το αφήγημα. Προσωπικά πιστεύω στην...

«Όποιος καθιερώσει την πολιτική του “παραιτήσου με το πρώτο πρόβλημα”, θα τη βρει μπροστά του». Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική χάνει τη μνήμη της. Και τότε αρχίζει να αντιγράφει εκείνους που κάποτε κατηγορούσε. Το ΑΚΕΛ σήμερα υιοθετεί μια τακτική που επί χρόνια κατήγγελλε: την καθημερινή απαίτηση παραίτησης υπουργού. Την εύκολη στοχοποίηση. Την υπερβολή ως εργαλείο πίεσης. Όταν δεν μπορείς να αποδείξεις μια βαριά κατηγορία, τη φουσκώνεις. Την απλώνεις. Τη γενικεύεις. Παίζεις με τη μνήμη και τον φανατισμό των οπαδών σου. Και στο τέλος ζητάς ένα κεφάλι. Ο αφθώδης πυρετός είναι μια σοβαρή ζωονόσος με συγκεκριμένα ευρωπαϊκά πρωτόκολλα: ζώνες προστασίας, περιορισμοί μετακίνησης, ιχνηλάτηση, αποζημιώσεις. Δεν είναι πυρκαγιά. Δεν είναι κλιματική κρίση. Δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Η σύνδεση ανόμοιων κρίσεων για να στηριχθεί ένα αίτημα παραίτησης δεν είναι τεκμηριωμένη πολιτική κριτική. Είναι πολιτική υπερβολή. Αν υπάρχουν λάθη, να ειπωθούν με στοιχεία. Με ημερομηνίες. Με αποφάσεις. Με τεκμήρ...

«Θέλουμε πραγματικές λύσεις ή απλώς πολιτικά τρόπαια πάνω στα αποκαΐδια κάθε κρίσης;» Όταν ζητάς εξηγήσεις και πριν καν τις ακούσεις έχεις ήδη αποφασίσει την ετυμηγορία, τότε δεν ψάχνεις την αλήθεια. Ψάχνεις επιβεβαίωση. Όταν μεταφέρεις ένα σοβαρό θέμα που ταλανίζει όλη την Κύπρο σε επίπεδο κουτσομπολιού σε συνοικιακό καφενείο ή στο κομμωτήριο της γειτονιάς, απευθύνεσαι σε ανθρώπους που υποτιμάς την κρίση τους. Και όταν σε κάθε κρίση η πρώτη αντίδραση είναι «παραιτηθείτε», πριν εξεταστούν τα δεδομένα, πριν παρουσιαστούν τα γεγονότα, πριν αξιολογηθούν οι ευθύνες, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε κυνήγι κεφαλών. Βρέστε ποιοι το κάνουν αυτό. Είναι εύκολο, διαβάζοντας τις ανακοινώσεις τους με προσοχή. Ο αφθώδης πυρετός είναι μια πραγματική κρίση. Πίσω από τις ανακοινώσεις υπάρχουν κτηνοτρόφοι που αγωνιούν. Οικογένειες που φοβούνται για το αύριο. Άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολιτικά συνθήματα — χρειάζονται λύσεις. Με προβληματίζει βαθιά η ευκολία με την οποία, μέσα σε ένα δράμα, κάποιοι...

Αυτή την κοινωνία των καννιβάλων που ζούμε κάθε μέρα στην πολιτική κονίστρα, την βιώνουμε με τον πιο έντονο τρόπο και στο ποδόσφαιρο! Φίλαθλοι που βρίζουν υποτιμητικά τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας δεν διστάζουν να καννιβαλίσουν και την δική τους ομάδα τους δικούς τους ανθρώπους με το πρώτο στραβοπάτημα.Το ποδόσφαιρο από άθλημα μετατρέπεται σε χωρό εμφάνισης όλων των ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων της κοινωνίας.Τα συμπτώματα αυτά είναι πιο έντονα στις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό.Και δυστυχώς δεν έχουν ιδεολογικό χρώμα ούτε χρώμα φανέλλας. Με τα πανώ που εμφανίζουν στα γήπεδα βρίζουν με τον πιο αναίσχυντο τρόπο τους οπαδούς και την ιστορία της αντίπαλης ομάδας.Και τα κόμματα που έπρεπε να λειτουργούν ως καταλύτης και αντίπαλο δέος σε τέτοιες συμπεριφορές, τις χρησιμοποιούν για να πολώνουν τους φανατικούς οπαδους τους.Κρίμα, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ! Χειρότερος γίνεται,καλύτερος όχι.

Η ΕΔΕΚ δεν υπήρξε ποτέ κόμμα πλειοψηφίας. Υπήρξε, όμως, για δεκαετίες η επιλογή ανθρώπων που πίστευαν σε μια σοσιαλιστική κοινωνία πιο δίκαιη, πιο αξιοκρατική, λιγότερο διεφθαρμένη. Δεν ήταν ο εύκολος δρόμος. Ήταν ο δρόμος της συνέπειας. Ταυτίστηκε με την αξιοκρατία, με τη θεσμική σοβαρότητα, με μια σταθερή κεντροαριστερή πυξίδα. Συνεργαζόταν με συνέπεια με το μεγάλο κόμμα της Αριστεράς το ΑΚΕΛ και με το κατ’ εξοχή κόμμα του Κέντρου το ΔΗΚΟ. Κατέκτησε μια περίοπτη θέση στον δημοκρατικό χώρο και έγινε σύμβολο αντίστασης και δημοκρατίας. Στο Κυπριακό πρότεινε πάντοτε μια διαφορετική γραμμή – πιο απαιτητική, πιο αυστηρή, λιγότερο βολική. Μια γραμμή που δημιουργούσε φόβο σε μια κοινωνία τραυματισμένη από το πραξικόπημα και την εισβολή, που αναζητούσε ανακούφιση και όχι νέες θυσίες. Δεν κατέγραψε ποτέ εκρηκτικά ποσοστά. Κατέγραψε, όμως, ποσοστά αξιοπρέπειας. Και καθιερώθηκε ως το ξυπνητήρι της κοινωνίας. Ως η φωνή που υπενθύμιζε ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και ότι η ηθική στην πολι...

Στο προηγούμενο μου άρθρο έγραψα για τις εγγυήσεις. Σήμερα θέλω να μιλήσω για το ζήτημα της παραμονής ή μη των τουρκικών στρατευμάτων μετά τη λύση του Κυπριακού. Για εμάς τους Ελληνοκύπριους τα τουρκικά στρατεύματα είναι κατοχικά. Είναι η υλική απόδειξη μιας τραγωδίας που δεν έχει κλείσει. Για τους Τουρκοκύπριους, όμως, αποτελούν ασπίδα. Είναι η εγγύηση ότι δεν θα ξαναζήσουν όσα φοβούνται ότι έζησαν στο παρελθόν. Αυτή η αντίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι βαθιά υπαρξιακή. Όμως ας μιλήσουμε ειλικρινά. Πιστεύω ότι σε ένα επανενωμένο, ευρωπαϊκό, κυρίαρχο κράτος, η μόνιμη παρουσία ξένων στρατευμάτων δεν μπορεί να αποτελεί στοιχείο κανονικότητας. Δεν μπορεί να είναι η βάση της ειρήνης. Η ειρήνη που στηρίζεται σε στρατιωτική επιτήρηση είναι εύθραυστη. Και κυρίως, δεν θεραπεύει την έλλειψη εμπιστοσύνης· τη συντηρεί. Δεν παραγνωρίζω τον φόβο των Τουρκοκυπρίων. Ο φόβος δεν διαγράφεται με ρητορική. Αν τον αγνοήσουμε, θα υπονομεύσει κάθε συμφωνία πριν ακόμη εφαρμοστεί. Όμως άλλο πράγμα...

«Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια τραγική συμμετρία φόβου» Διέθεσα το πρωινό μου σήμερα, αντί στον κάμπο και στον υδατοφράκτη που είχα προγραμματίσει, για να διαβάσω το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και την Συνθήκη Εγγυήσεως. Κρίνετε με όπως νομίζετε. Η γνώμη όμως θέλει γνώση και τη γνώση πρέπει να την παίρνουμε από πηγές αξιόπιστες και όχι από το σκουπιδαριό που κυκλοφορεί ελεύθερο στο διαδίκτυο. Ούτε από το τι ο κάθε ένας μεταφέρει από στόμα σε στόμα, αλλοιώνοντας το και παραφράζοντας το με τα δικά του φίλτρα και πεποιθήσεις και φιλμάκια με τις ασυναρτησίες και το κούνημα των χεριών και του κορμιού . Καταβάλλεται προσπάθεια να ξεκινήσει ο διάλογος μεταξύ των δύο κοινοτήτων για επίλυση του κυπριακού. Δύο κεφαλαιώδη θέματα παραμένουν μεταξύ άλλων ανοικτά. Το ένα είναι οι εγγυήσεις και το άλλο η παραμονή των ξένων στρατευμάτων. Αφού με την ανθρώπινη νοημοσύνη έχουμε τελικά πρόβλημα γιατί έχει επιμολυνθεί με την κατάχρηση στο δικαίωμα έκφρασης και την επαναλαμβανόμενη υπερβολή ...

Η αθωωτική απόφαση ενός Κακουργιοδικείου δεν επιδέχεται υποσημειώσεις. Δεν αφήνει «ναι μεν, αλλά». Στο ποινικό δίκαιο υπάρχει μία και μόνη καθαρή διατύπωση: ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ή αθώος. Και όταν το Δικαστήριο αποφανθεί αθώωση, το κράτος οφείλει να σέβεται όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και το κλίμα που το περιβάλλει. Γι’ αυτό η δημόσια αναφορά της εκπροσώπου της Εισαγγελίας σε μάρτυρα που «απειλήθηκε» και δεν προσήλθε να καταθέσει επιβάρυνε το δημόσιο πεδίο. Όχι επειδή η κατηγορούσα αρχή δεν έχει δικαίωμα να εξηγήσει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Αλλά επειδή τέτοιες αναφορές, όταν γίνονται μετά από αθώωση, δεν είναι ουδέτερες. Δημιουργούν συνειρμούς. Και οι συνειρμοί, όσο κι αν δεν διατυπώνονται ρητά, λειτουργούν. Το αυθόρμητο ερώτημα που γεννάται στην κοινωνία είναι απλό: «Ποιος είχε συμφέρον να απειλήσει τον μάρτυρα;» Όταν αυτό το ερώτημα αφήνεται αναπάντητο, η σκιά πέφτει σχεδόν αυτόματα πάνω στους αθωωθέντες. Χωρίς κατηγορία. Χωρίς στοιχείο. Χωρίς δίκη για το σ...

Υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στον εντυπωσιασμό. Μια γραμμή που, δυστυχώς, στο κυπριακό πολιτικό σκηνικό έχει εδώ και καιρό διαγραφεί. Κι όταν σβήνει αυτή η γραμμή, δεν χάνεται απλώς η ποιότητα του δημόσιου λόγου. Χάνεται η αλήθεια. Και όταν χάνεται η αλήθεια, δηλητηριάζεται η δημοκρατία. Η ενημέρωση προϋποθέτει ευθύνη. Προϋποθέτει σεβασμό προς τον πολίτη. Σημαίνει ότι λες τα πράγματα όπως είναι, ακόμη κι αν δεν εξυπηρετούν το αφήγημά σου. Ο εντυπωσιασμός, αντίθετα, υπηρετεί την εικόνα, όχι την ουσία. Τρέφεται από υπερβολές, μισές αλήθειες, επιλεκτικές αναγνώσεις. Και η παραπληροφόρηση είναι το πιο επικίνδυνο στάδιο: όταν συνειδητά αλλοιώνεις τα δεδομένα για να κατευθύνεις συνειδήσεις. Στην Κύπρο, το φαινόμενο αυτό έχει γίνει σχεδόν κανονικότητα. Πολιτικοί λόγοι φτιαγμένοι για τίτλους και τηλεοπτικά αποσπάσματα. Δηλώσεις σχεδιασμένες για να «παίξουν» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θόρυβος αντί για επιχειρήματα. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο πο...

Η Δικαιοσύνη δεν είναι θέμα προσωπικής ικανοποίησης. Είναι θεμέλιο της Δημοκρατίας. Η πρόσφατη δημόσια παρέμβαση του τέως Γενικού Ελεγκτή, με την οποία αμφισβήτησε ευθέως την απόφαση του Κακουργοδικείου που αθώωσε με πλειοψηφία τους δύο κατηγορούμενους, δεν είναι μια απλή πολιτική τοποθέτηση. Είναι μια πράξη με βαθύ θεσμικό αποτύπωμα. Όταν αποδίδεται μια δικαστική κρίση σε «σχεδιασμό» πρώην Προέδρου, σε χειραγώγηση εισαγγελέων που διορίστηκαν από αυτόν και σε συνενοχή του νυν Προέδρου, τότε δεν ασκείται απλώς κριτική σε μια απόφαση. Τίθεται υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο πυρήνας της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Σε ένα κράτος δικαίου, οι αποφάσεις των δικαστηρίων μπορεί να μας ικανοποιούν ή να μας εξοργίζουν. Μπορεί να θεωρούμε ότι αποδίδουν δικαιοσύνη ή ότι αποτυγχάνουν. Όμως η αποδοχή της θεσμικής τους ισχύος είναι όρος επιβίωσης της Δημοκρατίας. Αν κάθε απόφαση που δεν μας είναι αρεστή βαφτίζεται προϊόν σκοτεινής συναλλαγής, τότε δεν πλήττεται μόνο μια συγκεκριμένη υπόθεση· διαβρώνεται ...

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Ή ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ; Η προχθεσινή απόφαση του Κακουργοδικείου, με την οποία κατά πλειοψηφία αθωώθηκαν οι Δημήτρης Συλλούρης και Χρίστος Τζιοβάνης, δεν έκλεισε έναν κύκλο. Άνοιξε έναν πολύ πιο ουσιαστικό. Τον κύκλο της συζήτησης για το τι εννοούμε όταν μιλούμε για Δικαιοσύνη. Γιατί το ερώτημα σήμερα δεν είναι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την απόφαση. Το ερώτημα είναι βαθύτερο: Η Δικαιοσύνη υπάρχει για να ικανοποιεί το κοινό αίσθημα ή για να εφαρμόζει, ψύχραιμα και αυστηρά, τον νόμο; Το περιβόητο βίντεο του Al Jazeera δημιούργησε μια πρωτοφανή κοινωνική και πολιτική έκρηξη. Η εικόνα προηγήθηκε της διαδικασίας. Η κατακραυγή διαμόρφωσε κλίμα. Οι δύο πολιτικοί καταδικάστηκαν πρώτα στη συνείδηση της κοινωνίας και μετά οδηγήθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Η δημόσια διαπόμπευση υπήρξε άμεση, βίαιη και ολοκληρωτική. Σε τέτοιες στιγμές δοκιμάζονται οι θεσμοί. Διότι όταν η κοινωνία βράζει, η Δικαιοσύνη οφείλει να παραμένει ψύχραιμη. Όταν η οργή απαιτεί τιμωρία, ο δικαστής οφείλε...

«Η εισαγγελία και το δικαστήριο βρέθονται στο στόχαστρο, όχι επειδή παραβίασαν το δίκαιο, αλλά επειδή δεν ικανοποίησαν το «κοινό αίσθημα». Από πότε όμως η Δικαιοσύνη απονέμεται με δημοσκοπήσεις; Από πότε οι δικαστές οφείλουν να επικυρώνουν την οργή μας; Ας είμαστε ειλικρινείς: Δεν θέλαμε διαδικασία. Θέλαμε τιμωρία” Δύο πρόσωπα που για χρόνια έγιναν σύμβολα διαφθοράς στα μάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας. Δύο ονόματα που ταυτίστηκαν με ένα βίντεο. Όχι με μια τελεσίδικη απόφαση. Όχι με αποδεδειγμένα γεγονότα. Με ένα βίντεο. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Η κοινωνία δεν περίμενε τη Δικαιοσύνη. Δεν περίμενε τη διαδικασία. Δεν περίμενε τη διασταύρωση, την εξέταση, την αντεξέταση. Το απόσπασμα στήθηκε αμέσως. Οι τίτλοι γράφτηκαν. Οι πολιτικές καριέρες τελείωσαν μέσα σε λίγες ώρες. Η δημόσια διαπόμπευση ήταν άμεση, απόλυτη, αμείλικτη. Πέντε χρόνια μετά, το Κακουργιοδικείο αθωώνει και τους δύο. Και τι κάνουμε ως κοινωνία; Σιωπούμε άβολα ή —ακόμη χειρότερα— ψάχνουμε τρόπο να ακυρώσουμε την α...

«Στην ΕΔΕΚ χρειαζόμαστε Εσωτερικό Πολιτικό Σοκ – Τώρα. Το εξωτερικό το πήραμε ήδη, όσοι το πήραν φυσικά γιατί υπάρχουν και αυτοί που σφυρίζουν αδιάφορα αν κρίνω από την στάση τους. Χρειαζόμαστε επανάσταση των νέων. Θα την δούμε; » Αν συνεχίσουμε να μιλάμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα, τότε πράγματι δεν θα συμβεί τίποτα. Η ΕΔΕΚ δεν βρίσκεται απλώς σε μια δύσκολη φάση. Βρίσκεται σε υπαρξιακό σημείο καμπής. Δεν χάσαμε μόνο ποσοστά. Χάσαμε αξιοπιστία. Και η αξιοπιστία δεν επιστρέφει με διαβεβαιώσεις. Ούτε με ανακοινώσεις περί συμπλήρωσης των ψηφοδελτίων στα οποία στις πρώτες θέσεις παρελαύνουν ονόματα που έχουν πλήρως ταυτιστεί με τον κατήφορο. Επιστρέφει με πράξεις που ταράζουν τα νερά. Χρειαζόμαστε πολιτικό σοκ. Όχι για να διαλυθούμε. Αλλά για να ξυπνήσουμε. Αν θέλουμε να σωθεί η ΕΔΕΚ, πρέπει να ειπωθεί καθαρά: μόνο αν οι νέοι μπουν μπροστά, οργανωμένα και αποφασιστικά, μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση. Και αυτό σημαίνει τομές. Σημαίνει ότι πρέπει να απομακρυνθούν από την πρώτη γραμμή της ...

Η ΕΔΕΚ δεν βρίσκεται μπροστά σε ένα ακαδημαϊκό δίλημμα. Βρίσκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Και ο καθρέφτης δεν είναι κολακευτικός. Συμμετέχει στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Έχει υπουργείο. Έχει θεσμική παρουσία. Την ίδια ώρα, όμως, τα ποσοστά της κινούνται επικίνδυνα χαμηλά. Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να μην είναι κάλπη, αλλά δείχνουν τάση. Και σε τρεις μήνες η τάση θα γίνει αριθμός. Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι σκληρό: πείθει η συμμετοχή ή οδηγεί στη συρρίκνωση; Η συμμετοχή σε κυβέρνηση δεν είναι πολιτικό αμάρτημα. Αντίθετα, για ένα κόμμα με την ιστορία της ΕΔΕΚ μπορεί να είναι πράξη ευθύνης. Η ΕΔΕΚ δεν γεννήθηκε για να φωνάζει απ’ έξω. Έχει ιδεολογία, έχει διαδρομή, έχει κυβερνητική εμπειρία. Όμως στην πολιτική δεν μετρά τι πιστεύεις ότι κάνεις. Μετρά τι πιστεύει η κοινωνία ότι κάνεις. Και σήμερα η κοινωνία δεν βλέπει καθαρά γιατί η ΕΔΕΚ βρίσκεται στην κυβέρνηση. Η φθορά της δεν προέρχεται κυρίως από τη συμμετοχή της. Προέρχεται από την εσωστρέφεια, από τις δημόσιες συγκ...

«Το ερώτημα όμως δεν είναι αν υπάρχει διαφθορά.Το ερώτημα είναι αν η υπερβολή στην επίκλησή της αλλοιώνει τελικά την ίδια την αλήθεια» Ζούμε σε μια εποχή όπου η λέξη «διαφθορά» κυριαρχεί σχεδόν απόλυτα στον δημόσιο λόγο. Ακούγεται καθημερινά. Επαναλαμβάνεται με ένταση. Προβάλλεται ως η ρίζα κάθε κακού. Και πράγματι — η διαφθορά υπάρχει. Πρέπει να αποκαλύπτεται. Πρέπει να τιμωρείται. Πρέπει να πολεμάται χωρίς εκπτώσεις. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν υπάρχει διαφθορά. Το ερώτημα είναι αν η υπερβολή στην επίκλησή της αλλοιώνει τελικά την ίδια την αλήθεια. Η υπερβολή δεν είναι απαραίτητα ψέμα. Είναι μεγεθυντικός φακός. Και ο μεγεθυντικός φακός μπορεί να φωτίσει — μπορεί όμως και να παραμορφώσει. Όταν η διαφθορά παρουσιάζεται ως το μοναδικό και απόλυτο πρόβλημα του τόπου, τότε η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα γίνεται μονοδιάστατη. Η Κύπρος δεν αντιμετωπίζει μόνο διαφθορά. Αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Προκλήσεις στην παιδεία. Πίεση στο σύστημα υγείας. Θεσμικές αδυναμίες. Το εθν...

«Μοιάζει σαν επιμόλυνση. Σαν να αγγίξαμε αυτό που κυνηγούσαμε και τελικά μας κόλλησε. Αλλά η αλήθεια είναι πιο σύνθετη. Και πιο οδυνηρή» Μεγάλωσα πολιτικά σε μια Κύπρο όπου η εξουσία ήταν πελατειακή. Δεν ήταν μυστικό. Ήταν κανονικότητα. Η εξουσία και οι οπαδοί. Οι «δικοί μας» και οι «άλλοι». Η πρόσβαση και η εξυπηρέτηση. Κι εμείς, από την άλλη, κηρύτταμε καθαρότητα. Μιλούσαμε για αξιοκρατία. Για ήθος. Για σοσιαλιστική ηθική. Για ένα κράτος δικαίου που δεν θα λειτουργεί με ρουσφέτι αλλά με κανόνες. Βασικά μιλώ για την ΕΔΕΚ. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, καλύπτω και ολόκληρο το κομματικό σύστημα — ιδιαίτερα τα μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν, συγκυβέρνησαν, διόρισαν, διαχειρίστηκαν. Το ερώτημα είναι σκληρό: Πώς ένα κόμμα που οικοδόμησε την ταυτότητά του πάνω στον αγώνα κατά της διαφθοράς, βρέθηκε να βγάζει από τα σπλάχνα του πρόσωπα που σκιάστηκαν ή καταδικάστηκαν για διαφθορά; Πώς φτάσαμε στο σημείο να αιωρούνται σκιές πάνω από την ηγετική πυραμίδα; Πώς ένας τέως Πρόεδρος του κόμμα...

Η ΕΔΕΚ δεν γεννήθηκε σε συνθήκες άνεσης. Γεννήθηκε μέσα στη φωτιά. Γεννήθηκε σε εποχές διχασμού, εθνικού κινδύνου και κοινωνικών ανισοτήτων. Χτίστηκε πάνω στην ιδέα ότι η Κύπρος χρειάζεται μια σοσιαλδημοκρατική δύναμη με πατριωτικό πρόσημο και κοινωνική συνείδηση. Μια δύναμη που δεν θα λυγίζει μπροστά στο κόστος, που δεν θα μετρά τις αρχές της με εκλογικούς υπολογισμούς. Αυτή η παράταξη άντεξε διώξεις, επιθέσεις, πολιτική απομόνωση. Δεν λύγισε. Και όμως, κινδύνευσε να λυγίσει από κάτι πολύ πιο μικρό: από τις προσωπικές ατζέντες ολίγων. Ας μην κρυβόμαστε. Η κρίση που βίωσε η ΕΔΕΚ δεν ήταν ιδεολογική. Δεν ήταν αποτέλεσμα κοινωνικής απόρριψης των αρχών της. Ήταν αποτέλεσμα εσωτερικών ερίδων, φιλοδοξιών και μικρών στρατηγικών που δηλητηρίασαν το κλίμα και έδιωξαν μακριά γνήσιους ανθρώπους. Έδιωξαν ανθρώπους που μεγάλωσαν με το όνομα της ΕΔΕΚ ως συνώνυμο της αντίστασης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ανθρώπους που πίστεψαν. Που αγωνίστηκαν. Που πόνεσαν. Τους απογοητεύσαμε. Και αυτό πρέπει ...

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δεν επιτρέπουν ούτε πειραματισμούς ούτε προσωπικές πικρίες. Στιγμές που σε καλούν να σταθείς όρθιος απέναντι στην ιστορία και να αναλάβεις ευθύνη. Για τους Εδεκίτες και τους φίλους της ΕΔΕΚ, αυτή είναι μια τέτοια στιγμή. Το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ δεν είναι ένα ακόμη κόμμα. Είναι κομμάτι της ίδιας της πολιτικής και κοινωνικής διαδρομής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, για εθνική αξιοπρέπεια, για έναν σοσιαλισμό με κυπριακό πρόσωπο και βαθιά ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Είναι αίμα, ιδρώτας και θυσίες ανθρώπων που δεν μέτρησαν το πολιτικό κόστος. Κι όμως, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου το ιστορικό αυτό Κίνημα οδηγήθηκε στο χείλος του γκρεμού. Όχι από τους αντιπάλους του, αλλά από λάθη, παραλείψεις και προσωπικές στρατηγικές που το αποδυνάμωσαν. Και την ώρα που η ΕΔΕΚ βυθιζόταν στην κρίση, οι βασικοί υπαίτιοι στέκονταν απ’ έξω, αναζητώντας πολιτική στέγη αλλού. Κάποιοι μάλιστα έθεταν όρους και προϋποθέ...

Η σύγχρονη αριστερά στην πολιτική δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα, αλλά ένα σύνολο ιδεών, κινημάτων και πρακτικών που έχουν κοινό πυρήνα αξιών. Αν έπρεπε να τη συνοψίσω σε έναν σημερινό ορισμό, θα ήταν κάπως έτσι: Η αριστερά σήμερα είναι η πολιτική κατεύθυνση που επιδιώκει τη μείωση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, την προστασία των αδύναμων, τον δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας και της οικονομίας, και την προάσπιση των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, μέσα σε έναν παγκοσμιοποιημένο, ψηφιακό και οικολογικά εύθραυστο κόσμο. Λίγο πιο αναλυτικά, στη σύγχρονη εποχή η αριστερά συνήθως ορίζεται από τα εξής: 1. Κοινωνική και οικονομική ισότητα Δεν μιλά πια μόνο για «ταξική πάλη» με τον κλασικό μαρξιστικό τρόπο, αλλά για: μείωση των ανισοτήτων πλούτου και ευκαιριών ισχυρό κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία, πρόνοια) δίκαιη φορολογία και ρύθμιση της αγοράς προστασία της εργασίας σε έναν κόσμο επισφαλούς απασχόλησης και αυτοματοποίησης 2. Δημοκρατία και έλεγχος της εξουσίας Η αριστ...

ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ οφείλουν –και μάλιστα επειγόντως– να φέρουν τα μίλια τους. Όχι από κομματική σκοπιμότητα, αλλά από ιστορική ευθύνη. Γιατί αν συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο, σύντομα δεν θα μιλάμε για κρίση της Αριστεράς, αλλά για απουσία της. Και τότε ο τίτλος «ζητείται Αριστερά στην Κύπρο» δεν θα είναι σχήμα λόγου, αλλά πολιτική διαπίστωση. Η ΕΔΕΚ οδηγείται συνειδητά στην αυτοαπομόνωση. Η θέση της στο Κυπριακό δεν είναι αναγκαστικά λανθασμένη· είναι όμως άκρως εξωπραγματική μέσα στο υφιστάμενο διεθνές και πολιτικό πλαίσιο. Κυρίως όμως είναι πλήρως αποκομμένη από κάθε δυνατότητα συμμαχιών. Ένα κόμμα που για δεκαετίες συνεργάστηκε στενά με το ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ, αποκομίζοντας οφέλη δυσανάλογα του εκλογικού του μεγέθους, σήμερα μοιάζει να επιλέγει τη μοναχική πορεία, ως πολιτική ταυτότητα. Και η μοναξιά στην πολιτική δεν είναι αρετή· είναι αδιέξοδο. Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, βρίσκεται σε μια πιο σύνθετη και –θα το πω ξεκάθαρα– πιο επικίνδυνη καμπή. Διαθέτει μια κατά βάση σωστή και ρεαλιστική θέση σ...

Η πρόσκληση της Κυπριακής Δημοκρατίας να συμμετάσχει σε διάσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες για το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα» του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι μια αθώα διπλωματική κίνηση. Είναι μια πρόσκληση που γεννά σοβαρά ερωτήματα: πολιτικά, θεσμικά και –κυρίως– συνταγματικά. Για κράτη χωρίς ανοικτά υπαρξιακά προβλήματα, τέτοιες πρωτοβουλίες μπορεί να θεωρούνται πειραματισμοί ισχύος ή παράλληλα φόρουμ διαπραγμάτευσης. Για την Κύπρο, όμως, που παραμένει υπό στρατιωτική κατοχή εδώ και μισό αιώνα, το ζήτημα είναι πολύ πιο επικίνδυνο. Διότι η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να παίζει με θεσμούς που υπονομεύουν –έστω και έμμεσα– το μοναδικό διεθνές πλαίσιο που εξακολουθεί να κατοχυρώνει το δίκαιό της: τα Ηνωμένα Έθνη. Το θεσμικό πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό: Το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» δεν είναι όργανο του ΟΗΕ. Δεν λειτουργεί με βάση το διεθνές δίκαιο. Δεν θεμελιώνεται στην ισότητα των κρατών. Αντιθέτως, όπως παρουσιάζεται, συγκροτείται γύρω από την πολιτική βούληση και τον κ...

Προκάλεσαν το πρόβλημα γιατί με βάση το καταστατικό που οι ίδιοι έφτιαξαν, δεν ήταν δυνατόν να διεκδικήσουν θέση στη βουλή. Είδαν το πρόβλημα στον Αρχηγό την ώρα που οι ίδιοι αποτελούσαν την αυλή και τους παρακοιμόμενους του και αντί να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί μας για να τον απαλλαγούμε, προτίμησαν την ντροπιαστική έξοδο και τον πόλεμο από έξω στο κόμμα που τους ανέδειξε! Μας έκαναν, εμάς τους αφελείς,να πιστεύουμε ότι αγαπούσαν το κόμμα και όχι το ατομικό τους συμφέρον. Όταν με σκληρό αγώνα ετοιμάσαμε την επιστροφή τους,ήθελαν και την έδρα στην βουλή στο χέρι. Τώρα,ο ένας γυροφέρνει υποψήφιος σωτήρας της κοινωνίας, ο άλλος συνεχίζει ακόμα να βάζει τους όρους του!Πίσω πλειάδα ακολουθων που γυρίζουν την πλάτη στο αιμάσσων κόμμα που αγάπησαν και έδωσαν την ζωή τους σε αυτό...Μέχρι πότε αυτό;

Μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου για παύση του, ο τέως Γενικός Ελεγκτής δήλωσε δημόσια ότι προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Έλεγχος στη δημόσια βάση δεδομένων του ΕΔΑΔ (HUDOC) δεν εμφανίζει μέχρι σήμερα καταχωρημένη υπόθεση, αριθμό προσφυγής ή κοινοποιημένη διαδικασία που να επιβεβαιώνει θεσμικά την ύπαρξη τέτοιας προσφυγής. Είναι γνωστό ότι προσφυγές που αποκτούν θεσμική υπόσταση, μέσω κοινοποίησης ή εξέτασης παραδεκτού, καθίστανται σε μεταγενέστερο στάδιο δημόσια ανιχνεύσιμες. Ο προβληματισμός δεν αφορά συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στον δημόσιο λόγο: μετά από καταδικαστικές ή πειθαρχικές αποφάσεις στην Κύπρο, συχνά δηλώνεται δημόσια προσφυγή ή πρόθεση προσφυγής στο ΕΔΑΔ. Η πρακτική αυτή, ανεξαρτήτως προθέσεων, δύναται να παρατείνει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης της ορθότητας των δικαστικών αποφάσεων, χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε θεσμική κρίση του ίδιου του Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Η πρό...

Υπουργέ μου, από την μέρα που ανάλαβες γίνονται θαύματα στον τομέα της καταπολέμησης του εγκλήματος και όπως λες βρισκόμαστε μόνο στην αρχή.Ακουγοντας σε όμως σήμερα άρχισα να ανησυχώ. Μας είπες ότι χωρίς στοιχεία και μαρτυρία, η Αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτα!Προφανώς, υπονοώντας ορθά,οτι το κοινό πρέπει να βοηθήσει την Αστυνομία. Αυτό είναι το ένα. Αν κατάλαβα όμως καλά, αποκλείεις η Αστυνομία να κινηθεί αυτεπάγγελτα και να μαζέψει και στοιχεία και μαρτυρίες; Πρέπει να το διευκρινίσεις

Υπουργέ μου, χωρίς να επεμβαίνω στο ανακριτικό έργο της Αστυνομίας,για την περίπτωση της Annie Alexoui Άννης Αλεξούι να μου επιτρέψεις να σου υποδείξω τα εξής: 1-Εκδοσατε διατάγματα σύλληψης για τους λόγους που εσείς ξέρετε 2-Σε αυτή τη φάση η Αννη για την κοινή γνώμη, στην πλειοψηφία της,δεν είναι μια εγκληματίας που διαφεύγει τη σύλληψη 2- Η Αννη πέτυχε να πείσει οτι είναι ένας άνθρωπος που κακοποιήθηκε από αυτούς που οφειλαν να την προστατεύσουν 3- Η Άννη πέτυχε να γίνει η πηγή επιβεβαίωσης των όσων η κοινωνία σιγοψυθιρίζει χρόνια, χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα Εν όψη των πιο πάνω για να συμβαδίζεις με την περι δικαιου αντίληψη και το κοινό αίσθημα πρέπει να κάνεις τα πιο κατω: 1-Να οδεύσεις στον λόφο αμεσως και να βρείτε τρόπο με τον Πρόεδρο να δώσετε πρώτα ασυλία στην Άννη και μετά αποτελεσματική προστασία 2-Να πάτε στην Ρωσία όχι για να την συλλάβετε,αλλά για να την φέρετε πίσω με ασφάλεια και να την ακούσετε προσεκτικά. Αυτά είναι οφειλόμενη ενέργεια εάν θέλετε να πείσετ...

Τον φαντάζομαι αυτόν τον άνθρωπο να γεννιέται αλλιώτικος. Με τέσσερα μάτια. Δύο μπροστά, εκεί που κοιτάζουν όλοι. Και δύο πίσω, καρφωμένα στο κρανίο του, καταδικασμένα να μη βλέπουν ποτέ φως. Με τα μπροστινά του μάτια βλέπει τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι. Μια θάλασσα γαλήνια, που δεν βρωμάει πετρέλαιο και ψέμα. Πράσινα λιβάδια, όχι για φωτογραφίες προεκλογικές, αλλά για να πατούν παιδιά ξυπόλυτα χωρίς φόβο. Βλέπει ανθρώπους που μιλούν χαμηλόφωνα, θεσμούς που στέκουν όρθιοι, μια πατρίδα που δεν ντρέπεται να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Αυτά τα μάτια είναι αφελή, λένε κάποιοι. Ρομαντικά. Επικίνδυνα. Γιατί βλέπουν το «πρέπει» και όχι το «έτσι είναι». Τα άλλα μάτια όμως —αυτά πίσω— δεν αστειεύονται. Βλέπουν την άβυσσο. Βλέπουν τους ντελάληδες του τρόμου και της διαφθοράς να φωνάζουν μέρα-νύχτα. Να προειδοποιούν, να απειλούν, να εκβιάζουν. Βλέπουν φακέλους κάτω από τραπέζια, αποφάσεις παρμένες πριν τις συνεδριάσεις, στόματα που μιλούν για πατρίδα με λερωμένα χέρια. Αυτά τα ...

« Όχι, δεν ήταν όλοι ίδιοι — ίδιοι ήσασταν εσείς. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, χρόνια τώρα, έψαχνε τον καθρέπτη του. Όχι για να διορθωθεί. Για να επιβεβαιωθεί. Τα κόμματα τού τον στερούσαν. Είχαν, λέει, σοβαρότερα πράγματα να κάνουν. Να διορθώσουν τα κακά της εισβολής, να ξανακερδίσει ο κόσμος τη ζωή του πίσω, να σώσουν την πατρίδα. Βαρετά όλα αυτά. Τι αξία έχουν, αν δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου και να χαμογελάσεις; Έτσι περίμενε. Υπέμεινε. Ήξερε πως κάπου, μέσα στα κόμματα, υπήρχαν διεφθαρμένοι. Άνθρωποι με φαντασία. Πρόθυμοι να σκάψουν όχι για λύσεις, αλλά για καθρέπτες. Και όταν ήρθε η στιγμή, τα εξαφάνισε όλα. Ιστορία, μνήμη, ιδέες, κόπο, συνέπεια. Τα είχε πια δεδομένα. Τώρα του έλειπε μόνο η εικόνα του. Οι διεφθαρμένοι έκαναν ξανά το θαύμα τους. Βρήκαν τον καθρέπτη. Όχι ένα, όχι δύο, αρκετούς. Δυο βγήκαν αυθεντικοί. Ο πρώτος στάθηκε μπροστά με το κινητό στο χέρι. Χαμογελαστός, αυθόρμητος, αυθεντικός. Να εξηγεί με βεβαιότητα πως δεν χρειάζεται να ξέρεις, πως το τίποτα ...

Η υπόθεση που αφορά τον Δήμαρχο Πάφου βρίσκεται ενώπιον της Αστυνομίας και διερευνάται. Αυτό είναι το ένα σκέλος της πραγματικότητας και οφείλει να αντιμετωπιστεί με απόλυτο σεβασμό στη διαδικασία, στο τεκμήριο αθωότητας και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό σκέλος, το οποίο δεν μπορεί να αγνοείται: ο Δήμος Πάφου με τις αποχωρήσεις από το Δημοτικό Συμβούλιο δεν λειτουργεί. Η αποχώρηση μεγάλου αριθμού δημοτικών συμβούλων, σε βαθμό που να μην μπορεί να συνεδριάσει το δημοτικό συμβούλιο, μετατρέπει μια ποινική διερεύνηση σε θεσμική κρίση διοίκησης. Από τη στιγμή που η πόλη παραλύει, το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται συλλογικό. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που συχνά χάνεται στη δημόσια συζήτηση. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος πολιτικής πίεσης με όρους «αποχής». Είναι καθημερινή διοίκηση: αποφάσεις, συμβάσεις, υπηρεσίες, προσωπικό, πολίτες. Όταν το δημοτικό συμβούλιο δεν συνεδριάζει, δεν τιμωρείται κανένας πολιτικός αντ...