ΕΔΕΚ: Συμμετοχή, συρρίκνωση και το ρολόι που μετρά αντίστροφα Του Σάββα Ηλιοφώτου – πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Η ΕΔΕΚ δεν βρίσκεται μπροστά σε ένα ακαδημαϊκό δίλημμα. Βρίσκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Και ο καθρέφτης δεν είναι κολακευτικός. Συμμετέχει στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Έχει υπουργείο. Έχει θεσμική παρουσία. Την ίδια ώρα, όμως, τα ποσοστά της κινούνται επικίνδυνα χαμηλά. Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να μην είναι κάλπη, αλλά δείχνουν τάση. Και σε τρεις μήνες η τάση θα γίνει αριθμός. Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι σκληρό: πείθει η συμμετοχή ή οδηγεί στη συρρίκνωση; Η συμμετοχή σε κυβέρνηση δεν είναι πολιτικό αμάρτημα. Αντίθετα, για ένα κόμμα με την ιστορία της ΕΔΕΚ μπορεί να είναι πράξη ευθύνης. Η ΕΔΕΚ δεν γεννήθηκε για να φωνάζει απ’ έξω. Έχει ιδεολογία, έχει διαδρομή, έχει κυβερνητική εμπειρία. Όμως στην πολιτική δεν μετρά τι πιστεύεις ότι κάνεις. Μετρά τι πιστεύει η κοινωνία ότι κάνεις. Και σήμερα η κοινωνία δεν βλέπει καθαρά γιατί η ΕΔΕΚ βρίσκεται στην κυβέρνηση. Η φθορά της δεν προέρχεται κυρίως από τη συμμετοχή της. Προέρχεται από την εσωστρέφεια, από τις δημόσιες συγκρούσεις, από τη σκιά που άφησαν υποθέσεις γύρω από τον τέως Πρόεδρό της. Προέρχεται, κυρίως, από την απουσία καθαρού πολιτικού στίγματος. Το Υπουργείο Γεωργίας παράγει έργο. Όμως ποιος το πιστώνεται πολιτικά; Ποιος το υπερασπίστηκε όταν ξέσπασε η κατακραυγή στις καλοκαιρινές πυρκαγιές; Το κόμμα έδειξε αμηχανία. Αντί να σταθεί καθαρά δίπλα στην υπουργό του και να δώσει πολιτική μάχη, κράτησε αποστάσεις. Κι όταν ένα κόμμα κρατά αποστάσεις από τον ίδιο του τον ρόλο, οι πολίτες κρατούν αποστάσεις από το κόμμα. Η ιστορία είναι αμείλικτη με τα μικρά κόμματα. Όταν μπαίνουν σε κυβέρνηση χωρίς να αποδεικνύουν καθημερινά τι αλλάζουν, συρρικνώνονται. Όταν μοιάζουν να συμπληρώνουν – και όχι να επηρεάζουν – τιμωρούνται. Όχι από θυμό. Από αδιαφορία. Και η αδιαφορία είναι πιο επικίνδυνη από την αντίθεση. Αν η ΕΔΕΚ πάει στις βουλευτικές ως «σιωπηλός εταίρος», θα χρεωθεί την κυβερνητική φθορά χωρίς να πιστωθεί την κυβερνητική επιρροή. Σε ένα εκλογικό σύστημα με όριο εισόδου στη Βουλή, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι υπαρξιακό ρίσκο. Από την άλλη, μια αποχώρηση τρεις μήνες πριν την κάλπη, χωρίς ξεκάθαρες παραβιάσεις κόκκινων γραμμών, θα εκληφθεί ως ελιγμός. Ως κίνηση αυτοσυντήρησης. Και ένα κόμμα που ιδρύθηκε πάνω σε αρχές δεν μπορεί να εμφανιστεί να λειτουργεί με όρους τακτικής επιβίωσης. Άρα η συζήτηση «μέσα ή έξω» είναι δευτερεύουσα. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η ΕΔΕΚ έχει το πολιτικό θάρρος να είναι μέσα, αλλά να είναι διακριτή. Να παρουσιάσει άμεσα, καθαρά και μετρήσιμα τι πέτυχε. Να συγκρουστεί όπου διαφωνεί. Να χαράξει κόκκινες γραμμές και να τις πει δημόσια. Να επαναφέρει το ιδεολογικό της στίγμα, ιδιαίτερα στα κοινωνικά ζητήματα όπου ιστορικά είχε λόγο και ταυτότητα. Στο εθνικό θέμα, να στηρίξει ξεκάθαρα την προσπάθεια για λύση, καταθέτοντας ταυτόχρονα τις επιφυλάξεις της με πολιτική σοβαρότητα και όχι με ψίθυρους. Να αποδείξει ότι δεν είναι διακοσμητικός εταίρος, αλλά δύναμη επιρροής. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η συμμετοχή. Δεν είναι καν η αποχώρηση. Είναι η αμηχανία. Η εικόνα ενός κόμματος που μοιάζει να φοβάται να μιλήσει καθαρά. Σε τρεις μήνες η κάλπη δεν θα εξετάσει προθέσεις. Θα μετρήσει πειστικότητα. Η ΕΔΕΚ βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή. Το διακύβευμα δεν είναι ένα υπουργείο. Είναι η κοινοβουλευτική της παρουσία. Είναι η πολιτική της συνέχεια. Είναι αν θα παραμείνει φορέας ιδεολογίας ή αν θα μετατραπεί σε υποσημείωση. Στην πολιτική η επιβίωση δεν είναι αυτοσκοπός. Αλλά χωρίς επιβίωση, δεν υπάρχει ούτε φωνή ούτε μάχη. Το ρολόι μετρά αντίστροφα. Και αυτή τη φορά, δεν υπάρχει περιθώριο για μισόλογα.