Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΕΔΑΔ ΠΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΕΡΙΡΕΟΥΣΑΣ ΑΤΜΌΣΦΑΙΡΑΣ ΠΕΡΙ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ Η ΕΝΟΧΗ:

Μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου για παύση του, ο τέως Γενικός Ελεγκτής δήλωσε δημόσια ότι προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Έλεγχος στη δημόσια βάση δεδομένων του ΕΔΑΔ (HUDOC) δεν εμφανίζει μέχρι σήμερα καταχωρημένη υπόθεση, αριθμό προσφυγής ή κοινοποιημένη διαδικασία που να επιβεβαιώνει θεσμικά την ύπαρξη τέτοιας προσφυγής. Είναι γνωστό ότι προσφυγές που αποκτούν θεσμική υπόσταση, μέσω κοινοποίησης ή εξέτασης παραδεκτού, καθίστανται σε μεταγενέστερο στάδιο δημόσια ανιχνεύσιμες. Ο προβληματισμός δεν αφορά συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στον δημόσιο λόγο: μετά από καταδικαστικές ή πειθαρχικές αποφάσεις στην Κύπρο, συχνά δηλώνεται δημόσια προσφυγή ή πρόθεση προσφυγής στο ΕΔΑΔ. Η πρακτική αυτή, ανεξαρτήτως προθέσεων, δύναται να παρατείνει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης της ορθότητας των δικαστικών αποφάσεων, χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε θεσμική κρίση του ίδιου του Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Η πρόσφατη επανάληψη παρόμοιων δηλώσεων και σε άλλη δικαστική υπόθεση καταδεικνύει ότι πρόκειται για ζήτημα γενικότερου θεσμικού ενδιαφέροντος. Η διάκριση μεταξύ δημόσιας δήλωσης προσφυγής και ύπαρξης θεσμικά επαληθεύσιμης διαδικασίας ενώπιον του ΕΔΑΔ είναι ουσιώδης για τη νηφάλια αξιολόγηση των δικαστικών αποφάσεων και για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Υπό τα δεδομένα αυτά, και ελλείψει επίσημης καταχώρισης ή αριθμού προσφυγής, οι σχετικοί ισχυρισμοί παραμένουν προς το παρόν μη δημόσια επαληθεύσιμοι. Η θεσμική διαφάνεια και η ακρίβεια στη δημόσια πληροφόρηση αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση για την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αυτοί που το ισχυρίζονται οφείλουν να δώσουν και τα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την ανακοίνωση τους διαφορετικά ελέγχονται για απόπειρα χειραγώγησης της κοινής γνώμης.