ΤΟ ΓΕΣΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ-ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΩΤΗΡΙΑ:

Αυτή την κοινωνία των καννιβάλων που ζούμε κάθε μέρα στην πολιτική κονίστρα, την βιώνουμε με τον πιο έντονο τρόπο και στο ποδόσφαιρο! Φίλαθλοι που βρίζουν υποτιμητικά τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας δεν διστάζουν να καννιβαλίσουν και την δική τους ομάδα τους δικούς τους ανθρώπους με το πρώτο στραβοπάτημα.Το ποδόσφαιρο από άθλημα μετατρέπεται σε χωρό εμφάνισης όλων των ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων της κοινωνίας.Τα συμπτώματα αυτά είναι πιο έντονα στις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό.Και δυστυχώς δεν έχουν ιδεολογικό χρώμα ούτε χρώμα φανέλλας. Με τα πανώ που εμφανίζουν στα γήπεδα βρίζουν με τον πιο αναίσχυντο τρόπο τους οπαδούς και την ιστορία της αντίπαλης ομάδας.Και τα κόμματα που έπρεπε να λειτουργούν ως καταλύτης και αντίπαλο δέος σε τέτοιες συμπεριφορές, τις χρησιμοποιούν για να πολώνουν τους φανατικούς οπαδους τους.Κρίμα, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ! Χειρότερος γίνεται,καλύτερος όχι.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ Του Σάββα Ηλιοφώτου – Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που πονάνε πιο πολύ κι από μια ήττα. Όχι γιατί χάνεις μια έδρα ή μια μάχη· αλλά γιατί χάνεις έναν άνθρωπο που πίστεψες. Έναν άνθρωπο που στήριξες, αγκάλιασες, ένιωσες πως μπορούσε να σταθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης σου — και τελικά σε απογοήτευσε. Ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ένας από αυτούς. Ένα παιδί δικό μας. Ένα παιδί που στηρίξαμε, προβάλαμε, αγαπήσαμε. Είδαμε σε αυτόν τη φλόγα που θα μπορούσε να ανάψει ξανά τη σπίθα της ΕΔΕΚ. Και ειδικά τώρα, που το κόμμα περνά ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, πιστέψαμε πως μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όταν ο Μαρίνος Σιζόπουλος παραιτήθηκε, του είπα ξεκάθαρα: Ανδρέα, έλα μπροστά. Θα σε στηρίξουμε. Πάρε την πρωτοβουλία, κράτα όρθια την ΕΔΕΚ. Αντί γι’ αυτό, μας γύρισε την πλάτη. Και δεν γύρισε μόνο την πλάτη στο κόμμα· γύρισε την πλάτη στους ανθρώπους που τον στήριξαν χωρίς αντάλλαγμα. Σε εκείνους που του φέρθηκαν με καθαρή ψυχή, με εμπιστοσύνη, με αγάπη. Δεν θα χρησιμοποιήσω βαρ...
Διαβάστε περισσότερα

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ-Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Σε μια κοινωνία όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει τραυματιστεί βαθιά, κάθε πολιτική απόφαση στα ανώτατα επίπεδα αποκτά βαρύτητα που ξεπερνά τη θεσμική της διάσταση και αγγίζει το πεδίο της ηθικής νομιμοποίησης. Δεν μπορεί να αγνοηθεί η γενικευμένη αίσθηση που επικρατεί εδώ και καιρό ότι η Νομική Υπηρεσία έχει πάψει να λειτουργεί ως ασπίδα του δημοσίου συμφέροντος και του κράτους δικαίου, και αντί αυτού εκλαμβάνεται — δικαίως ή αδίκως — ως προέκταση ενός παλιού πολιτικού συστήματος που πολλοί ταυτίζουν με συγκάλυψη, ατιμωρησία και πολιτική μαφία. Οι νυν Γενικός και Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας, πρώην υπουργοί επί διακυβέρνησης Αναστασιάδη, φέρουν στις πλάτες τους όχι μόνο τη θεσμική ευθύνη του ρόλου τους, αλλά και το βάρος της σύνδεσής τους με ένα πολιτικό παρελθόν που μεγάλο μέρος της κοινωνίας θεωρεί διεφθαρμένο. Δεν αρκεί να είναι αμερόληπτοι. Πρέπει και να φαίνονται. Και δυστυχώς, δεν φαίνονται. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ο οποίος επίσης υπήρξε υπουργός στην ίδια κυβέρνηση, βρίσ...
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...
Διαβάστε περισσότερα