Νυν υπέρ επιβίωσης: Η ΕΔΕΚ αξίζει την ευκαιρία της Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δεν επιτρέπουν ούτε πειραματισμούς ούτε προσωπικές πικρίες. Στιγμές που σε καλούν να σταθείς όρθιος απέναντι στην ιστορία και να αναλάβεις ευθύνη. Για τους Εδεκίτες και τους φίλους της ΕΔΕΚ, αυτή είναι μια τέτοια στιγμή. Το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ δεν είναι ένα ακόμη κόμμα. Είναι κομμάτι της ίδιας της πολιτικής και κοινωνικής διαδρομής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, για εθνική αξιοπρέπεια, για έναν σοσιαλισμό με κυπριακό πρόσωπο και βαθιά ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Είναι αίμα, ιδρώτας και θυσίες ανθρώπων που δεν μέτρησαν το πολιτικό κόστος. Κι όμως, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου το ιστορικό αυτό Κίνημα οδηγήθηκε στο χείλος του γκρεμού. Όχι από τους αντιπάλους του, αλλά από λάθη, παραλείψεις και προσωπικές στρατηγικές που το αποδυνάμωσαν. Και την ώρα που η ΕΔΕΚ βυθιζόταν στην κρίση, οι βασικοί υπαίτιοι στέκονταν απ’ έξω, αναζητώντας πολιτική στέγη αλλού. Κάποιοι μάλιστα έθεταν όρους και προϋποθέσεις για δήθεν επιστροφή — όρους που, όπως αποδείχθηκε, δεν είχαν καμία σχέση με την ενότητα ή την ιδεολογία, αλλά με την εξασφάλιση μιας θέσης στην πρώτη γραμμή, μιας υποψηφιότητας, μιας έδρας. Η ιστορία όμως δεν γράφεται με ανταλλάγματα. Η εκλογή του νέου Προέδρου της ΕΔΕΚ δεν ήταν προϊόν επικοινωνιακού περιτυλίγματος ούτε αποτέλεσμα επιφανειακών κριτηρίων. Δεν επελέγη για την εικόνα του. Επελέγη για τη ζέση του. Για την αποφασιστικότητα και την καθαρή του πρόθεση να σηκώσει το βάρος σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της πορείας του Κινήματος. Ανέλαβε γνωρίζοντας ότι παραλαμβάνει ένα κόμμα τραυματισμένο, με εσωτερικά βαρίδια και εξωτερική υπονόμευση. Ανέλαβε γνωρίζοντας ότι η μάχη για την είσοδο στη Βουλή δεν θα είναι εύκολη. Κι όμως, δεν έκανε πίσω. Μέσα από μύριες δυσκολίες, δίνει καθημερινά τη μάχη της ανασυγκρότησης. Δουλεύει για τη στελέχωση ενός ψηφοδελτίου που δεν θα στηρίζεται σε φθαρμένα ονόματα, αλλά σε αξιόλογα νέα πρόσωπα — ανθρώπους που αξίζουν την προσοχή και τη στήριξή μας. Πρόσωπα που δεν κουβαλούν το βάρος των παλαιών αντιπαραθέσεων, αλλά τη δίψα για προσφορά. Η μάχη σήμερα είναι πρωτίστως μάχη επιβίωσης. Επιβίωσης της ιστορίας της ΕΔΕΚ. Επιβίωσης της σοσιαλδημοκρατικής φωνής στην Κύπρο. Αν η ΕΔΕΚ απουσιάσει από τη Βουλή, δεν θα χαθεί απλώς μια κοινοβουλευτική συμμετοχή. Θα χαθεί μια ολόκληρη πολιτική παράδοση, μια φωνή που για δεκαετίες υπερασπίστηκε τους αδύναμους, τον εργαζόμενο, τον μικρομεσαίο, τον αγρότη, τον νέο. Που υπερασπίστηκε την δημοκρατία και την Κύπρο. Ας είμαστε ειλικρινείς: η πολυδιάσπαση, οι θυμοί, οι προσωπικές πικρίες και οι «πειραματισμοί» δεν υπηρετούν ούτε την ιδεολογία ούτε την πατρίδα. Υπηρετούν μόνο τη ματαιοδοξία και την πολιτική επιβίωση ορισμένων. Σήμερα δεν είναι ώρα για τιμωρητική ψήφο. Είναι ώρα ευθύνης. Δεν είναι ώρα για διάσπαση. Είναι ώρα συστράτευσης. Δεν είναι ώρα για προσωπικές δικαιώσεις. Είναι ώρα ιστορικής δικαίωσης. Η ΕΔΕΚ αξίζει να έχει την ευκαιρία της. Αξίζει να παλέψει, να σταθεί ξανά στα πόδια της, να ανανεωθεί και να αναγεννηθεί. Και αυτή η ευκαιρία δεν θα της χαριστεί. Θα της δοθεί μόνο αν εμείς — τα μέλη, οι φίλοι, οι πολίτες που πιστεύουμε στις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας — αφυπνιστούμε. Αφυπνιστείτε. Αφήστε τους θυμούς κατά μέρος. Κλείστε τα αυτιά σε όσους επενδύουν στη διάλυση. Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Νυν υπέρ επιβίωσης. Νυν υπέρ της ιστορίας και του μέλλοντος της ΕΔΕΚ.