ΟΤΑΝ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΥΕΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ-Παρέμβαση θεσμικής ευθύνης Του Σάββα Ηλιοφώτου Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Η υπόθεση που αφορά τον Δήμαρχο Πάφου βρίσκεται ενώπιον της Αστυνομίας και διερευνάται. Αυτό είναι το ένα σκέλος της πραγματικότητας και οφείλει να αντιμετωπιστεί με απόλυτο σεβασμό στη διαδικασία, στο τεκμήριο αθωότητας και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό σκέλος, το οποίο δεν μπορεί να αγνοείται: ο Δήμος Πάφου με τις αποχωρήσεις από το Δημοτικό Συμβούλιο δεν λειτουργεί. Η αποχώρηση μεγάλου αριθμού δημοτικών συμβούλων, σε βαθμό που να μην μπορεί να συνεδριάσει το δημοτικό συμβούλιο, μετατρέπει μια ποινική διερεύνηση σε θεσμική κρίση διοίκησης. Από τη στιγμή που η πόλη παραλύει, το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται συλλογικό. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που συχνά χάνεται στη δημόσια συζήτηση. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος πολιτικής πίεσης με όρους «αποχής». Είναι καθημερινή διοίκηση: αποφάσεις, συμβάσεις, υπηρεσίες, προσωπικό, πολίτες. Όταν το δημοτικό συμβούλιο δεν συνεδριάζει, δεν τιμωρείται κανένας πολιτικός αντίπαλος – τιμωρείται η πόλη. Ως άνθρωπος που υπηρέτησε την Τοπική Αυτοδιοίκηση, θεωρώ αυτονόητο ότι σε τέτοιες συνθήκες απαιτείται ψυχραιμία και θεσμική αυτοσυγκράτηση από όλους. Ο Δήμαρχος, ανεξάρτητα από το ποιος αποχώρησε και ποιος όχι, παραμένει ο θεσμικός επικεφαλής του Δήμου. Έχει καθήκον να λειτουργήσει όχι αμυντικά και όχι συγκρουσιακά, αλλά ως διαχειριστής κρίσης. Να αναλάβει πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης, να αποσυνδέσει – έστω προσωρινά – τη λειτουργία του Δήμου από την προσωπική του υπόθεση και να αφαιρέσει κάθε άλλοθι για θεσμική αποχή.Το να παραχωρήσει την διοίκηση της πόλης δεν είναι αδυναμία ούτε δήλωση ενοχής.Είναι ένδειξη αυτοπεποίθησης και αγάπης για την πόλη του. Είναι εμπιστοσύνη στο νομικό μας σύστημα. Την ίδια στιγμή, οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν μπορούν να αγνοούν ότι η εντολή που έλαβαν από τους πολίτες είναι να συμμετέχουν, όχι να αποχωρούν. Η πολιτική διαφωνία, όσο έντονη κι αν είναι, εκφράζεται εντός του δημοτικού συμβουλίου, όχι με τη διάλυσή του στην πράξη. Σε περιόδους κρίσης, οι θεσμοί δοκιμάζονται. Και δοκιμάζονται όχι από τις εύκολες αποφάσεις, αλλά από τις δύσκολες: αυτές που απαιτούν να βάλεις την πόλη πάνω από το πρόσωπο και τη λειτουργία πάνω από την πολιτική σκοπιμότητα. Η Πάφος δεν μπορεί να περιμένει την ολοκλήρωση των ερευνών σε καθεστώς παράλυσης. Οι πολίτες δεν ευθύνονται για τη σύγκρουση. Και οι θεσμοί δεν προσφέρονται για πίεση ή επίδειξη ισχύος. Μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες και να υπάρξει ξεκάθαρο πόρισμα, αυτό που απαιτείται δεν είναι θόρυβος, αλλά θεσμική ωριμότητα, συνεργασία και λειτουργική συνέχεια. Αυτό δεν είναι πολιτική τοποθέτηση. Είναι στοιχειώδης ευθύνη απέναντι στη Δημοκρατία της Αυτοδιοίκησης.