ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Τον φαντάζομαι αυτόν τον άνθρωπο να γεννιέται αλλιώτικος. Με τέσσερα μάτια. Δύο μπροστά, εκεί που κοιτάζουν όλοι. Και δύο πίσω, καρφωμένα στο κρανίο του, καταδικασμένα να μη βλέπουν ποτέ φως. Με τα μπροστινά του μάτια βλέπει τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι. Μια θάλασσα γαλήνια, που δεν βρωμάει πετρέλαιο και ψέμα. Πράσινα λιβάδια, όχι για φωτογραφίες προεκλογικές, αλλά για να πατούν παιδιά ξυπόλυτα χωρίς φόβο. Βλέπει ανθρώπους που μιλούν χαμηλόφωνα, θεσμούς που στέκουν όρθιοι, μια πατρίδα που δεν ντρέπεται να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Αυτά τα μάτια είναι αφελή, λένε κάποιοι. Ρομαντικά. Επικίνδυνα. Γιατί βλέπουν το «πρέπει» και όχι το «έτσι είναι». Τα άλλα μάτια όμως —αυτά πίσω— δεν αστειεύονται. Βλέπουν την άβυσσο. Βλέπουν τους ντελάληδες του τρόμου και της διαφθοράς να φωνάζουν μέρα-νύχτα. Να προειδοποιούν, να απειλούν, να εκβιάζουν. Βλέπουν φακέλους κάτω από τραπέζια, αποφάσεις παρμένες πριν τις συνεδριάσεις, στόματα που μιλούν για πατρίδα με λερωμένα χέρια. Αυτά τα μάτια δεν βλέπουν το μέλλον· βλέπουν τον μηχανισμό. Και ξέρουν πώς λειτουργεί. Ξέρουν ποιος τι χρωστά, ποιος φοβάται, ποιος σιωπά για να σωθεί. Και τότε αρχίζει η πάλη. Τα μάτια πίσω δεν αντέχουν τα μάτια μπροστά. Τα θεωρούν απειλή. Προσπαθούν να τα πλακώσουν, να τα τυφλώσουν, να τους ρίξουν σκιά. Ψιθυρίζουν: «Μην τα βάζεις. Δεν αλλάζει τίποτα.» «Σώπα, για το καλό σου.» «Έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ.» Και όσο μιλούν, ο κόσμος μπροστά αρχίζει να σκοτεινιάζει. Η θάλασσα γκριζάρει. Τα λιβάδια ξεραίνονται. Η ελπίδα γίνεται πολυτέλεια, σχεδόν ενοχή. Ο άνθρωπος αυτός καταλαβαίνει τότε κάτι τρομακτικό: δεν μπορεί να ζήσει βλέποντας και προς τις δύο κατευθύνσεις. Γιατί η άβυσσος έχει βαρύτητα. Τραβάει. Καταπίνει. Δεν σου επιτρέπει να σταθείς όρθιος αν τη χαζεύεις για πολύ. Και του μένει μία επιλογή. Όχι εύκολη. Όχι ανώδυνη. Να βγάλει τα μάτια που βλέπουν πίσω. Όχι γιατί δεν υπάρχουν. Όχι γιατί δεν είναι αληθινά. Αλλά γιατί αν συνεχίσει να τα ακούει, θα γίνει κι αυτός μέρος της σκοτεινιάς που βλέπουν. Τα ξεριζώνει, λοιπόν. Με πόνο. Με φόβο. Με επίγνωση. Και ξέρει ότι από εδώ και πέρα θα τον πουν τυφλό. Αφελή. Επικίνδυνο. Αλλά για πρώτη φορά, βλέπει καθαρά. Γιατί σε έναν τόπο που η διαφθορά απαιτεί να τη κοιτάς κατάματα για να της μοιάσεις, η πιο ριζοσπαστική πράξη είναι να γυρίσεις το βλέμμα αλλού — και να επιμείνεις να φτιάξεις τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι, όχι όπως σε θέλουν να τον συνηθίσεις.