ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Δεν είναι εύκολο σήμερα να σταθείς μπροστά στους πολίτες και να τους ζητήσεις να εμπιστευτούν τους θεσμούς. Όχι γιατί οι θεσμοί είναι κατ’ ανάγκη όλοι προβληματικοί, αλλά γιατί έχει παγιωθεί μια αντίληψη: «τίποτα δεν λειτουργεί». Και όταν αυτή η φράση βγαίνει από το στόμα ενός δεκάχρονου παιδιού, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση εμπιστοσύνης. Μιλάμε για βαθιά διάβρωση της συλλογικής μας συνείδησης. Για χρόνια, η συνεχής και συχνά ισοπεδωτική κριτική κατά των θεσμών – χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς αντίλογο, χωρίς υπεύθυνη στάση – δημιούργησε ένα τοξικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον όπου η απαξίωση έγινε εύκολη επιλογή. Όμως εδώ υπάρχει μια αλήθεια που αποφεύγουμε να πούμε: Οι θεσμοί δεν λειτουργούν στο κενό. Λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία. Και η κοινωνία σήμερα επιλέγει, όλο και πιο συχνά, την εύκολη θέση της αμφισβήτησης αντί της ευθύνης της κρίσης. Είναι εύκολο να λες «όλα είναι σάπια». Είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίζεις, να κρίνεις, να απαιτείς διόρθωση αντί για κατεδάφιση. Στην καθημερινή λει...

Η φύση γιορτάζει δεξιά και αριστερά, ντυμένη στο πράσινο, στο μωβ και στο κίτρινο. Στο ραδιόφωνο η Σάντη και ο Δρουσιώτης κι εγώ ανίκανος να αλλάξω σταθμό. Τα μάτια ευφραίνονται και τα αυτιά μολύνονται. Το μυαλό στη μέση, χτυπιέται ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πατάω το γκάζι και μπαίνω στο χωριό. Η καμπάνα χτυπά — και θυμίζει: όλα ματαιότης. «Τον πήρε ο καρκίνος», λέει κάποιος. Και ήταν νιος. ΣΗ-17/04/2026

Χαλάρωσε… και άφησε το μυαλό να ταξιδέψει. Όπου σε πάρει — εκεί κατοικούν οι ανησυχίες του, εκεί φωλιάζουν οι έγνοιες και τα άλυτα. Θέλω να πω με λέξεις ό,τι τα μάτια δεν αντέχουν να δουν, ό,τι μόνο η φαντασία τολμά να αγγίξει. Πάτησα στο πρώτο σκαλί. Και αυτό με πήρε στο δεύτερο, στο τρίτο… μέχρι που χάθηκα. Σε ένα όνειρο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μια λίμνη. Νερά κόκκινα. Και μέσα — ακέφαλα κορμιά. Κολυμπούσαν. Όχι προς κάπου. Όχι για κάτι. Κινήσεις σπασμωδικές, ασυντόνιστες, χωρίς προορισμό. Ανακάτευαν μόνο τα νερά. Ξυπνώ. Στο κρεβάτι. Με τα μάτια βαριά και το μυαλό ανήσυχο. Τι ήταν αυτό που είδα; Τα ακέφαλα κορμιά… ποιοι είναι; Ή μήπως — είμαστε εμείς; Μήπως κάπου, κάποτε, δώσαμε το κεφάλι μας αλλού και κρατήσαμε μόνο το σώμα; ΣΗ-17/04/2026

Οι "Πολλαπλασιαστές" και οι "Ντελάληδες" έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και συνεχίζουν ανεμπόδιστοι να καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Γίναμε μια κοινωνία που έχει πάψει να απαιτεί το αυτονόητο: Τεκμήρια. Απόδειξη. Ευθύνη λόγου. Αντί γι’ αυτό, λειτουργούμε με όρους εντυπώσεων. Τρέχουμε λαχανιασμένοι πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Στήνουμε πρόχειρα δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μοιράζουμε ετυμηγορίες με ένα «share» και ένα «comment». Καταδικάζουμε πριν καν ανοίξει φάκελος. Και όταν —αν ποτέ— η αλήθεια έρθει στην επιφάνεια, είναι ήδη αργά. Οι υπολήψεις έχουν τσαλακωθεί. Οι ζωές έχουν σημαδευτεί. Και κανείς δεν γυρίζει πίσω να λογοδοτήσει για το ψέμα που αναπαρήγαγε. Έτσι χτίζεται ένας φαύλος κύκλος που μας καταπίνει: Μια καταγγελία γεννά θόρυβο. Ο θόρυβος γεννά πανικό. Ο πανικός γεννά μιμητές — ή έστω την υποψία τους. Και στο τέλος, η αλήθεια χάνεται μέσα σε έναν καθρέφτη παραμορφωμένων εικόνων, όπου όλα μοιάζουν ίδια και τίποτα δεν είναι βέβα...

«Γιατί τελικά, η ψήφος δεν αποκαλύπτει μόνο τους πολιτικούς. Αποκαλύπτει πρώτιστα εμάς» Στην εκλογική περίοδο, δεν κρίνονται μόνο οι πολιτικοί. Κρινόμαστε όλοι. Γιατί τότε, ο κάθε ένας μας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Δείχνουμε αυτό που είμαστε στην ουσία μας, γιατί αισθανόμαστε πως η ψήφος που κρατούμε στα χέρια μας μάς δίνει δύναμη. Μια δύναμη που μας λύνει τη γλώσσα. Μας επιτρέπει να πούμε δημόσια όσα μέχρι χθες κρατούσαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όσα, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τολμούσαμε ούτε να ψιθυρίσουμε. Το αρχαίο «ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Η ψήφος γίνεται η «αρχή» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Και τότε αρχίζει η εκτροπή. Γιατί σε αυτή τη φάση, δεν δρουν μόνο οι απλοί πολίτες. Εμφανίζονται και οι «πολλαπλασιαστές» – οι γνωστοί «ντελάληδες» του δημόσιου βίου. Πρόσωπα με θεσμική ή επικοινωνιακή ισχύ, που γνωρίζουν καλά πως ο λόγος τους έχει βάρος. Επιλέγουν ένα θέμα, το αναπαράγουν, το διογκώνουν, το φορτίζουν. Το επαναλαμβάνουν μέχρι να μ...

«Για τις παλαιές πολυκατοικίες το θέμα πλέον δεν είναι τεχνικό. Είναι πρώτιστα οικονομικό και τα χρήματα είναι αργά για να βρεθούν όλα μαζεμένα. Οι ιδιοκτήτες έχουν γεράσει μαζί με την πολυκατοικία και η σύνταξη δεν τους φτάνει να ζήσουν» Την πλήρη διάσταση του προβλήματος την αντιλήφθηκα όταν ανάλαβα την προεδρία Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας σαράντα ετών. Η πολυκατοικία, σχεδιάστηκε για να έχει ζεστό νερό με ηλεκτρικά ταχύθερμα. βρέθηκε με τριάντα έξη διπλούς ηλικιακούς και κύλινδρο ζεστού νερού διακοσίων λίτρων το κάθε ένα στην οροφή. Σχεδιάστηκε για δέκα τόνους νερό στην οροφή και βρέθηκε με είκοσι. Συν αντένες δορυφορικών μεγάλων διαστάσεων, συν δεξαμενές πετρελαίου που δεν προβλέπονταν. Η μελέτη για την κατάσταση της πολυκατοικίας έδειξε ότι ο κάθε ιδιοκτήτης έπρεπε πριν τρία χρόνια να καταβάλει το ποσό των επτά περίπου χιλιάδων ευρώ συν φπα για να δημιουργηθεί το ταμείο για την επιδιόρθωση. Η απάντηση της μεγάλης πλειοψηφίας των ιδιοκτητών ήταν: Εδώ μας δυσκολεύουν τα...

«Από το Al Jazira gate, στο black van gate, στο πρόσφατο video gate και τώρα στο drousiotis gate. Από gate σε gate, δολοφονείται η αλήθεια και μαζί της και η δημοκρατία. Ως πότε η κοινωνία θα διψά πιο πολύ για gate και λιγότερο για την αλήθεια;» Ζούμε σε μια εποχή όπου η καταγγελία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία από την απόδειξη. Όπου ο θόρυβος υπερισχύει της ουσίας και η εντύπωση προηγείται της αλήθειας. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων φαίνεται να ανταγωνίζεται για το ποιος θα εκτοξεύσει την πιο βαρύγδουπη «αποκάλυψη», όχι με στόχο τη δικαιοσύνη, αλλά την εντύπωση. Με λεπτομερείς περιγραφές, φορτισμένη γλώσσα και δραματικό τόνο – αλλά χωρίς τα στοιχειώδη τεκμήρια που θα έδιναν βάρος και αξιοπιστία στους ισχυρισμούς. Και τότε ξεκινά ο φαύλος κύκλος. Οι διωκτικές αρχές, αντί να ιεραρχούν και να εστιάζουν, σύρονται πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Αφήνουν ανοιχτές υποθέσεις για να κυνηγήσουν την επόμενη «βόμβα», ενώ οι προηγούμενες παραμένουν μετέωρες, τροφοδοτώντας τη δυσπιστία των πολιτών. Το...

«Χωρίς ευθύνη, η ελευθερία του λόγου μετατρέπεται σε όπλο καταστροφής θεσμών. Δεν ζητά η κοινωνία σιωπή. Ζητά καθαρότητα. Δεν ζητά να μην μιλά κανείς. Ζητά όταν μιλά, να στέκεται πίσω από αυτά που λέει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι μια ψευδής καταγγελία. Είναι να συνηθίσουμε σε αυτές. Και τότε, δεν θα πιστεύουμε πια ούτε την αλήθεια» Το 2019 ο γνωστός νομικός και αδερφός του τέως Γενικού Εισαγγελέα, Νίκος Κληρίδης, δημοσιοποίησε επιστολή του στην οποία: • Κατήγγειλε την ύπαρξη κυκλωμάτων διαφθοράς εντός της δικαιοσύνης • Μιλούσε για σχέσεις δικηγόρων, δικαστών και αξιωματούχων • Έκανε λόγο για παρεμβάσεις σε υποθέσεις και ευνοιοκρατία • Άφηνε σαφείς αιχμές για έλλειψη βούλησης διερεύνησης Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε τον ίδιο άνθρωπο να προβαίνει σε δημόσιες καταγγελίες με αναφορά σε κίνδυνο της ίδιας της ζωής του, προσθέτοντας ότι γνωρίζει ποιοι βρίσκονται πίσω από τις απειλές και ότι τα πράγματα είναι σοβαρά και πηγαίνουν πολύ βαθιά. Από πλ...

Το ΑΛΜΑ ανακοίνωσε απόψε την απόσυρση της υποψηφιότητας Παπαδάκη, ως απόρροια της ανάμιξης του ονόματος του στις πρόσφατες καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη. Στην πραξη το ΑΛΜΑ δεν λειτούργησε ως θεματοφύλακας αρχών αλλά ως διαχειριστής πολιτικού κόστους. Είδε ότι η υπόθεση δημιουργεί φθορά και έσπευσε να την περιορίσει.Προστάτευσε το αφήγημα του -όχι τον ανθρωπο του. Ενα κίνημα που εμφανιζεται ως φορέας κάθαρσης και ηθικής αυστηρότητας, καταλήγει να παίρνει μια απόφαση που αφήνει πίσω της μια βαριά προσωπική σκιά- χωρίς αποδείξεις ,χωρίς ξεκάθαρη αιτιολόγηση ,χωρίς να προστατεύσει το στοιχειώδες: Την υπόληψη ενός ανθρώπου. Έτσι δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αν αρκεί μια δημόσια καταγγελία χωρίς τεκμηρίωση για να τελειώσει μια πολιτική υποψηφιότητα,τότε αύριο μπορεί να τελειώσει οιοδήποτε όχι με στοιχεία.Με θόρυβο. Αυτό δεν είναι δημοκρατική ωριμότητα.Είναι πολιτικός φόβος. Είναι αυτό που θέλουμε ως κοινωνία;

Βλέπω μπροστά μου να σχηματίζεται κάτι που δεν είναι απλώς μια σύμπτωση απόψεων. Είναι μια σύμπλευση. Ένας κύκλος ανθρώπων που δεν ενώνονται από την αγωνία για την αλήθεια, αλλά από την ταύτιση σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το Κυπριακό — μια αντίληψη που, όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται να το ακούνε, ακουμπά επικίνδυνα κοντά στις τουρκικές θέσεις. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί δεν είναι απλώς ότι συμφωνούν μεταξύ τους. Αυτό είναι θεμιτό σε μια δημοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η “αδελφότητα” — γιατί περί αυτού πρόκειται — δείχνει να λειτουργεί με όρους αλληλοκάλυψης και όχι με όρους αρχών. Όταν ένας από αυτούς, όπως ο Μακάριος Δρουσιώτης, προβαίνει σε βαριές καταγγελίες χωρίς να παρουσιάζει τα απαραίτητα τεκμήρια, δεν βλέπουμε καμία εσωτερική αντίδραση. Καμία επιφύλαξη. Καμία υπεράσπιση του τεκμηρίου της αθωότητας. Σιωπή. Και όχι μόνο σιωπή. Βλέπουμε στήριξη. Έμμεση ή άμεση. Βλέπουμε μια διάθεση να περάσει το μήνυμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά από πότε σε μια ευνομ...

"Αντί να απαιτούμε τεκμήρια, απαιτούμε ενόχους" Οι καμπάνες χτυπούν. Οι εκκλησίες γεμίζουν. Οι άνθρωποι κάνουν τον σταυρό τους, προσκυνούν, συγκινούνται μπροστά στο Θείο Δράμα. Την ίδια ώρα, όμως, έξω από τους ναούς, η ίδια κοινωνία αναπαράγει –σχεδόν μηχανικά– το ίδιο έργο που υποτίθεται πως θρηνεί. Η ιστορία της Σταύρωσης δεν είναι μόνο μια θρησκευτική αφήγηση. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που δείχνει την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης: την ευκολία με την οποία ο όχλος αποθεώνει και, με την ίδια ευκολία, καταδικάζει. «Ωσαννά» τη μία μέρα, «Σταύρωσον αυτόν» την επόμενη. Δεν ήταν μόνο τότε. Είναι και τώρα. Στη σύγχρονη κοινωνία, η σταύρωση δεν γίνεται με καρφιά, αλλά με λέξεις. Με κατηγορίες που εκτοξεύονται δημόσια, με σκιές που ρίχνονται χωρίς αποδείξεις, με υπονοούμενα που αρκούν για να καταστρέψουν υπολήψεις. Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν αυτό. Είναι η ταχύτητα με την οποία η κοινωνία σπεύδει να υιοθετήσει την καταδίκη πριν καν υπάρξει απόδε...

Ο Μακάριος Δρουσιώτης επέλεξε να προχωρήσει σε βαριές δημόσιες καταγγελίες, στοχεύοντας συγκεκριμένα πρόσωπα και πλήττοντας την τιμή και την υπόληψή τους. Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να πει: «Να ερευνηθούν όλα». Όμως, σε ένα κράτος δικαίου υπάρχει μια αδιαπραγμάτευτη αρχή: Όποιος καταγγέλλει, οφείλει να τεκμηριώνει. Όταν λοιπόν καλείται από τις αρχές να παρουσιάσει στοιχεία και αντί αποδείξεων καταθέτει ερωτήματα, εισηγείται διαδικασίες και μετατοπίζει τη συζήτηση, αυτό δεν ενισχύει την αλήθεια. Αντιθέτως, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα: Υπάρχουν πράγματι τα στοιχεία;Ή μήπως οι καταγγελίες προηγούνται της τεκμηρίωσης; Γιατί εδώ δεν κρίνεται μόνο το περιεχόμενο των ισχυρισμών. Κρίνεται και η ευθύνη του ίδιου του καταγγέλλοντος. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από θόρυβο. Έχει ανάγκη από αλήθεια. Και η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με υπονοούμενα,αλλά με στοιχεία.Η «καταγγελία» Δρουσιώτη κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο:σε ακόμα ένα εργαλείο απαξίωσης και συκοφαντίας...

Διάβασα με την δέουσα προσοχή την ανακοίνωση του Μακάριου Δρουσιώτη -δημοσιογράφου και υποψήφιου βουλευτή με το VOLT. Ως ένας τρίτος, ανεξάρτητος παρατηρητής, βλέπω το συγκεκριμένο κείμενο περισσότερο ως μια πολιτικο-επικοινωνιακή παρέμβαση υψηλής έντασης, παρά ως μια ψυχρή, τεκμηριωμένη τοποθέτηση. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ανάγνωσης: 1. Τόνος και πρόθεση Το κείμενο είναι σαφώς επιθετικό και προληπτικά καχύποπτο απέναντι στους θεσμούς. Πριν ακόμη ξεκινήσει οποιαδήποτε διαδικασία, προεξοφλεί: συγκάλυψη, χειραγώγηση της έρευνας, προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι ο συγγραφέας: είτε έχει ισχυρή εσωτερική πληροφόρηση (που όμως δεν παρουσιάζει), είτε επιχειρεί να προκατασκευάσει αφήγημα δυσπιστίας, ώστε οποιοδήποτε αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει να θεωρηθεί ύποπτο. 2. Το ζήτημα των «στοιχείων» Επαναλαμβάνεται η φράση ότι «θα εκπλαγούν από τα στοιχεία», χωρίς όμως να παρουσιάζονται. Αυτό είναι κρίσιμο. Για έναν ουδέτερο παρατηρητή: Η ισχύς μιας καταγγελία...

Η υπόθεση την οποία κατάγγειλε δημόσια ο δημοσια ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης, είναι εξαιρετικά σοβαρή, γιατί εμπλέκει ισχυρισμούς για βαριά ποινικά αδικήματα (σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, διαφθορά, παρακολουθήσεις, κατάχρηση εξουσίας). Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα περιθώρια και οι υποχρεώσεις της Αστυνομίας καθορίζονται κυρίως από τη φύση των καταγγελιών — όχι από το ποιος τις κάνει. Από έρευνα την οποία έχω κάνει με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης,βρήκα τι μπορεί να κάνει η Αστυνομία άμεσα. Ακόμη και χωρίς κατάθεση του ίδιου του Δρουσιώτη, η Αστυνομία: Μπορεί να αυτεπαγγέλτως ξεκινήσει έρευνα, εφόσον υπάρχουν δημόσιοι ισχυρισμοί για σοβαρά αδικήματα. Να συλλέξει μαρτυρία από τρίτους (π.χ. πρόσωπα που κατονομάζονται ή μπορεί να γνωρίζουν). Να ζητήσει τεκμήρια (ψηφιακά δεδομένα, αρχεία, επικοινωνίες), εφόσον προκύπτει εύλογη υποψία. Να λάβει καταθέσεις από πιθανά θύματα, εάν μπορούν να εντοπιστούν. Ειδικά για ισχυρισμούς περί κακοποίησης ανηλίκου, υπάρχει αυξημένη υποχρ...

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, επαναλαμβάνουμε σχεδόν μηχανικά την ίδια φράση: «είναι γιορτή της δημοκρατίας». Και όμως, αν σταθούμε για λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα δούμε ότι αυτή η “γιορτή” μοιάζει όλο και λιγότερο με γιορτή — και όλο και περισσότερο με μια ανθρώπινη ζούγκλα. Μια ζούγκλα όπου δεν ανταγωνίζονται ιδέες, αλλά εγωισμοί. Όπου δεν συγκρούονται οράματα, αλλά χαρακτήρες. Όπου δεν κρίνονται πολιτικές, αλλά διαλύονται σχέσεις. Φίλοι γίνονται αντίπαλοι. Σύντροφοι μετατρέπονται σε εχθρούς. Και άνθρωποι που μέχρι χθες αντάλλασσαν μια καλημέρα, σήμερα ανταλλάσσουν δηλητήριο. Αλήθεια, αυτή είναι η δημοκρατία που θέλουμε; Ο Dale Carnegie, πριν από δεκαετίες, έθεσε απλές αλλά βαθιά ανθρώπινες αρχές συμπεριφοράς. Αν τις είχαμε ως πυξίδα, ίσως οι εκλογές να ήταν πράγματι γιορτή — όχι πεδίο μάχης. Γιατί τι μας λέει στην ουσία; Να μην κριτικάρουμε με μίσος. Να δείχνουμε ειλικρινή εκτίμηση. Να ακούμε πριν μιλήσουμε. Να θυμόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε ανθρώπους — όχι “στόχου...

« την ώρα που τα νέα κόμματα ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία επαγγέλλονται το νέο και το καθαρό, κτίζουν την κομματική τους βάση πάνω σε προβληματικές μεταγραφές από τα κόμματα που δήθεν προορίζονται να αντικαταστήσουν. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μπορείς να το δεις και να το αποφύγεις» Η πολιτική δεν είναι ποτέ ένας καθαρός διάδρομος όπου το παλιό φεύγει και το νέο έρχεται με μια κίνηση. Είναι, σχεδόν πάντα, ένα πεδίο συμβίωσης αντιθέσεων. Και αυτή η πραγματικότητα, όσο άβολη κι αν είναι, δεν είναι ατύχημα. Είναι ο κανόνας. Το ερώτημα είναι: Κτίζω το νέο με την ακαθαρσία από το παλιό ή καθαρίζω αυτό που έχω και προχωρώ; Την ώρα που κάποιοι κατηγορούν την ΕΔΕΚ ότι δεν απαλλάγηκε πλήρως από το παλαιό και το διεφθαρμένο, την ίδια ώρα το ΑΛΜΑ που επαγγέλλεται το νέο και το καθαρό, φορτώνει από τα βάρη και τα προβλήματα της ΕΔΕΚ και των άλλων κομμάτων που θέλει να αντικαταστήσει, όπως η περίπτωση Παπαδάκη και όχι μόνο από την ΕΔΕΚ και της Ειρήνης Χαραλαμπίδου από το ΑΚΕΛ. Ο Φειδίας, η άλλη μεγ...

Το ΑΚΕΛ, υπήρξε το πρώτο κόμμα που εισήγαγε στην πολιτική ζωή του τόπου την έννοια των Νέων Δυνάμεων και τώρα της Κοινωνικής Συμμαχίας και στην συνέχεια ακολούθησε και το Κίνημα των Οικολόγων πάνω στην ίδια γραμμή. Για να δούμε πόσο επιτυχημένο είναι αυτό το πείραμα, να φέρουμε στο μυαλό μας το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις, το οποίο ήταν ένα βίαιο διαζύγιο με το εκλογικό σώμα που ψήφιζε αυτό το πολιτικό καπνογόνο! Γιώργος Λιλλήκας, παλαιότερα, και Ειρήνη Χαραλαμπίδου πρόσφατα με το ΑΚΕΛ και Ατταλίδου με τους Οικολόγους. Για τις εκλογές του Μαΐου δύο τουλάχιστον υποψήφιοι, Παπαδάκης και Χαραλαμπίδου δήλωσαν ως συνεργαζόμενοι με το ΑΛΜΑ, διαφοροποιώντας τον εαυτό τους από τους υπόλοιπους υποψήφιους του κόμματος, που απλά δηλώνουν υποψήφιοι του προφανώς και μέλη του. Με βάση τον εκλογικό νόμο, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε έναν υποψήφιο που είναι μέλος κόμματος και σε έναν που απλώς συνεργάζεται μαζί του. Και οι δύο ζητούν την ίδια ψήφο, μετρούν το...

«Η τεχνολογία έχει ήδη ανατρέψει τη σχέση μας με την ενημέρωση, με την αγορά, με την εργασία, με την εκπαίδευση, με την καθημερινότητα. Γιατί να θεωρούμε αυτονόητο ότι δεν μπορεί να ανατρέψει και τη σχέση μας με τη δημοκρατία» Το φαινόμενο Φειδίας δεν εξηγείται με τις εύκολες λέξεις που τόσο πρόχειρα εκτοξεύονται στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι αρκετό να μιλήσει κανείς για «γραφικότητα», για «θέατρο», για «πολιτική ανωριμότητα» ή για «ψήφο διαμαρτυρίας». Όλα αυτά μπορεί να περιέχουν ένα μέρος της αλήθειας, αλλά δεν αγγίζουν τον πυρήνα του φαινομένου. Και ο πυρήνας είναι πολύ βαθύτερος. Για να κατανοήσει κανείς τι πραγματικά συνέβη, πρέπει πρώτα να δει πώς ήταν δομημένο το εκλογικό σώμα πριν εμφανιστεί αυτό το φαινόμενο. Υπήρχε, από τη μια, ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που για πολλούς και διαφορετικούς λόγους είχε αποστασιοποιηθεί από τις εκλογές. Άνθρωποι που δεν είχαν απλώς πάψει να πιστεύουν στα κόμματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εγγραφούν στους εκλο...

«Η πολιτική ωριμότητα δεν προηγείται της συμμετοχής — γεννιέται μέσα από αυτήν. Οι πολίτες θα κάνουν λάθη. Όπως κάνουν και οι κυβερνώντες. Η διαφορά είναι ότι μέσα από τα λάθη τους θα μάθουν. Και θα εξελιχθούν» Από την Αρχαία Αθήνα μέχρι τις σύγχρονες δημοκρατίες, το αντιπροσωπευτικό σύστημα αποτέλεσε τη θεσμική απάντηση σε ένα πρακτικό πρόβλημα: την αδυναμία άμεσης συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Στην Εκκλησία του Δήμου, οι πολίτες συμμετείχαν αυτοπροσώπως. Όμως, καθώς τα κράτη μεγάλωναν και η κοινωνία γινόταν πιο σύνθετη, η άμεση δημοκρατία υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη της εκπροσώπησης. Ο πολίτης παρέδωσε τη φωνή του στον αντιπρόσωπο. Για αιώνες, αυτό το σύστημα λειτούργησε ως το καλύτερο εφικτό μοντέλο. Όχι το τέλειο — το εφικτό. Σήμερα όμως, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι συνθήκες που το γέννησαν έχουν αλλάξει ριζικά. Η τεχνολογία έχει καταργήσει την απόσταση. Ο πολίτης μπορεί να επικοινωνεί άμεσα, να ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο, να εκφράζει άποψη και να συμμετέ...

Διανύουμε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η επιφανειακή αντίδραση. Δεν είναι τυχαίο. Οι αλγόριθμοι των κοινωνικών δικτύων έχουν διεισδύσει βαθιά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, επιλέγοντας για εμάς τι θα δούμε, τι θα πιστέψουμε και τελικά πώς θα αντιδράσουμε. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του έναν «καθρέφτη» που του δείχνει μόνο ό,τι θέλει να δει. Δεν αμφισβητείται, δεν διορθώνεται, δεν εκπαιδεύεται. Επιβεβαιώνεται. Και όταν η επιβεβαίωση γίνεται συνήθεια, τότε η άποψη μετατρέπεται σε βεβαιότητα — ακόμη και όταν δεν στηρίζεται σε γνώση. Κάπως έτσι φτάνουμε στο φαινόμενο που περιγράφει με ωμό αλλά ακριβή τρόπο η λαϊκή ρήση: «έκανε η μύγα κώλο και χέζει τον κόσμο όλο». Δηλαδή, η άγνοια αποκτά φωνή, η επιπολαιότητα αποκτά κύρος και η υπερβολή βαφτίζεται αλήθεια. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Όταν ο πολίτης χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το ουσιώδες από το περιττό, το αληθινό από το ...

«Η ουσία είναι μία: Στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να καταφέρεις να αποκαταστήσεις την εμπιστοσύνη. Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν κινούνται μόνο από τα γεγονότα. Κινούνται από αυτό που πιστεύουν ότι είναι αλήθεια.» Υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο έχουν καταδικαστεί από τα δικαστήρια σωρεία πολιτικών προσώπων: πρώην δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, διευθυντής ημικρατικού οργανισμού, ανώτερο στέλεχος πολιτικού κόμματος, ακόμη και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας. Πρώην υπουργός και τραπεζίτης. Την ίδια ώρα, αθωώθηκαν μετά από δίκη ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής. Διώκεται ποινικά εν ενεργεία δήμαρχος. Ερευνάται ποινικά τέως αρχηγός κόμματος, του οποίου η ασυλία ήρθη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ερευνάται από την Αρχή Κατά Της Διαφθοράς ο τέως Πρόεδρος. Και όμως, η επικρατούσα εικόνα στην κοινωνία είναι διαφορετική: ότι «κανείς δεν διώχθηκε», ότι «κανείς δεν τιμωρήθηκε». Οι πολίτες απαιτούν ότι όλες οι αποφάσεις...

‘Όσοι ασχολείστε με τα κοινωνικά δίκτυα, έχετε προσέξει ότι έχω πυκνώσει τις παρεμβάσεις μου, σε μια προσπάθεια να διεγείρω την αγάπη σας και την προσοχή σας για την ΕΔΕΚ, γιατί πιστεύω ότι «μια φορά εδεκίτης, πάντα εδεκίτης», «μια φορά φίλος της ΕΔΕΚ, πάντα φίλος της ΕΔΕΚ», γιατί έχετε γίνει μέρος της περηφάνιας της. Είναι αδύνατο να θέλετε να δείτε την ΕΔΕΚ έξω από την βουλή που θα σημαίνει διάλυση την επόμενη μέρα. Αφήσαμε, εσείς που φύγατε και εμείς που μείναμε, μια μικρή ομάδα ανεξέλεγκτη για πολύ καιρό, να αλωνίζει και να κάνει τόσο μεγάλο κακό στο κόμμα. Όσο δεν μπόρεσε να κάνει η χούντα και η ΕΟΚΑ Β. Όσο δεν μπόρεσαν να κάνουν «φίλια» και αντίπαλα κόμματα που πολεμούσαν την ΕΔΕΚ με όλους τους υπόγειους τρόπους. Κατάφερε αυτή η ομάδα να κάνει ένα περήφανο εδεκίτη να σκέφτεται να ψηφίσει το ΑΛΜΑ και τον Φειδία και να εγκαταλείπει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία και ένα σωρό αγώνες για την πατρίδα και τον σοσιαλισμό. Σας θέλουμε πίσω, η θέση σας είναι μαζί μας. Η μικρή αυτή ομ...

Την ώρα που η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει μια δύσκολη συγκυρία ασφάλειας μετά το κτύπημα με ντρόουν στις Βρετανικές Βάσεις στο Ακρωτήρι, η χώρα πέτυχε κάτι που για χρόνια θεωρούσαμε αυτονόητο αλλά δεν ήταν:την άμεση κινητοποίηση ισχυρών συμμάχων. Στην Κύπρο βρέθηκαν ο Πρόεδρος της Γαλλίας, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Τοποθετήθηκε η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στέλνοντας την συμπαράσταση της Ευρώπης. Στρατιωτική βοήθεια και μέσα ασφάλειας κατέφθασαν και συνεχίζουν να καταφθάνουν. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αυτή είναι η ουσιαστική απάντηση προς την Τουρκία. Η Τουρκία μπορεί να μεταφέρει μαχητικά αεροσκάφη σε ένα παράνομο αεροδρόμιο σε κατεχόμενο έδαφος. Το κάνει εδώ και δεκαετίες, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν η Τουρκία προκαλεί. Το ερώτημα είναι αν η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μόνη απέναντι σε αυτή την πρόκληση. Και η απ...

Το Κυπριακό είναι αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και ένα πρόβλημα συμβίωσης δύο κοινοτήτων στο ίδιο κράτος. Η λύση που επιδιώκουμε πρέπει να απαντά και στις δύο αυτές πραγματικότητες: να τερματίζει την κατοχή και να διασφαλίζει τη δημοκρατική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Διατυπώνουμε το νέο Κυπριακό Δόγμα μέσα από επτά βασικές αρχές. 1. Τερματισμός της κατοχής και αποκατάσταση της κυριαρχίας Η λύση του Κυπριακού πρέπει να οδηγεί σε πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με: • κατάργηση των εγγυήσεων • αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων • τερματισμό κάθε μορφής εξάρτησης από τρίτα κράτη. 2. Επανένωση της Κύπρου σε ένα κοινό κράτος Απορρίπτουμε τη διχοτόμηση και τη λύση δύο κρατών. Στόχος είναι μια επανενωμένη Κύπρος, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, μέσα σε ένα κράτος με: • μία κυριαρχία • μία διεθνή προσωπικότητα • μία ιθαγένεια. 3. Δικοινοτική πολιτική δομή Η λύση πρέπει...

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που τα κόμματα καλούνται να κάνουν κάτι δύσκολο: να κοιτάξουν την ιστορία τους κατάματα και να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να την υπηρετούν ή αν θα παρακολουθούν την πορεία των πραγμάτων από το περιθώριο. Η ΕΔΕΚ δεν είναι ένα τυχαίο κόμμα. Ιδρύθηκε μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές της Κύπρου για να εκφράσει έναν πολιτικό συνδυασμό σπάνιο: πατριωτισμό, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Βάσος Λυσσαρίδης δεν δίδαξε ποτέ τον εύκολο δρόμο. Δεν δίδαξε την πολιτική των συνθημάτων ούτε την πολιτική της άρνησης για χάρη της άρνησης. Δίδαξε κάτι πολύ πιο δύσκολο: τον πατριωτικό ρεαλισμό. Να υπερασπίζεσαι τις αρχές σου, αλλά να μην αρνείσαι την πραγματικότητα. Να μην υποκύπτεις σε πιέσεις, αλλά να μην αφήνεις την πατρίδα σου να εγκλωβίζεται σε αδιέξοδα. Το Κυπριακό σήμερα βρίσκεται σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Η κατοχή συνεχίζεται. Η διχοτόμηση παγιώνεται. Η δημογραφική αλλοίωση στα κατεχόμενα προχωρεί. Και η μη λύση μετατρέπεται σταδιακά σε μια σιωπη...

Οι τέσσερις αφίσες που ανάρτησα τις τελευταίες μέρες για την ΕΔΕΚ στο φβ, ήταν τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης και της δημιουργίας πολιτικής εικόνας. Δεν θα ισχυριστώ ότι ήταν τεχνικά άρτιες. Ούτε εγώ έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Και, όπως φαίνεται, ούτε οι περισσότεροι από εσάς. Τα σχόλια που έλαβα —και τα οποία εκτιμώ ειλικρινά— επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε ένα πράγμα: στην τεχνική επάρκεια. Στην αισθητική, στη σύνθεση, στο κατά πόσο η εικόνα ήταν «καλοφτιαγμένη». Για το περιεχόμενο όμως, τίποτα. Για το μήνυμα της αφίσας, επίσης τίποτα. Και όμως, είμαι βέβαιος ότι και περιεχόμενο υπήρχε και μήνυμα υπήρχε. Η μικρή αυτή εμπειρία μού θύμισε κάτι βαθύτερο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν άλλαξαν μόνο τον τρόπο που επικοινωνούμε. Άλλαξαν και τον τρόπο που βλέπουμε. Μας εκπαίδευσαν να αντιδρούμε στο άμεσο, στο προφανές, στο επιφανειακό. Να στεκόμαστε πρώτα στο περίβλημα και πολύ σπανιότερα στο περιεχόμενο. Ν...

«Ίσως τότε να καταλάβουμε ότι τίποτε από όσα ζούμε δεν χάνεται πραγματικά. Γιατί η πιο βαθιά μνήμη δεν είναι αυτή που κρατά ο εγκέφαλος. Είναι αυτή που κρατούν οι άνθρωποι» Κάθομαι σιωπηλός στο γραφείο. Η σιγαλιά της απουσίας των πάντων μου κάνει συντροφιά. Το κτίριο ακόμη κοιμάται. Οι διάδρομοι είναι άδειοι, τα γραφεία κλειστά, οι φωνές δεν έχουν ακόμη γεννηθεί για τη μέρα που έρχεται. Απολαμβάνω από τη μια τον χρόνο που είναι ολόκληρος δικός μου. Μια μικρή πολυτέλεια μέσα στη βιασύνη της ζωής. Και από την άλλη πιάνω τον εαυτό μου να περιμένει. Περιμένω τους νέους και τις νέες του γραφείου να εμφανιστούν, να ανοίξουν τις πόρτες, να φέρουν μαζί τους τον θόρυβο της ζωής. Είναι σαν μια σιωπηλή επανασύνδεση. Ανάμεσα σε αυτό που είμαι σήμερα και σε αυτό που ήμουν πριν μερικά χρόνια. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή έρχονται καμιά φορά και άλλες σκέψεις. Σκέψεις μικρές, σχεδόν ασήμαντες, που όμως σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο. Λέω ότι προτού φύγω «Πρέπει να πάρω το τηλέφωνο». Έρχεται η ώρα,...

Μία από τις πληγές της Κύπρου που άφησε πίσω του ο αγώνας του κυπριακού λαού για την ένωση, είναι η ύπαρξη των βρετανικών βάσεων, ένα κατάλοιπο της αποικιοκρατίας που ενσωματώθηκε στο καθεστώς ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης δεν έφερε τις βάσεις στην Κύπρο. Τις κληρονόμησε, όπως τις κληρονομήσαμε όλοι εμείς που ζούμε σε αυτό το κράτος. Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι πώς διαχειρίζεται κανείς αυτή την πραγματικότητα. Και σε αυτό το επίπεδο, η κυπριακή κυβέρνηση προσπάθησε να θωρακίσει τη χώρα έναντι πιθανών κινδύνων που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη λειτουργία των βάσεων, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης στη Μέση Ανατολή και φαίνεται ότι τα κατάφερε πολύ καλά. Τώρα, αν ξύπνησε το απωθημένο της κυπριακής εθνικοφροσύνης, ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ, και βλέπουμε δηλώσεις και πανηγύρια που δεν έχουν σχέση με την ουσία της καθόδου των τεσσάρων μαχητικών και των δύο φρεγατών, αυτό είναι άλλο θέμα και δεν πρέπει να χαλά κανένα. Παράλληλα, στον διεθνή νομικ...

Με αφορμή τις πρόσφατες απειλές από το Ιράν, επανέρχεται το σύνθημα: «Έξω οι βάσεις από την Κύπρο». Είναι όμως αυτή τη στιγμή σοφή και αποτελεσματική πολιτική επιλογή ή μια εκτόνωση αγανάκτησης; Ας μιλήσουμε καθαρά. Οι βρετανικές βάσεις δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι κυρίαρχο έδαφος που παραχωρήθηκε με τις Συμφωνίες του 1960. Υπάρχουν. Και σε κάθε περιφερειακή σύρραξη, η γεωγραφία μας μάς υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε θεατές. Οι πύραυλοι δεν ξεχωρίζουν σημαίες. Χτυπούν συντεταγμένες. Ναι, οι βάσεις ενδέχεται να μας καθιστούν δυνητικό στόχο. Ναι, το ζήτημα της πλήρους κυριαρχίας παραμένει ανοιχτό και πολιτικά υπαρκτό. Όμως ας δούμε και την άλλη πλευρά της εξίσωσης. Η Τουρκία διατηρεί στρατό στο βόρειο τμήμα της πατρίδας μας. Το Κυπριακό παραμένει άλυτο. Το νησί είναι ήδη στρατηγικά επιβαρυμένο. Σε αυτό το περιβάλλον, ποια θα ήταν η ρεαλιστική πιθανότητα άμεσης αποχώρησης των βάσεων; Σχεδόν μηδενική. Σε περίοδο κρίσης, καμία δύναμη δεν αποσύρει στρατηγικά ερείσματα. Και αν...

Η επίθεση με ντρόουνς στις βρετανικές κυρίαρχες βάσεις πάνω στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι “ένα ακόμη διεθνές επεισόδιο”. Είναι προειδοποίηση. Είναι υπενθύμιση ότι ζούμε σε μια περιοχή που βράζει. Και ότι η Κύπρος, είτε το θέλουμε είτε όχι, βρίσκεται στο κέντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων. Σε τέτοιες στιγμές οι λέξεις έχουν βάρος. Και η στάση του καθενός καταγράφεται. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος. Δεν είναι φοιτητική συνέλευση. Δεν είναι ιδεολογικό εργαστήρι. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με διεθνείς υποχρεώσεις, στρατηγικές σχέσεις και ευθύνη απέναντι στους πολίτες της. Και όμως, την ώρα που η περιοχή φλέγεται, κάποιοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο: Να στοχοποιούν την κυβέρνηση. Να αναμασούν θεωρίες. Να μοιράζουν γενικές καταγγελίες περί “ιμπεριαλισμών”. Αλλά να σιωπούν επιδεικτικά για τα καθεστώτα και τις παραφυάδες που επενδύουν στην ένταση, εξάγουν αστάθεια και εργαλειοποιούν τη βία. Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι πολιτική στάση. Είναι ιδεολογική τύφ...

ΟΤΑΝ ΚΑΛΙΕΡΓΕΙΣ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΥΣ,ΘΕΡΙΖΕΙΣ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΥΣ: Αν δείτε τα σχόλια για τον Μπεργκ τον προπονητή της Ομόνοιας,που μας έκανε και συνεχίζει να μας κανει περηφανους,από ομονοιατες οπαδούς που ακολούθησαν τις δύο προσφατες ηττες, ΔΕΝ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ σε τίποτε από τα σχόλια που κάνουν για την Υπουργό Γεωργίας. Όλοι προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο δυστυχώς...

Η μάχη κερδίζεται... Η επανασύνδεση του συναγωνιστή με την ΕΔΕΚ, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, είναι πράξη τιμής και ευθύνης...Τα μαύρα σύννεφα απομακρύνονται, η τάτσα καθαρίζει γιατί στις ΕΔΕΚ Σοσιαλιστικό Κόμμα τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει...Πάμε αισιόδοξα. Νυν υπέρ πάντων ο αγώνας,να μη λείψει κανείς...

Το φάγωμα του Νίκου Νικολαιδη,στην Λεμεσό, είναι το σημείο ΜΗΔΕΝ της κατηφόρας που πήρε από τότες η ΕΔΕΚ. Σήμερα ο Νικολαΐδης είναι ξανά μαζί μας,στην πρώτη γραμμή της μάχης που θα φέρει ξανά την ΕΔΕΚ πίσω στο θρόνο της τιμημένης ιστορίας της...Σαλπισμα επιστροφής όλων όσων αγωνίστηκαν και αγάπησαν το τιμημένο κόμμα της ΕΔΕΚ

Επέστρεψε ταπεινά και εδεκίτικα,όπως αρμόζει στο ήθος του και στην πολιτική του διαδρομή. Δεν ζήτησε συνέδρια, βάθρα και χειροκρότημα. Από την τοπική οργάνωση της γειτονιάς του,χωρίς μεγαλόσχημους ηγέτες να τον υποδεχτούν. Οπως τους πραγματικούς ηγέτες που γυρίζουν στην χώρα τους για να συμβάλουν στην ανοικοδόμηση της μετά από μια μακρά εξορία από δικτατορικα καθεστώτα. Σύντροφε Νίκο Νικολαΐδη σε καλοσωρίζουμε .Πρώτα η επιβίωση και μετά η εκκαθάριση όσων καταλοίπων δεν θα προσαρμόσουν στην αναμόρφωση της ΕΔΕΚ που ήδη ξεκίνησε... Χρυσέ, Γιάννη,Λουίζα,Ανδριάνα και λοιποί απομακρυνθέντες από το καθεστως που έπεσε, σας περιμένουμε. Μην ψάχνετε αφορμές. Όλα τα καθεστώτα όταν πέφτουν αφήνουν κατάλοιπα το οποία είτε προσαρμοζονται και γίνονται χρήσιμα,είτε στην κατάλληλη ώρα εκπαραθυρώννονται

«Επιστρέψτε εκεί που η πολιτική δεν είναι κραυγή, αλλά συνείδηση. Εκεί που η ιστορία σας δεν είναι βάρος, αλλά πυξίδα» Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που η κοινωνία δεν ψηφίζει μόνο με το μυαλό. Ψηφίζει με το τραύμα της. Με την απογοήτευση. Με την ανάγκη να τιμωρήσει. Δεν θα κρυφτούμε. Ένα σημαντικό κομμάτι ανθρώπων που για δεκαετίες πίστεψαν στην ΕΔΕΚ, σήμερα δηλώνει αλλού. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ΑΛΜΑ αντλεί από τη δική μας δεξαμενή. Και αυτό δεν έγινε τυχαία. Ήταν απόρροια λαθών. Ήταν αποτέλεσμα κακών χειρισμών προηγούμενων ηγεσιών. Όταν ένα κόμμα που ταυτίστηκε με την καθαρότητα πληγωθεί ηθικά, το πλήγμα είναι διπλό. Δεν χάνει μόνο ποσοστά. Χάνει εμπιστοσύνη. Και ο κόσμος, πληγωμένος, ψάχνει αλλού ένα σύμβολο κάθαρσης. Ο ηγέτης του ΑΛΜΑ κεφαλαιοποίησε την παρουσία του στην Ελεγκτική Υπηρεσία. Κατάφερε να πείσει ότι ενσάρκωσε τον αγώνα κατά της διαφθοράς. Και πολλοί συμπολίτες μας —ανάμεσά τους και ΕΔΕΚίτες— επέλεξαν να ακολουθήσουν αυτό το αφήγημα. Προσωπικά πιστεύω στην...

«Όποιος καθιερώσει την πολιτική του “παραιτήσου με το πρώτο πρόβλημα”, θα τη βρει μπροστά του». Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική χάνει τη μνήμη της. Και τότε αρχίζει να αντιγράφει εκείνους που κάποτε κατηγορούσε. Το ΑΚΕΛ σήμερα υιοθετεί μια τακτική που επί χρόνια κατήγγελλε: την καθημερινή απαίτηση παραίτησης υπουργού. Την εύκολη στοχοποίηση. Την υπερβολή ως εργαλείο πίεσης. Όταν δεν μπορείς να αποδείξεις μια βαριά κατηγορία, τη φουσκώνεις. Την απλώνεις. Τη γενικεύεις. Παίζεις με τη μνήμη και τον φανατισμό των οπαδών σου. Και στο τέλος ζητάς ένα κεφάλι. Ο αφθώδης πυρετός είναι μια σοβαρή ζωονόσος με συγκεκριμένα ευρωπαϊκά πρωτόκολλα: ζώνες προστασίας, περιορισμοί μετακίνησης, ιχνηλάτηση, αποζημιώσεις. Δεν είναι πυρκαγιά. Δεν είναι κλιματική κρίση. Δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Η σύνδεση ανόμοιων κρίσεων για να στηριχθεί ένα αίτημα παραίτησης δεν είναι τεκμηριωμένη πολιτική κριτική. Είναι πολιτική υπερβολή. Αν υπάρχουν λάθη, να ειπωθούν με στοιχεία. Με ημερομηνίες. Με αποφάσεις. Με τεκμήρ...

«Θέλουμε πραγματικές λύσεις ή απλώς πολιτικά τρόπαια πάνω στα αποκαΐδια κάθε κρίσης;» Όταν ζητάς εξηγήσεις και πριν καν τις ακούσεις έχεις ήδη αποφασίσει την ετυμηγορία, τότε δεν ψάχνεις την αλήθεια. Ψάχνεις επιβεβαίωση. Όταν μεταφέρεις ένα σοβαρό θέμα που ταλανίζει όλη την Κύπρο σε επίπεδο κουτσομπολιού σε συνοικιακό καφενείο ή στο κομμωτήριο της γειτονιάς, απευθύνεσαι σε ανθρώπους που υποτιμάς την κρίση τους. Και όταν σε κάθε κρίση η πρώτη αντίδραση είναι «παραιτηθείτε», πριν εξεταστούν τα δεδομένα, πριν παρουσιαστούν τα γεγονότα, πριν αξιολογηθούν οι ευθύνες, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε κυνήγι κεφαλών. Βρέστε ποιοι το κάνουν αυτό. Είναι εύκολο, διαβάζοντας τις ανακοινώσεις τους με προσοχή. Ο αφθώδης πυρετός είναι μια πραγματική κρίση. Πίσω από τις ανακοινώσεις υπάρχουν κτηνοτρόφοι που αγωνιούν. Οικογένειες που φοβούνται για το αύριο. Άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολιτικά συνθήματα — χρειάζονται λύσεις. Με προβληματίζει βαθιά η ευκολία με την οποία, μέσα σε ένα δράμα, κάποιοι...

Αυτή την κοινωνία των καννιβάλων που ζούμε κάθε μέρα στην πολιτική κονίστρα, την βιώνουμε με τον πιο έντονο τρόπο και στο ποδόσφαιρο! Φίλαθλοι που βρίζουν υποτιμητικά τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας δεν διστάζουν να καννιβαλίσουν και την δική τους ομάδα τους δικούς τους ανθρώπους με το πρώτο στραβοπάτημα.Το ποδόσφαιρο από άθλημα μετατρέπεται σε χωρό εμφάνισης όλων των ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων της κοινωνίας.Τα συμπτώματα αυτά είναι πιο έντονα στις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό.Και δυστυχώς δεν έχουν ιδεολογικό χρώμα ούτε χρώμα φανέλλας. Με τα πανώ που εμφανίζουν στα γήπεδα βρίζουν με τον πιο αναίσχυντο τρόπο τους οπαδούς και την ιστορία της αντίπαλης ομάδας.Και τα κόμματα που έπρεπε να λειτουργούν ως καταλύτης και αντίπαλο δέος σε τέτοιες συμπεριφορές, τις χρησιμοποιούν για να πολώνουν τους φανατικούς οπαδους τους.Κρίμα, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ! Χειρότερος γίνεται,καλύτερος όχι.

Η ΕΔΕΚ δεν υπήρξε ποτέ κόμμα πλειοψηφίας. Υπήρξε, όμως, για δεκαετίες η επιλογή ανθρώπων που πίστευαν σε μια σοσιαλιστική κοινωνία πιο δίκαιη, πιο αξιοκρατική, λιγότερο διεφθαρμένη. Δεν ήταν ο εύκολος δρόμος. Ήταν ο δρόμος της συνέπειας. Ταυτίστηκε με την αξιοκρατία, με τη θεσμική σοβαρότητα, με μια σταθερή κεντροαριστερή πυξίδα. Συνεργαζόταν με συνέπεια με το μεγάλο κόμμα της Αριστεράς το ΑΚΕΛ και με το κατ’ εξοχή κόμμα του Κέντρου το ΔΗΚΟ. Κατέκτησε μια περίοπτη θέση στον δημοκρατικό χώρο και έγινε σύμβολο αντίστασης και δημοκρατίας. Στο Κυπριακό πρότεινε πάντοτε μια διαφορετική γραμμή – πιο απαιτητική, πιο αυστηρή, λιγότερο βολική. Μια γραμμή που δημιουργούσε φόβο σε μια κοινωνία τραυματισμένη από το πραξικόπημα και την εισβολή, που αναζητούσε ανακούφιση και όχι νέες θυσίες. Δεν κατέγραψε ποτέ εκρηκτικά ποσοστά. Κατέγραψε, όμως, ποσοστά αξιοπρέπειας. Και καθιερώθηκε ως το ξυπνητήρι της κοινωνίας. Ως η φωνή που υπενθύμιζε ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και ότι η ηθική στην πολι...