ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

«Πέρασαν έξη μέρες από το τραγικό για την ΕΔΕΚ αποτέλεσμα των εκλογών. Καμία παραίτηση από την αποτυχούσα ηγεσία και καμία αντίδραση από την Νεολαία. Ούτε για αυτό δεν έμεινε νεύρο; Η σιωπή στην περίπτωση αυτή δεν είναι χρυσός. Είναι πολιτική ασθένεια την οποία μόνο η επανάσταση της Νεολαίας μπορεί να θεραπεύσει » Η εκλογική ήττα και ο αποκλεισμός της ΕΔΕΚ από τη Βουλή δεν ήταν ένα απλό εκλογικό αποτέλεσμα. Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα της κοινωνίας προς ένα κόμμα που για χρόνια απομακρύνθηκε από τον ιστορικό του ρόλο, τη φυσιογνωμία και την αξιοπιστία του. Και όταν η κοινωνία μιλά τόσο καθαρά, η σιωπή δεν είναι υπευθυνότητα. Είναι συνενοχή. Η Νεολαία της ΕΔΕΚ δεν γεννήθηκε για να επικυρώνει αποφάσεις άλλων ούτε για να λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο ενός μηχανισμού που απέτυχε. Η αποστολή της είναι να αμφισβητεί, να πρωτοπορεί, να ανατρέπει κατεστημένες αντιλήψεις και να εκφράζει τη φωνή μιας νέας γενιάς που απαιτεί αλήθεια, αυτοκριτική και αλλαγή. Όσοι σήμερα ζητούν από τη νεολαία να π...

Την μεθεπόμενη Κυριακή οι συναγωνιστές μέλη της, θα καθίσουν γύρω από το τραπέζι της Κεντρικής Επιτροπής σε μια από τις πιο κρίσιμες συνεδρίες στην ιστορία της ΕΔΕΚ. Για πρώτη φορά από την ίδρυση του κόμματος βρισκόμαστε εκτός Βουλής. Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς μια εκλογική αποτυχία. Είναι μια ιστορική ήττα. Και οι ιστορικές ήττες έχουν ένα καλό και ένα κακό χαρακτηριστικό. Το κακό είναι ότι δεν επιτρέπουν ωραιοποιήσεις. Το καλό είναι ότι αναγκάζουν όσους θέλουν πραγματικά να σώσουν την ΕΔΕΚ, να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής δεν πρέπει να μετατραπεί σε δικαστήριο του παρελθόντος. Οι ευθύνες υπάρχουν. Είναι γνωστές. Και σε διαφορετικό βαθμό βαραίνουν πολλούς. Για να μην μένει όμως η αποτυχία ορφανή, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η εκλογική κατάρρευση δεν γεννήθηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Ηττηθήκαμε πολιτικά πολύ πριν ηττηθούμε εκλογικά. Η ήττα οικοδομήθηκε κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης δεκαετίας, στη δι...

Αν πραγματικά επιζητείται μια νέα πολιτική πρόταση στον χώρο του κέντρου, τότε οι συζητήσεις μεταξύ ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ δεν μπορούν να ξεκινούν από την κατανομή θέσεων, ούτε από εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής. Χρειάζονται ξεκάθαρες πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις που να δίνουν περιεχόμενο και προοπτική στη συνεργασία. Πρώτη και βασική προϋπόθεση είναι η συμφωνία σε ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, με σαφή κοινωνικό και πατριωτικό προσανατολισμό. Ένας χώρος που να εκφράζει τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, με έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία της μεσαίας τάξης, την αξιοπρεπή εργασία και ένα κράτος που να υπηρετεί τον πολίτη και όχι τα οργανωμένα συμφέροντα. Δεύτερη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη κοινής γραμμής στο Κυπριακό. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί πολιτική συνεργασία χωρίς ξεκάθαρη θέση απέναντι στις τουρκικές μεθοδεύσεις, χωρίς στρατηγική που να συνδυάζει τον ρεαλισμό με την υπεράσπιση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τρίτη προϋπόθεση είναι η πολιτικ...

Προς τους ΕΔΕΚίτες, προς τους φίλους μας, προς όσους έμειναν και όσους απομακρύνθηκαν Η ΕΔΕΚ βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια ιστορική καμπή. Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν απλώς μια εκλογική ήττα. Ήταν ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα αυστηρό, πικρό, αλλά αναγκαίο. Και εμείς το ακούμε. Το ακούμε από αυτούς που έμειναν πιστοί μέχρι το τέλος. Το ακούμε από αυτούς που απομακρύνθηκαν πληγωμένοι. Το ακούμε από αυτούς που κάποτε ένιωθαν την ΕΔΕΚ σπίτι τους και σήμερα αισθάνονται ξένοι. Δεν ήρθαμε να ωραιοποιήσουμε την πραγματικότητα. Ούτε να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες. Η ΕΔΕΚ έχασε δύναμη γιατί έχασε, σε μεγάλο βαθμό, τη ζωντανή σχέση εμπιστοσύνης με ένα κομμάτι του λαού της. Όμως η ιστορία αυτού του κινήματος δεν τελειώνει εδώ. Η ΕΔΕΚ δεν είναι ένα εκλογικό ποσοστό. Δεν είναι μια παρέα προσώπων. Δεν είναι μηχανισμός εξουσίας. Είναι η ιστορική έκφραση του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Κύπρο. Είναι οι αγώνες για ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Είναι οι άνθρωποι τ...

Η εκλογική κατάρρευση της ΕΔΕΚ δεν σημαίνει ότι πέθανε η σοσιαλδημοκρατία στην Κύπρο. Οι ιδέες δεν διαγράφονται με ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Το κοινωνικό και πολιτικό «προζύμι» παραμένει ζωντανό στην ΕΔΕΚ. Μέρος του μετακόμισε και εκφράστηκε και μέσα από την άνοδο του ΑΚΕΛ,τη διάσωση του ΔΗΚΟ και και μέσα από το ΑΛΜΑ και την Αμεση Δημοκρατία. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαχείριση της ήττας αλλά η ανάληψη ευθύνης. Η ΕΔΕΚ, που κρατά την ιστορική και ιδεολογική παρακαταθήκη του χώρου, οφείλει να καταλάβει ότι η κοινωνία ζητά επανεκκίνηση και όχι κολοκυνθίσματα, εσωτερικές ισορροπίες και ανακύκλωση προσώπων που απότυχαν. Η σκυτάλη πρέπει να περάσει άμεσα στους νέους. Όσοι οδήγησαν το κόμμα στη σημερινή συμφορά δεν μπορούν να εμφανίζονται και ως σωτήρες της επόμενης μέρας. Χρειάζεται γενναία αυτοκριτική, πολιτικό θάρρος και καθαρό μήνυμα ανανέωσης. Ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία να κάνει τώρα όσα δεν τόλμησε να κάνει προεκλογικά: να συγκρουστεί με νοοτροπίες κα...

Η ΕΔΕΚ δεν κινδυνεύει σήμερα μόνο από την εκλογική συρρίκνωση. Κινδυνεύει από την συνήθεια της ήττας, από την ανοχή στη φθορά και από την ψευδαίσθηση ότι τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιες νοοτροπίες μπορούν να φέρουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Η ιστορία αυτού του κινήματος δεν γράφτηκε με συμβιβασμούς, ούτε με σιωπές. Γράφτηκε με γροθιές υψωμένες απέναντι στο κατεστημένο, απέναντι στη διαφθορά, απέναντι σε όσους ήθελαν την ΕΔΕΚ βολική και ακίνδυνη. Ο σημερινός Πρόεδρος ανέλαβε ένα κόμμα πληγωμένο, παραλαμβάνοντας ερείπια από την προηγούμενη ηγεσία και όσους συνέπραξαν ή σιώπησαν μπροστά στην κατάρρευση. Είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία: να αιφνιδιάσει το παλιό σύστημα, να προχωρήσει άμεσα σε βαθιά κάθαρση και να δώσει πραγματικό μήνυμα ανανέωσης. Δεν το τόλμησε στον βαθμό που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Αντί να απομακρυνθούν οι υπεύθυνοι της παρακμής, είδαμε πρόσωπα και πρακτικές του χθες να συνεχίζουν να περιφέρονται δίπλα στην νέα ηγεσία, να αναπαράγουν τον ίδιο διχαστικό λόγο και να ακ...

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν τελικά μας βολεύει η μετριότητα. Αν την επιλέγουμε συνειδητά, γιατί είναι πιο εύκολη από την ευθύνη της σκέψης. Στον δημόσιο λόγο — και ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — κυριαρχούν δύο «ασφαλείς» δρόμοι: • από τη μια η φοβισμένη σιωπή μεταμφιεσμένη σε «ενότητα» και • από την άλλη η βολική οργή που βαφτίζεται «αγωνιστικότητα». Και οι δύο είναι, στην ουσία, υπεκφυγές. Ο πρώτος δρόμος είναι γνώριμος: γενικόλογες εκκλήσεις, αποφυγή κάθε ουσιαστικής τοποθέτησης, μια μόνιμη αναβολή των δύσκολων συζητήσεων «για μετά». Είναι ο δρόμος εκείνων που φοβούνται ότι η καθαρή άποψη θα τους εκθέσει, θα τους κοστίσει, θα τους φέρει σε σύγκρουση. Έτσι επιλέγουν την ασφάλεια της ασάφειας. Ο δεύτερος δρόμος είναι εξίσου προβληματικός, αλλά πιο ελκυστικός: ο καταγγελτικός λόγος χωρίς βάθος, χωρίς πρόταση, χωρίς διάθεση σύνθεσης. Ένας λόγος που φωνάζει, καταγγέλλει, μηδενίζει — αλλά δεν γεφυρώνει ποτέ, δεν οικοδομεί τίποτα. Είναι ο εύκολος ηρωισμός της εποχής μα...

Κάποτε με πιάνει το παράπονο. Όχι γιατί διαφωνούν μαζί μου — αυτό είναι υγιές. Αλλά γιατί ολοένα και συχνότερα βλέπω να επιβραβεύεται όχι η άποψη, αλλά η αποφυγή της. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που υποτίθεται ότι άνοιξαν τον δημόσιο διάλογο, αναπτύχθηκε μια παράδοξη κουλτούρα: όποιος λέει κάτι συγκεκριμένο, όποιος παίρνει θέση, όποιος ρισκάρει — αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη. Αντίθετα, όποιος καταφεύγει σε γενικόλογα περί «ενότητας», «ηρεμίας» και «σωστής στιγμής», απολαμβάνει την εύκολη αποδοχή. Δεν είναι τυχαίο. Η σαφής άποψη δημιουργεί ευθύνη. Σε εκθέτει. Σε αναγκάζει να στηρίξεις αυτό που λες. Η γενικότητα, αντίθετα, λειτουργεί σαν καταφύγιο. Δεν ενοχλεί κανέναν, δεν δεσμεύει κανέναν και τελικά δεν προχωρά τίποτα. Έτσι όμως διαμορφώνεται μια κοινωνία που μαθαίνει να χειροκροτεί το «ασφαλές» και να φοβάται το «ουσιαστικό». Και κάπου εκεί χάνεται η κριτική σκέψη. Γιατί η κριτική σκέψη δεν είναι να συμφωνούμε μεταξύ μας. Είναι να μπορούμε να ακούμε μια άποψη, να τη ζυγίζουμε, να τ...