ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΔΕΚ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ:

Η ΕΔΕΚ δεν κινδυνεύει σήμερα μόνο από την εκλογική συρρίκνωση. Κινδυνεύει από την συνήθεια της ήττας, από την ανοχή στη φθορά και από την ψευδαίσθηση ότι τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιες νοοτροπίες μπορούν να φέρουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Η ιστορία αυτού του κινήματος δεν γράφτηκε με συμβιβασμούς, ούτε με σιωπές. Γράφτηκε με γροθιές υψωμένες απέναντι στο κατεστημένο, απέναντι στη διαφθορά, απέναντι σε όσους ήθελαν την ΕΔΕΚ βολική και ακίνδυνη. Ο σημερινός Πρόεδρος ανέλαβε ένα κόμμα πληγωμένο, παραλαμβάνοντας ερείπια από την προηγούμενη ηγεσία και όσους συνέπραξαν ή σιώπησαν μπροστά στην κατάρρευση. Είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία: να αιφνιδιάσει το παλιό σύστημα, να προχωρήσει άμεσα σε βαθιά κάθαρση και να δώσει πραγματικό μήνυμα ανανέωσης. Δεν το τόλμησε στον βαθμό που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Αντί να απομακρυνθούν οι υπεύθυνοι της παρακμής, είδαμε πρόσωπα και πρακτικές του χθες να συνεχίζουν να περιφέρονται δίπλα στην νέα ηγεσία, να αναπαράγουν τον ίδιο διχαστικό λόγο και να ακυρώνουν καθημερινά το μήνυμα της αλλαγής. Και όμως, μέσα σε αυτή την δύσκολη περίοδο, αναδείχθηκαν νέοι άνθρωποι. Νέοι αγωνιστές που τίμησαν τα ψηφοδέλτια της ΕΔΕΚ με ήθος, αξιοπρέπεια και καθαρό πολιτικό λόγο. Αυτοί δεν πρέπει να σιωπήσουν. Δεν πρέπει να υποταχθούν σε έναν δήθεν «συναινετικό λόγο» που στην πραγματικότητα απαιτεί την φίμωσή τους. Άλλο ο λόγος του καυγά και άλλο ο επαναστατικός λόγος. Η ΕΔΕΚ δεν σώζεται με προσωπικές έριδες, αλλά ούτε και με βολικές ισορροπίες που προστατεύουν τους υπεύθυνους της καταστροφής. Τα κομμάτια της ΕΔΕΚ δεν μπορούν να μαζευτούν με σκούπα και φτυάρι δανεισμένα από εκείνους που την οδήγησαν στον γκρεμό ή από όσους απέτυχαν να σταματήσουν την πτώση. Η αναγέννηση απαιτεί ρήξη. Απαιτεί θάρρος. Απαιτεί καθαρή πολιτική και ηθική κάθαρση. Η γροθιά της ΕΔΕΚ πρέπει να υψωθεί ξανά. Όχι από εκδίκηση, αλλά από ανάγκη ιστορικής επιβίωσης. Να υψωθεί για να επιστρέψει το κίνημα στις αρχές του σοσιαλισμού, της αξιοπρέπειας και της αγωνιστικότητας. Να υψωθεί για να ανοίξει δρόμο στους νέους ανθρώπους που πιστεύουν ακόμη ότι η ΕΔΕΚ μπορεί να γίνει ξανά δύναμη ανατροπής και ελπίδας για τον τόπο. Λιγότερα

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ Του Σάββα Ηλιοφώτου – Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που πονάνε πιο πολύ κι από μια ήττα. Όχι γιατί χάνεις μια έδρα ή μια μάχη· αλλά γιατί χάνεις έναν άνθρωπο που πίστεψες. Έναν άνθρωπο που στήριξες, αγκάλιασες, ένιωσες πως μπορούσε να σταθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης σου — και τελικά σε απογοήτευσε. Ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ένας από αυτούς. Ένα παιδί δικό μας. Ένα παιδί που στηρίξαμε, προβάλαμε, αγαπήσαμε. Είδαμε σε αυτόν τη φλόγα που θα μπορούσε να ανάψει ξανά τη σπίθα της ΕΔΕΚ. Και ειδικά τώρα, που το κόμμα περνά ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, πιστέψαμε πως μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όταν ο Μαρίνος Σιζόπουλος παραιτήθηκε, του είπα ξεκάθαρα: Ανδρέα, έλα μπροστά. Θα σε στηρίξουμε. Πάρε την πρωτοβουλία, κράτα όρθια την ΕΔΕΚ. Αντί γι’ αυτό, μας γύρισε την πλάτη. Και δεν γύρισε μόνο την πλάτη στο κόμμα· γύρισε την πλάτη στους ανθρώπους που τον στήριξαν χωρίς αντάλλαγμα. Σε εκείνους που του φέρθηκαν με καθαρή ψυχή, με εμπιστοσύνη, με αγάπη. Δεν θα χρησιμοποιήσω βαρ...
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...
Διαβάστε περισσότερα

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ, ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

«Η δήλωση του Προέδρου και τα μηνύματα προς συμμάχους και αντιπάλους» Η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι επιθυμεί κεντροδεξιά πλειοψηφία στη Βουλή δεν ήταν μια ουδέτερη πολιτική διαπίστωση. Ήταν μια συνειδητή τοποθέτηση με σαφές ιδεολογικό φορτίο και συγκεκριμένους αποδέκτες. Και κυρίως, ήταν μια δήλωση που ξεπερνά το παρόν κοινοβουλευτικό σκηνικό και αγγίζει τη μακροπρόθεσμη στρατηγική του ίδιου του Νίκου Χριστοδουλίδη. Τυπικά, η κυβέρνηση στηρίζεται σε κόμματα του κεντρώου χώρου. Πολιτικά, όμως, ο Πρόεδρος έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι η συνεργασία αυτή δεν ισοδυναμεί με ιδεολογική μετατόπιση. Κυβερνά με το κέντρο, αλλά δεν αυτοπροσδιορίζεται ως πρόεδρος του κέντρου. Η διάκριση αυτή δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο άξονας πάνω στον οποίο οικοδομείται η πολιτική του αφήγηση. Σε ένα προεδρικό σύστημα όπως το κυπριακό, η κυβερνητική φθορά είναι αναμενόμενη. Η απώλεια πολιτικής ταυτότητας, όμως, είναι δυνητικά μοιραία. Η δήλωση περί κεντροδεξιάς πλειοψηφίας λειτουργεί ως ανάχωμα απένα...
Διαβάστε περισσότερα