Παρέμβαση ενόψει της Συνεδρίας της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΔΕΚ

Την μεθεπόμενη Κυριακή οι συναγωνιστές μέλη της, θα καθίσουν γύρω από το τραπέζι της Κεντρικής Επιτροπής σε μια από τις πιο κρίσιμες συνεδρίες στην ιστορία της ΕΔΕΚ. Για πρώτη φορά από την ίδρυση του κόμματος βρισκόμαστε εκτός Βουλής. Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς μια εκλογική αποτυχία. Είναι μια ιστορική ήττα. Και οι ιστορικές ήττες έχουν ένα καλό και ένα κακό χαρακτηριστικό. Το κακό είναι ότι δεν επιτρέπουν ωραιοποιήσεις. Το καλό είναι ότι αναγκάζουν όσους θέλουν πραγματικά να σώσουν την ΕΔΕΚ, να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής δεν πρέπει να μετατραπεί σε δικαστήριο του παρελθόντος. Οι ευθύνες υπάρχουν. Είναι γνωστές. Και σε διαφορετικό βαθμό βαραίνουν πολλούς. Για να μην μένει όμως η αποτυχία ορφανή, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η εκλογική κατάρρευση δεν γεννήθηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Ηττηθήκαμε πολιτικά πολύ πριν ηττηθούμε εκλογικά. Η ήττα οικοδομήθηκε κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης δεκαετίας, στη διάρκεια της οποίας η ΕΔΕΚ έχανε σταθερά στελέχη, μέλη, ψηφοφόρους, αξιοπιστία και πολιτική επιρροή. Η πόρτα του κόμματος άνοιγε σχεδόν αποκλειστικά για εξόδους. Άνθρωποι που υπηρέτησαν την ΕΔΕΚ για δεκαετίες απομακρύνθηκαν ή αποχώρησαν. Νέες δυνάμεις δεν αντικατέστησαν ποτέ εκείνες που έφευγαν. Η ευθύνη γι’ αυτή την πορεία βαρύνει πρωτίστως την ηγεσία της περιόδου Σιζόπουλου, αλλά δεν περιορίζεται μόνο στον τέως Πρόεδρο. Βαρύνει συνολικά το πολιτικό σύστημα που λειτούργησε γύρω του, τα συλλογικά όργανα και όλους όσοι ανεχθήκαμε ή δικαιολογήσαμε επιλογές που τελικά οδήγησαν το κόμμα στη συρρίκνωση. Από την άλλη πλευρά, θα ήταν άδικο να φορτωθεί η σημερινή ηγεσία το σύνολο της ευθύνης για μια πορεία που ξεκίνησε χρόνια πριν. Όμως θα ήταν εξίσου λάθος να αγνοήσουμε ότι η νέα ηγεσία δεν κατάφερε να πείσει ότι εκπροσωπεί μια πραγματική τομή με το παρελθόν. Και το λέω αυτό με πλήρη επίγνωση ότι ανήκω σε εκείνους που στήριξαν την προσπάθεια του Νίκου Αναστασίου να επανασυνδέσει το κόμμα με την κοινωνική και πολιτική του βάση. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι αποτύχαμε. Όχι γιατί δεν υπήρξε διάθεση. Όχι γιατί δεν υπήρξε προσπάθεια. Αλλά γιατί η εικόνα που εξέπεμπε το κόμμα δεν έπειθε ότι αλλάζει πραγματικά σελίδα. Παρά ταύτα, μέσα στην ήττα υπήρξε και ένα στοιχείο που μου επιτρέπει να διατηρώ την ελπίδα μου. Η παρουσία μιας νέας γενιάς στελεχών. Νέοι άνθρωποι με καθαρά χέρια, με ιδεολογικές αναφορές στον σοσιαλισμό και χωρίς καμία ευθύνη για τα λάθη του παρελθόντος. Αυτοί δεν χρεώνονται την ήττα. Αντίθετα, πιστεύω ότι είναι από τους λίγους που δικαιούνται να πιστωθούν ότι κράτησαν την ΕΔΕΚ όρθια σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί για το χθες. Το ερώτημα είναι αν θα αποφασίσουμε να χτίσουμε το αύριο. Κατά την άποψή μου, η Κεντρική Επιτροπή πρέπει να λάβει τέσσερις στρατηγικές αποφάσεις. Πρώτον, να αποφασίσει την πολιτική επανίδρυση της ΕΔΕΚ μέσα από μια ανοικτή διαδικασία διαλόγου που θα ολοκληρωθεί με πολιτικό συνέδριο μέσα στους επόμενους μήνες. Δεύτερον, να προχωρήσει σε μια σοβαρή επανατοποθέτηση στο Κυπριακό. Όχι εγκαταλείποντας αρχές αλλά εγκαταλείποντας αυταπάτες. Η κοινωνία έχει ανάγκη από έναν πατριωτικό λόγο που να είναι ταυτόχρονα και ρεαλιστικός. Τρίτον, να επανατοποθετήσει καθαρά την ΕΔΕΚ στον χώρο της δημοκρατικής σοσιαλδημοκρατίας. Να μιλήσουμε ξανά για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη στέγη των νέων, την εργασία, τις ανισότητες και την ποιότητα ζωής των πολιτών. Τέταρτον, να καθορίσουμε με ειλικρίνεια τον ρόλο μας στο πολιτικό σύστημα. Η ιστορία απέδειξε ότι η ΕΔΕΚ υπήρξε πιο χρήσιμη όταν λειτουργούσε ως δύναμη επιρροής και προγραμματικής παρέμβασης. Η ΕΔΕΚ δεν χρειάζεται σήμερα αυτοδικαίωση. Χρειάζεται αυτογνωσία. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται το θάρρος να κοιτάξει μπροστά.