ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δεν επιτρέπουν ούτε πειραματισμούς ούτε προσωπικές πικρίες. Στιγμές που σε καλούν να σταθείς όρθιος απέναντι στην ιστορία και να αναλάβεις ευθύνη. Για τους Εδεκίτες και τους φίλους της ΕΔΕΚ, αυτή είναι μια τέτοια στιγμή. Το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ δεν είναι ένα ακόμη κόμμα. Είναι κομμάτι της ίδιας της πολιτικής και κοινωνικής διαδρομής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, για εθνική αξιοπρέπεια, για έναν σοσιαλισμό με κυπριακό πρόσωπο και βαθιά ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Είναι αίμα, ιδρώτας και θυσίες ανθρώπων που δεν μέτρησαν το πολιτικό κόστος. Κι όμως, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου το ιστορικό αυτό Κίνημα οδηγήθηκε στο χείλος του γκρεμού. Όχι από τους αντιπάλους του, αλλά από λάθη, παραλείψεις και προσωπικές στρατηγικές που το αποδυνάμωσαν. Και την ώρα που η ΕΔΕΚ βυθιζόταν στην κρίση, οι βασικοί υπαίτιοι στέκονταν απ’ έξω, αναζητώντας πολιτική στέγη αλλού. Κάποιοι μάλιστα έθεταν όρους και προϋποθέ...

Η σύγχρονη αριστερά στην πολιτική δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα, αλλά ένα σύνολο ιδεών, κινημάτων και πρακτικών που έχουν κοινό πυρήνα αξιών. Αν έπρεπε να τη συνοψίσω σε έναν σημερινό ορισμό, θα ήταν κάπως έτσι: Η αριστερά σήμερα είναι η πολιτική κατεύθυνση που επιδιώκει τη μείωση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, την προστασία των αδύναμων, τον δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας και της οικονομίας, και την προάσπιση των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, μέσα σε έναν παγκοσμιοποιημένο, ψηφιακό και οικολογικά εύθραυστο κόσμο. Λίγο πιο αναλυτικά, στη σύγχρονη εποχή η αριστερά συνήθως ορίζεται από τα εξής: 1. Κοινωνική και οικονομική ισότητα Δεν μιλά πια μόνο για «ταξική πάλη» με τον κλασικό μαρξιστικό τρόπο, αλλά για: μείωση των ανισοτήτων πλούτου και ευκαιριών ισχυρό κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία, πρόνοια) δίκαιη φορολογία και ρύθμιση της αγοράς προστασία της εργασίας σε έναν κόσμο επισφαλούς απασχόλησης και αυτοματοποίησης 2. Δημοκρατία και έλεγχος της εξουσίας Η αριστ...

ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ οφείλουν –και μάλιστα επειγόντως– να φέρουν τα μίλια τους. Όχι από κομματική σκοπιμότητα, αλλά από ιστορική ευθύνη. Γιατί αν συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο, σύντομα δεν θα μιλάμε για κρίση της Αριστεράς, αλλά για απουσία της. Και τότε ο τίτλος «ζητείται Αριστερά στην Κύπρο» δεν θα είναι σχήμα λόγου, αλλά πολιτική διαπίστωση. Η ΕΔΕΚ οδηγείται συνειδητά στην αυτοαπομόνωση. Η θέση της στο Κυπριακό δεν είναι αναγκαστικά λανθασμένη· είναι όμως άκρως εξωπραγματική μέσα στο υφιστάμενο διεθνές και πολιτικό πλαίσιο. Κυρίως όμως είναι πλήρως αποκομμένη από κάθε δυνατότητα συμμαχιών. Ένα κόμμα που για δεκαετίες συνεργάστηκε στενά με το ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ, αποκομίζοντας οφέλη δυσανάλογα του εκλογικού του μεγέθους, σήμερα μοιάζει να επιλέγει τη μοναχική πορεία, ως πολιτική ταυτότητα. Και η μοναξιά στην πολιτική δεν είναι αρετή· είναι αδιέξοδο. Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, βρίσκεται σε μια πιο σύνθετη και –θα το πω ξεκάθαρα– πιο επικίνδυνη καμπή. Διαθέτει μια κατά βάση σωστή και ρεαλιστική θέση σ...

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...

« Ο λόγος των πολλών δεν υπηρετεί τη ζωή-υπηρετεί την πληγή. Και μια πληγή που την ξύνεις καθημερινά, δεν κλείνει ποτέ» Η ελληνική και τουρκική κοινότητα έχουν δύο νέους ηγέτες, παιδιά της μετά την εισβολή γενεάς. Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι ελπιδοφόρο, αλλά όχι αρκετό αφού και στις δύο πλευρές το δηλητήριο του παρελθόντος ρέει άφθονο. Το ότι μαζί κρατούν το μέλλον της Κύπρου αγκαλιά, φαίνεται να το συνειδητοποιούν. Τα υπόλοιπα τα ξέρω, τα αναμασούμε πενήντα ένα χρόνο και μην μου αρχίσετε το μάθημα. Ακριβώς, για εσάς τους «καθηγητές», έχω εμπνευστεί και γράφω τα παρακάτω: Οι άνθρωποι που, όταν μιλούν, το κάνουν μόνο για να μεταφέρουν μίσος — μίσος που εδραιώθηκε στις καρδιές των ανθρώπων αυτού του νησιού και χαράχτηκε ακόμη και πάνω στη γη — είναι καλύτερα να μην μιλούν. Όχι γιατί δεν έχουν δικαίωμα λόγου, αλλά γιατί ο λόγος τους δεν υπηρετεί τη ζωή. Υπηρετεί την πληγή. Και μια πληγή που την ξύνεις καθημερινά, δεν κλείνει ποτέ. Και σε μια κοινωνία βαθιά τραυματισμένη, ο ...