ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ οφείλουν –και μάλιστα επειγόντως– να φέρουν τα μίλια τους. Όχι από κομματική σκοπιμότητα, αλλά από ιστορική ευθύνη. Γιατί αν συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο, σύντομα δεν θα μιλάμε για κρίση της Αριστεράς, αλλά για απουσία της. Και τότε ο τίτλος «ζητείται Αριστερά στην Κύπρο» δεν θα είναι σχήμα λόγου, αλλά πολιτική διαπίστωση. Η ΕΔΕΚ οδηγείται συνειδητά στην αυτοαπομόνωση. Η θέση της στο Κυπριακό δεν είναι αναγκαστικά λανθασμένη· είναι όμως άκρως εξωπραγματική μέσα στο υφιστάμενο διεθνές και πολιτικό πλαίσιο. Κυρίως όμως είναι πλήρως αποκομμένη από κάθε δυνατότητα συμμαχιών. Ένα κόμμα που για δεκαετίες συνεργάστηκε στενά με το ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ, αποκομίζοντας οφέλη δυσανάλογα του εκλογικού του μεγέθους, σήμερα μοιάζει να επιλέγει τη μοναχική πορεία, ως πολιτική ταυτότητα. Και η μοναξιά στην πολιτική δεν είναι αρετή· είναι αδιέξοδο. Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, βρίσκεται σε μια πιο σύνθετη και –θα το πω ξεκάθαρα– πιο επικίνδυνη καμπή. Διαθέτει μια κατά βάση σωστή και ρεαλιστική θέση στο Κυπριακό. Θεωρείται το κατ'εξοχή κόμμα που οπωσδήποτε θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων. Όμως ο τρόπος με τον οποίο ασκεί αντιπολίτευση φορτίζει το πολιτικό περιβάλλον με τέτοια αρνητικότητα, που τελικά λειτουργεί αυτοϋπονομευτικά. Η στρατηγική του θυμίζει έντονα την τακτική Τσίπρα στην Αθήνα: οξύτητα, ηθική υπεροχή, διαρκής σύγκρουση με όλους. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε: άφησε πολιτική κληρονομιά τον Μητσοτάκη για δεκαετίες. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι το ΑΚΕΛ, ένα κόμμα που ιστορικά έκτισε την ισχύ και την επιρροή του πάνω στις συμμαχίες –με το ΔΗΚΟ, με την ΕΔΕΚ, με προσωπικότητες που δεν προέρχονταν από τον στενό κομματικό του πυρήνα– σήμερα μοιάζει να ανατινάζει συστηματικά κάθε γέφυρα συνεργασίας. Όποιος συνεργάζεται μαζί του και τολμήσει να διαφωνήσει. Όποιος επιλέξει, μετά από μια αποδοτική κοινή πορεία, να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Όποιος δεν συμμορφώνεται πλήρως. Όλοι μπαίνουν στο ίδιο κάδρο: στοχοποίηση, απαξίωση, επίθεση. Η πρόσφατη ανακοίνωση με την οποία το ΑΚΕΛ τερματίζει τη συνεργασία με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου και της ζητά να επιστρέψει την έδρα της δεν είναι απλώς ένα εσωκομματικό επεισόδιο. Είναι σύμπτωμα. Και η απάντηση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου –νηφάλια, αξιοπρεπής, πολιτικά καθαρή– αντικειμενικά κέρδισε τις εντυπώσεις. Όχι γιατί «χτύπησε» το ΑΚΕΛ, αλλά γιατί στάθηκε πάνω από τη μικροπολιτική. Το ότι τόλμησα να το γράψω αυτό, προκάλεσε κατά συρροή επιθέσεις από μέλη και στελέχη του κόμματος. Όχι επί της ουσίας. Όχι με πολιτικά επιχειρήματα. Αλλά με θυμό, χαρακτηρισμούς και μια αίσθηση ότι όποιος δεν χειροκροτεί, είναι εχθρός. Αυτό όμως δεν είναι Αριστερά. Είναι περιχαράκωση. Η Αριστερά στην Κύπρο δεν κινδυνεύει από τους αντιπάλους της. Κινδυνεύει από τον εαυτό της. Από την αδυναμία να ανεχτεί τη διαφωνία. Από την τάση να βλέπει την πολιτική ως πεδίο πειθαρχίας και όχι συνθέσεων. Από την εγκατάλειψη της κουλτούρας συμμαχιών που τη μεγάλωσε. Αν το ΑΚΕΛ και η ΕΔΕΚ δεν επανεξετάσουν στάσεις, συμπεριφορές και στρατηγικές, τότε πράγματι θα βρεθούμε μπροστά σε ένα πολιτικό κενό. Και το κενό αυτό δεν θα μείνει κενό. Θα καλυφθεί –όπως πάντα– από τη Δεξιά. Και τότε δεν θα φταίει κανείς άλλος.