ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

«Μοιάζει σαν επιμόλυνση. Σαν να αγγίξαμε αυτό που κυνηγούσαμε και τελικά μας κόλλησε. Αλλά η αλήθεια είναι πιο σύνθετη. Και πιο οδυνηρή» Μεγάλωσα πολιτικά σε μια Κύπρο όπου η εξουσία ήταν πελατειακή. Δεν ήταν μυστικό. Ήταν κανονικότητα. Η εξουσία και οι οπαδοί. Οι «δικοί μας» και οι «άλλοι». Η πρόσβαση και η εξυπηρέτηση. Κι εμείς, από την άλλη, κηρύτταμε καθαρότητα. Μιλούσαμε για αξιοκρατία. Για ήθος. Για σοσιαλιστική ηθική. Για ένα κράτος δικαίου που δεν θα λειτουργεί με ρουσφέτι αλλά με κανόνες. Βασικά μιλώ για την ΕΔΕΚ. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, καλύπτω και ολόκληρο το κομματικό σύστημα — ιδιαίτερα τα μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν, συγκυβέρνησαν, διόρισαν, διαχειρίστηκαν. Το ερώτημα είναι σκληρό: Πώς ένα κόμμα που οικοδόμησε την ταυτότητά του πάνω στον αγώνα κατά της διαφθοράς, βρέθηκε να βγάζει από τα σπλάχνα του πρόσωπα που σκιάστηκαν ή καταδικάστηκαν για διαφθορά; Πώς φτάσαμε στο σημείο να αιωρούνται σκιές πάνω από την ηγετική πυραμίδα; Πώς ένας τέως Πρόεδρος του κόμμα...

Μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου για παύση του, ο τέως Γενικός Ελεγκτής δήλωσε δημόσια ότι προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Έλεγχος στη δημόσια βάση δεδομένων του ΕΔΑΔ (HUDOC) δεν εμφανίζει μέχρι σήμερα καταχωρημένη υπόθεση, αριθμό προσφυγής ή κοινοποιημένη διαδικασία που να επιβεβαιώνει θεσμικά την ύπαρξη τέτοιας προσφυγής. Είναι γνωστό ότι προσφυγές που αποκτούν θεσμική υπόσταση, μέσω κοινοποίησης ή εξέτασης παραδεκτού, καθίστανται σε μεταγενέστερο στάδιο δημόσια ανιχνεύσιμες. Ο προβληματισμός δεν αφορά συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στον δημόσιο λόγο: μετά από καταδικαστικές ή πειθαρχικές αποφάσεις στην Κύπρο, συχνά δηλώνεται δημόσια προσφυγή ή πρόθεση προσφυγής στο ΕΔΑΔ. Η πρακτική αυτή, ανεξαρτήτως προθέσεων, δύναται να παρατείνει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης της ορθότητας των δικαστικών αποφάσεων, χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε θεσμική κρίση του ίδιου του Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Η πρό...

Η συζήτηση για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) στην Κύπρο διαρκεί δεκαετίες. Παρά την κόπωση της κοινωνίας, συνεχίζει να αποτελεί το επίσημο πλαίσιο λύσης, όπως συμφωνήθηκε τόσο από τις δύο κοινότητες όσο και από τον ΟΗΕ. Όμως, τι σημαίνει πρακτικά ένα ομόσπονδο κράτος με πολιτική ισότητα; Ποιος θα είναι ο ρόλος των εγγυήσεων; Και πώς μπορεί να σχεδιαστεί μια μεταβατική περίοδος που θα επιτρέψει ομαλή μετάβαση από το σημερινό καθεστώς στην επιδιωκόμενη λύση; Σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητες, αξίζει να επαναφέρουμε τη συζήτηση στη βάση της ουσίας, μακριά από συνθήματα και φοβίες. Τι είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία Η ΔΔΟ, όπως την περιγράφουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αποτελείται από: Δύο πολιτείες: μία ελληνοκυπριακή και μία τουρκοκυπριακή, με σημαντικές αρμοδιότητες σε τοπικό επίπεδο. Μία ομοσπονδιακή κυβέρνηση: με περιορισμένες, αλλά κρίσιμες εξουσίες, όπως εξωτερική πολιτική, άμυνα, οικονομική πολιτική και φυσικά η εκπροσώπηση της Κύπρου σε διεθνείς οργανισμούς. ...

Έγινε πρόσφατα μια πρώτη συνάντηση μεταξύ των δύο νέων ηγετών των Ελλήνων και των Τούρκων της Κύπρου σε ένα κλίμα θετικό που για τους ανθρώπους με θετική σκέψη γεννά την προσδοκία της επίτευξης λύσης του κυπριακού. Χωρίς να διεκδικώ περγαμηνές συνταγματολόγου ή νομικού, ένας ταπεινός μηχανολόγος είμαι, αλλά με την δύναμη της επιθυμίας να ψάξω την πληροφορία και με την βοήθεια της τεχνικής νοημοσύνης, ετοίμασα το άρθρο αυτό που καταπιάνεται με το επίμαχο θέμα της πολιτικής ισότητας το οποίο οι Τούρκοι συμπατριώτες μας διεκδικούν με τόση επιμονή ή δε Έλληνες συμπατριώτες μας αντιμετωπίζουν με τόση φοβία ενώ θα έπρεπε να είναι κοινό ζητούμενο για καλύτερη ισορροπία μέσα σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η πολιτική ισότητα θεωρείται μια αυτονόητη αρχή: όλοι οι πολίτες συμμετέχουν στη διακυβέρνηση υπό τους ίδιους κανόνες και με την ίδια πολιτική βαρύτητα. Στην Κύπρο, όμως, η έννοια αυτή έχει αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική βαρύτητα. Έχει μετατραπεί σε σημείο αντιπαρ...