Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ: ΠΟΙΟΙ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ Σάββας Ηλιοφώτου - Πρώην Δήμαρχος Στροβόλου

«Γιατί τελικά, η ψήφος δεν αποκαλύπτει μόνο τους πολιτικούς. Αποκαλύπτει πρώτιστα εμάς» Στην εκλογική περίοδο, δεν κρίνονται μόνο οι πολιτικοί. Κρινόμαστε όλοι. Γιατί τότε, ο κάθε ένας μας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Δείχνουμε αυτό που είμαστε στην ουσία μας, γιατί αισθανόμαστε πως η ψήφος που κρατούμε στα χέρια μας μάς δίνει δύναμη. Μια δύναμη που μας λύνει τη γλώσσα. Μας επιτρέπει να πούμε δημόσια όσα μέχρι χθες κρατούσαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όσα, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τολμούσαμε ούτε να ψιθυρίσουμε. Το αρχαίο «ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Η ψήφος γίνεται η «αρχή» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Και τότε αρχίζει η εκτροπή. Γιατί σε αυτή τη φάση, δεν δρουν μόνο οι απλοί πολίτες. Εμφανίζονται και οι «πολλαπλασιαστές» – οι γνωστοί «ντελάληδες» του δημόσιου βίου. Πρόσωπα με θεσμική ή επικοινωνιακή ισχύ, που γνωρίζουν καλά πως ο λόγος τους έχει βάρος. Επιλέγουν ένα θέμα, το αναπαράγουν, το διογκώνουν, το φορτίζουν. Το επαναλαμβάνουν μέχρι να μετατραπεί από ζήτημα σε κρίση. Και πάντα με το ίδιο υπόβαθρο: ότι οι θεσμοί σιωπούν, ότι συγκαλύπτουν, ότι δεν λειτουργούν. Δίπλα τους στέκονται οι εντεταλμένοι κονδυλοφόροι της αντιπολίτευσης. Δεν έχουν στόχο την αλήθεια, αλλά την αποδόμηση. Μηδενίζουν κάθε θετικό βήμα, διογκώνουν κάθε λάθος, επενδύουν πολιτικά στην καχυποψία και την απαξίωση. Έτσι, η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται σε ένα πεδίο θορύβου. Ο θετικός λόγος εξαφανίζεται. Η τεκμηριωμένη κριτική – αυτή που είναι απαραίτητη για τη δημοκρατία – πνίγεται.Και στη θέση τους κυριαρχεί η υπερβολή, η καχυποψία και η τοξικότητα. Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό της προεκλογικής περιόδου: όχι η σύγκρουση, αλλά η αλλοίωση της κρίσης. Και όμως, υπάρχει αντίσταση. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο ενεργός πολίτης δεν είναι ανίσχυρος. Έχει επιλογές. Έχει ευθύνη. Και έχει ρόλο. Να απαιτεί τεκμήρια. Να μην αποδέχεται καταγγελίες χωρίς αποδείξεις, όσο «εντυπωσιακές» κι αν παρουσιάζονται. Να φιλτράρει τον λόγο. Όχι κάθε φωνή αξίζει την ίδια προσοχή. Να στηρίζει το σωστό, ακόμη κι αν δεν είναι «δικό του». Η πολιτική ωριμότητα δεν είναι κομματική — είναι ηθική. Να μην γίνεται αναμεταδότης της τοξικότητας. Γιατί κάθε πολίτης μπορεί να γίνει είτε πολλαπλασιαστής της αλήθειας είτε της παραπλάνησης. Και πάνω απ’ όλα, να θυμάται:η ψήφος δεν είναι απλώς δύναμη. Είναι ευθύνη. Στο τέλος της ημέρας, οι εκλογές δεν αναδεικνύουν μόνο κυβερνήσεις. Αναδεικνύουν το επίπεδο της κοινωνίας. Αν επιλέξουμε τον θόρυβο αντί της ουσίας, την καταγγελία αντί της απόδειξης, την τοξικότητα αντί της κρίσης, θα φταίμε εμείς για το επίπεδο στο οποίο επιλέξαμε να σταθούμε. Γιατί τελικά, η ψήφος δεν αποκαλύπτει μόνο τους πολιτικούς. Αποκαλύπτει πρώτιστα εμάς.