Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που πονάνε πιο πολύ κι από μια ήττα. Όχι γιατί χάνεις μια έδρα ή μια μάχη· αλλά γιατί χάνεις έναν άνθρωπο που πίστεψες. Έναν άνθρωπο που στήριξες, αγκάλιασες, ένιωσες πως μπορούσε να σταθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης σου — και τελικά σε απογοήτευσε. Ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ένας από αυτούς. Ένα παιδί δικό μας. Ένα παιδί που στηρίξαμε, προβάλαμε, αγαπήσαμε. Είδαμε σε αυτόν τη φλόγα που θα μπορούσε να ανάψει ξανά τη σπίθα της ΕΔΕΚ. Και ειδικά τώρα, που το κόμμα περνά ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, πιστέψαμε πως μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όταν ο Μαρίνος Σιζόπουλος παραιτήθηκε, του είπα ξεκάθαρα: Ανδρέα, έλα μπροστά. Θα σε στηρίξουμε. Πάρε την πρωτοβουλία, κράτα όρθια την ΕΔΕΚ. Αντί γι’ αυτό, μας γύρισε την πλάτη. Και δεν γύρισε μόνο την πλάτη στο κόμμα· γύρισε την πλάτη στους ανθρώπους που τον στήριξαν χωρίς αντάλλαγμα. Σε εκείνους που του φέρθηκαν με καθαρή ψυχή, με εμπιστοσύνη, με αγάπη. Δεν θα χρησιμοποιήσω βαρ...
Σχόλια