Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΣΕ ΣΥΓΧΙΣΗ ΨΗΛΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΊΝΔΥΝΟ Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Διάβασα με την δέουσα προσοχή την ανακοίνωση του Μακάριου Δρουσιώτη -δημοσιογράφου και υποψήφιου βουλευτή με το VOLT. Ως ένας τρίτος, ανεξάρτητος παρατηρητής, βλέπω το συγκεκριμένο κείμενο περισσότερο ως μια πολιτικο-επικοινωνιακή παρέμβαση υψηλής έντασης, παρά ως μια ψυχρή, τεκμηριωμένη τοποθέτηση. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ανάγνωσης: 1. Τόνος και πρόθεση Το κείμενο είναι σαφώς επιθετικό και προληπτικά καχύποπτο απέναντι στους θεσμούς. Πριν ακόμη ξεκινήσει οποιαδήποτε διαδικασία, προεξοφλεί: συγκάλυψη, χειραγώγηση της έρευνας, προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι ο συγγραφέας: είτε έχει ισχυρή εσωτερική πληροφόρηση (που όμως δεν παρουσιάζει), είτε επιχειρεί να προκατασκευάσει αφήγημα δυσπιστίας, ώστε οποιοδήποτε αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει να θεωρηθεί ύποπτο. 2. Το ζήτημα των «στοιχείων» Επαναλαμβάνεται η φράση ότι «θα εκπλαγούν από τα στοιχεία», χωρίς όμως να παρουσιάζονται. Αυτό είναι κρίσιμο. Για έναν ουδέτερο παρατηρητή: Η ισχύς μιας καταγγελίας κρίνεται από τη δημοσιοποίηση ή τουλάχιστον τη σαφή περιγραφή των τεκμηρίων. Όταν τα στοιχεία παραμένουν αόριστα, το βάρος μετατοπίζεται από την ουσία στην εντύπωση. Έτσι δημιουργείται ένα επικοινωνιακό παράδοξο: Ζητείται εμπιστοσύνη προς τις καταγγελίες, αλλά ταυτόχρονα εκφράζεται πλήρης δυσπιστία προς τους θεσμούς που καλούνται να τις ελέγξουν. 3. Προκαταβολική απονομιμοποίηση της διαδικασίας Το πιο ουσιαστικό στοιχείο του κειμένου είναι ότι: όποια διαδικασία γίνει από την Αστυνομία ή τη Νομική Υπηρεσία θεωρείται εκ των προτέρων μη αξιόπιστη, ενώ προκρίνεται λύση «εκτός συστήματος» (ποινικός ανακριτής ή ξένοι). Αυτό αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα: Αν υπάρχει πραγματική θεσμική δυσπιστία, τότε είναι πολιτικό πρόβλημα. Αν όχι, τότε η στάση αυτή λειτουργεί ως ασπίδα έναντι ελέγχου. Συνολική αποτίμηση Ένας ανεξάρτητος παρατηρητής θα έλεγε ότι το κείμενο: είναι επικοινωνιακά ισχυρό αλλά αποδεικτικά αδύναμο (σε αυτή τη φάση), δημιουργεί έντονο πολιτικό κλίμα, αλλά δεν επιτρέπει ακόμη ασφαλή συμπεράσματα για την ουσία των καταγγελιών. Η ουσία τελικά συμπυκνώνεται σε ένα απλό ερώτημα: Θα παρουσιαστούν συγκεκριμένα, ελέγξιμα στοιχεία — ή θα μείνουμε σε μια σύγκρουση αφηγήσεων; Χωρίς το πρώτο, το δεύτερο κυριαρχεί. Εσένα ως ένας ελεύθερος πολίτης,σε προβληματίζουν καθόλου αυτά ή τα προσπερνάς αδιαφορώντας για τις συνέπειες πάνω στην κοινωνία;