ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΚΤΥΠΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ- Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

"Αντί να απαιτούμε τεκμήρια, απαιτούμε ενόχους" Οι καμπάνες χτυπούν. Οι εκκλησίες γεμίζουν. Οι άνθρωποι κάνουν τον σταυρό τους, προσκυνούν, συγκινούνται μπροστά στο Θείο Δράμα. Την ίδια ώρα, όμως, έξω από τους ναούς, η ίδια κοινωνία αναπαράγει –σχεδόν μηχανικά– το ίδιο έργο που υποτίθεται πως θρηνεί. Η ιστορία της Σταύρωσης δεν είναι μόνο μια θρησκευτική αφήγηση. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που δείχνει την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης: την ευκολία με την οποία ο όχλος αποθεώνει και, με την ίδια ευκολία, καταδικάζει. «Ωσαννά» τη μία μέρα, «Σταύρωσον αυτόν» την επόμενη. Δεν ήταν μόνο τότε. Είναι και τώρα. Στη σύγχρονη κοινωνία, η σταύρωση δεν γίνεται με καρφιά, αλλά με λέξεις. Με κατηγορίες που εκτοξεύονται δημόσια, με σκιές που ρίχνονται χωρίς αποδείξεις, με υπονοούμενα που αρκούν για να καταστρέψουν υπολήψεις. Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν αυτό. Είναι η ταχύτητα με την οποία η κοινωνία σπεύδει να υιοθετήσει την καταδίκη πριν καν υπάρξει απόδειξη. Αντί να απαιτούμε τεκμήρια, απαιτούμε ενόχους. Αντί να περιμένουμε τη δικαιοσύνη, στήνουμε λαϊκά δικαστήρια. Αντί να προστατεύουμε την αξιοπρέπεια, συμμετέχουμε στη διαπόμπευση. Και έτσι, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, επαναλαμβάνουμε το ίδιο διαχρονικό λάθος: μετατρεπόμαστε σε όχλο. Η υπόθεση που απασχολεί σήμερα την κοινωνία –όπως και τόσες άλλες στο παρελθόν– δεν είναι απλώς μια διαμάχη προσώπων. Είναι μια δοκιμασία συλλογικής ωριμότητας. Είναι το ερώτημα αν μάθαμε κάτι μέσα στους αιώνες ή αν απλώς αλλάξαμε σκηνικά, διατηρώντας τον ίδιο ρόλο. Διότι η πρόοδος δεν μετριέται μόνο με την τεχνολογία ή τους θεσμούς. Μετριέται με τη στάση μας απέναντι στον συνάνθρωπο. Με το αν μπορούμε να συγκρατήσουμε την ορμή της καταδίκης μέχρι να εμφανιστεί η αλήθεια. Με το αν έχουμε το θάρρος να πούμε «δεν γνωρίζω» αντί να φωνάξουμε «είναι ένοχος». Η κοινωνία έχει ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη. Γιατί ο όχλος δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είμαστε εμείς. Κάθε φορά που αναπαράγουμε μια κατηγορία χωρίς έλεγχο, κάθε φορά που υιοθετούμε μια φήμη ως γεγονός, κάθε φορά που σιωπούμε μπροστά στην αδικία επειδή «έτσι λένε όλοι», βάζουμε κι εμείς ένα μικρό καρφί. Οι εποχές άλλαξαν. Οι νόμοι έγιναν πιο δίκαιοι. Τα δικαστήρια πιο θεσμικά. Αλλά ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος φαίνεται πως όχι. Και ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό μήνυμα των ημερών: ότι το Θείο Πάθος δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Επαναλαμβάνεται, κάθε φορά που η κοινωνία επιλέγει την ευκολία της καταδίκης αντί τη δυσκολία της αλήθειας. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι τι έγινε τότε. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν αρκεί να προσκυνούμε τον Σταυρό. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να τον σηκώνουμε… για άλλους.