Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Οι "Πολλαπλασιαστές" και οι "Ντελάληδες" έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και συνεχίζουν ανεμπόδιστοι να καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Γίναμε μια κοινωνία που έχει πάψει να απαιτεί το αυτονόητο: Τεκμήρια. Απόδειξη. Ευθύνη λόγου. Αντί γι’ αυτό, λειτουργούμε με όρους εντυπώσεων. Τρέχουμε λαχανιασμένοι πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Στήνουμε πρόχειρα δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μοιράζουμε ετυμηγορίες με ένα «share» και ένα «comment». Καταδικάζουμε πριν καν ανοίξει φάκελος. Και όταν —αν ποτέ— η αλήθεια έρθει στην επιφάνεια, είναι ήδη αργά. Οι υπολήψεις έχουν τσαλακωθεί. Οι ζωές έχουν σημαδευτεί. Και κανείς δεν γυρίζει πίσω να λογοδοτήσει για το ψέμα που αναπαρήγαγε. Έτσι χτίζεται ένας φαύλος κύκλος που μας καταπίνει: Μια καταγγελία γεννά θόρυβο. Ο θόρυβος γεννά πανικό. Ο πανικός γεννά μιμητές — ή έστω την υποψία τους. Και στο τέλος, η αλήθεια χάνεται μέσα σε έναν καθρέφτη παραμορφωμένων εικόνων, όπου όλα μοιάζουν ίδια και τίποτα δεν είναι βέβαιο. Και τότε έρχεται το πιο επικίνδυνο σημείο: Η κοινωνία παύει να ξεχωρίζει το πραγματικό από το κατασκευασμένο. Χάνει το μέτρο. Χάνει την κρίση της. Αν θέλουμε να λεγόμαστε σοβαρό κράτος και όχι όχλος, πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά: Κάθε καταγγελία στέκεται μόνο με αποδείξεις. Και κάθε άνθρωπος κρίνεται — δεν καταδικάζεται — πριν ακουστούν τα στοιχεία. Αλλιώς, στο τέλος, όλοι θα παίζουν στο ίδιο έργο — ένα έργο χωρίς αλήθεια, χωρίς ευθύνη, χωρίς όρια. Και αυτό το έργο δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι η κανονικοποίηση της παρακμής.