ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΗΛΙΟΦΩΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΛΑΚΗ ΑΡΓΥΡΟΥ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΤΙΣ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2023

 

Το πήρα από εδώ, το πήρα από εκεί, στο τέλος το βρήκα! Ξέρετε, το να σου ζητά  ο Λάκης να πεις δυο λόγια «για τον Λάκη που είδες όλα αυτά τα χρόνια», δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα! Πρέπει να μαζέψεις δεκαπέντε χρόνων καθημερινή συνεργασία και να την βάλεις σε μια τάξη. Να βάλεις σε τάξη μια συνεργασία, με ένα άνθρωπο που εκ της φύσεως του ήταν άτακτος! Μετά, να την περιορίσεις σε δύο λόγια…Εδώ, αρχίζουν τα δύσκολα. Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις με δαύτον…

Στην αρχή, κάθε λέξη που βγαίνει από το πληκτρολόγιο διαγράφεται. Η μια είναι υπερβολή, η άλλη είναι αδόκιμη. Δεν χωρά σε μια μέρα, τέτοια που είναι …! Είναι άξιος να μου πει, ότι με κάλεσε στον γάμο του και του είπα και του χρόνου…

Αδιέξοδο λοιπόν… Η ώρα περνά και δεν μπορώ να βρω την αρχή του λογυδρίου μου…

Αφήνω το πληκτρολόγιο και παίρνω για πρώτη φορά στα χέρια μου το «Εσύ για Σένα», μπας και μου δώσει την λύση. Στο τι πρέπει να γράψω για τον Λάκη… Μα πάλι σκέφτομαι…γιατί πρέπει; Αφού ο Λάκης ποτέ δεν είχε καλή σχέση με τα «πρέπει». Πάντα αντισυμβατικός, ξεροκέφαλος, ήθελε να κάνει τα πάντα με τον δικό του τρόπο… Γιατί και εγώ να μην γράψω με το δικό μου, χωρίς τα πρέπει, και θέλει ας του αρέσει, θέλει ας μην του αρέσει…

Ξεκινώ να διαβάζω λοιπόν το «Εσύ για Σένα» και σχεδόν  απνευστί,  φθάνω στα  μέσα του βιβλίου… Σταματώ και διερωτώμαι! Μα αυτά που διαβάζω… τα έγραψε ο Λάκης; Κοιτώ ξανά το εξώφυλλο και βλέπω το όνομα του συγγραφέα: Λάκης Αργυρού. Από μέσα η φωτογραφία του, μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Νιώθω όπως τον πατέρα που έχασε τα καλύτερα χρόνια του παιδιού του!

Μια φωνή, μέσα από το βιβλίο, μου φωνάζει: Όχι, δεν έχασες τα καλύτερα χρόνια του Λάκη. Απλά, ο Λάκης μακριά από το αφιλόξενο για τον ίδιο περιβάλλον  της δημοτικής υπηρεσίας, συνάντησε  τον πραγματικό του εαυτό. Τα χαρίσματα που είχε και που φαίνεται στο εργασιακό του περιβάλλον τα έβλεπα μόνο εγώ, βρήκαν το οξυγόνο που είχαν ανάγκη για  να καρποφορήσουν. Να ξεπεράσουν  και να εξαφανίσουν τα κουσούρια και τις αδυναμίες του, που όπως φαίνεται η υπαλληλική του ιδιότητα, ήταν το λίπασμα τους…

Μια σκέψη έρχεται στο μυαλό μου: Μπας και τότε που τον συμβούλευα να εφοδιάσει τον εαυτό του με ένα πτυχίο στην Επικοινωνία και τις Δημόσιες Σχέσεις, θα έπρεπε να τον συμβούλευα να αφήσει πίσω του την υπαλληλική του ιδιότητα και να κυνηγήσει τα όνειρα του…Μα έλα που τον έβρισκα χρήσιμο δίπλα μου… Εξάλλου, ίσως να σκέφτηκα, με την απόκτηση του πτυχίου θα μπορούσε να σαλπάρει στους ωκεανούς της ζωής όποτε ήθελε. Κάτι, που κάνει τώρα…

Πρέπει ήδη να έχετε αντιληφθεί ότι το όσο  από το «Εσύ για Σένα» διάβασα, μου έδωσε τη λύση στο τι θα έγραφα στο λογύδριο μου.

Εικόνες. Σας δίνω  λοιπόν, εικόνες από την  διαδρομή του. Για το, από πού ξεκίνησε και που κατέληξε. Χωρίς κορώνες, ψεύτικες αναφορές και λιβανίσματα…Για τον Λάκη, όπως και για κάθε άνθρωπο, η διαδρομή στη ζωή έχει σημασία. Οι εικόνες που δημιουργούμε και που καταγράφονται στο μνημονικό των γύρω μας. Το επόμενο βήμα, να είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Εκεί που χάνεις τον βηματισμό σου και πέφτεις, να σηκώνεσαι και να προχωράς. Αυτό έβλεπα τον Λάκη να κάνει και ένοιωθα όμορφα που μπορούσα να έχω το χέρι μου απλωμένο να το κρατήσει όταν το χρειαστεί. Ψηλαφούσα την προσπάθεια και κατέγραφα την πρόοδο και χαιρόμουν το πείσμα και το τσαγανό του. Ένα τσαγανό, που τον κρατούσε σε μόνιμη σύγκρουση με αυτό που οριζόταν ως δέσμη καθηκόντων και υπακοή στην Προϊσταμένη Αρχή. Μια Αρχή, που δύσκολα καταλάβαινε ότι αυτό που ήθελα τον Λάκη να είναι, δεν είχε προβλεφθεί στα σχέδια υπηρεσίας… Εξάλλου, δεν μπορούσε να είναι και κάτι άλλο! Το υπόδειγμα του τυπικού υπαλλήλου με είσοδο και έξοδο στη δουλειά και φάκελο κάτω από την μασχάλη να διεκπεραιώνει οδηγίες, του ήταν εν πολλοίς άγνωστα…Πνιγόταν, αντιδρούσε…Ο κόσμος του Λάκη ήταν αυτός που θα ζήσετε, όσοι πάρετε το βιβλίο του μαζί σας στο κρεβάτι…Ένα κόσμο που μόνο έξω από την υπηρεσία μπορούσε να ζήσει. Ένα κόσμο που εμείς θα τον πούμε μαθήματα ζωής και οι άλλοι, λαφαζανιές του Λάκη…

Μοιράζομαι μαζί σας το πρώτο σημείο συνάντησης μου, ως δημάρχου, με τον Λάκη γιατί το θεωρώ σημαντικό για να σας δώσει την αρχή του διαύλου  από τον οποίο ξεκινήσαμε την συνεργασία μας:

Ήταν αρχές του 1997,λίγες μόνο μέρες από την ανάληψη των καθηκόντων του δημάρχου Στροβόλου. Κάλεσα τους καθ’ ύλην αρμόδιους, Γραμματέα και Υπεύθυνο Διοίκησης του Δήμου και τους ανακοίνωσα την απόφαση μου να δημιουργήσω Γραφείο Τύπου και Δημόσιων Σχέσεων. Ήθελα  να βάλουμε την επικοινωνία μας με τους δημότες πάνω σε μια πιο επαγγελματική βάση. Τους ζήτησα να μου εισηγηθούν ένα άτομο από την υπηρεσία που κάνει για αυτή τη δουλειά. Εμείς, δεν είχαμε την ευχέρεια των συμβούλων που έχουν τα κόμματα όταν γίνουν κυβέρνηση…Αφού μου εξήγησαν ότι τόσα χρόνια την έκαναν αυτοί και θα ήθελαν συνεχίσουν να την κάνουν, τους είπα ότι πάλι θα τη κάνουν, αλλά θέλω να μου βρουν αυτό το άτομο που ζητώ. Αφού το μελέτησαν, μου υπόβαλαν την εισήγηση τους: Δεν είχαν κανένα να μου δώσουν παρά μόνο ένα βοηθό γραφέα που ήταν τοποθετημένος στο Γεωγραφικό Μουσείο που βρισκόταν δίπλα από την εκκλησία της Χρυσελεούσης, ο οποίος όμως «εν τζιαι κάμνει τζιαι θέλει τον τζιαι το Μουσείο…» μου είπαν. Ρώτησα, γιατί δεν κάνει και πήρα την εξής απάντηση: Αντί να κάτσει να δουλέψει, γυρίζει τα μαγαζιά και το περίπτερο όλη μέρα και  κάμνει σχέσεις και φιλίες με την γειτονιά…Είχαν δίκαιο. Ένας βοηθός γραφέας, δεν μπορούσε να κάνει αυτό. Είχε συγκεκριμένο καθηκοντολόγιο, το οποίο έπρεπε να διεκπεραιώνει. Για αυτό έπρεπε να φύγει από τη θέση αυτή αμέσως...

Εκεί που είμαι σίγουρος περίμεναν να τους πω, εντάξει ξεχάστε το, τους είπα: Μα ακριβώς είναι ένα τέτοιο άτομο που ψάχνω…φέρτε μου τον αύριο στο γραφείο μου…Και εγεννήθην με αυτό τον τρόπο ο Λάκης, ως ο άτυπος, επί του  Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων του Δήμου Στροβόλου συνεργάτης μου!

Δεν έφτανε το στραβό μου ξεκίνημα κόντρα στην θέληση των στενών υπηρεσιακών συνεργατών μου, αντιμετώπισα και την κατσάδα των πολιτικών συνεργατών μου που με ρώτησαν: Μα έπιασες ένα στέλεχος του ΔΗΣΥ και το έκανες υπεύθυνο τύπου και δημοσίων σχέσεων, χωρίς να μας ρωτήσεις; Βλέπετε, το κομματικό μας σύστημα τέτοιους ακροβατισμούς όπως αυτόν που επιχειρούσα δεν τους σήκωνε. Τους καθησύχασα λέγοντας τους, μην ανησυχείτε και αν τον κατάλαβα καλά δεν καταλάβει από κομματικά αυτός…Και αν στο τέλος καταλάβει και τα αναμίξει στην δουλειά του, θα πάει πίσω εκεί που ήταν…Δεν θα ρίσκαρα  εγώ το πολιτικό μου κεφάλαιο, όπως είπε και κάποιος άλλος, για τον Λάκη. Και δεν έπεσα έξω…

Με τον Λάκη, φτάσαμε στο σημείο να πηγαίνω  στο εξωτερικό σε δίδυμοποιημένους με τον Στρόβολο δήμους και το πρώτο πράγμα που με ρωτούσαν οι δήμαρχοι προτού με κεράσουν καφέ, ήταν τι κάνει ο Λάκης…Λες, και ο Λάκης, ήταν όλος ο Στρόβολος… Όχι αγαπητοί μου, δεν ήταν ο Στρόβολος ο Λάκης. Απλά ο Λάκης ήταν  μια ανοιχτή αγκαλιά που έκανε την κάθε αντιπροσωπεία που μας επισκεπτόταν να νοιώθει ότι ο  Στρόβολος ήταν η  γενέτειρα, η παραμυθένια πολιτεία της φιλοξενίας!

 Μέχρι τις πρωινές ώρες ξενυχτούσε μαζί τους, φροντίζοντας να μην δυσκολευτούν σε τίποτα και να  περάσουν όμορφα. Και ας είχα εγώ να τραβήξω την άλλη μέρα, που έπρεπε να τον δικαιολογώ στα  αφεντικά του που απαιτούσαν μετά από αυτό το ξενύχτι, ο Λάκης να είναι τουλάχιστον πριν τις δέκα στη δουλειά του! Ζητούσαν την τιμωρία του γιατί χαλούσα, όπως έλεγαν, την υπηρεσία με την ανοχή μου…

Συνεχίζοντας την ανάγνωση του «Εσύ για Σένα» και ταξιδεύοντας τις προτροπές και τις νουθεσίες του συγγραφέα προς τους αναγνώστες του, ένα συρμός μέσα από τις αναμνήσεις μου με μοναδικό επιβάτη τον Λάκη, ξεκινά από τον σταθμό της πρώτης μέρας που τον γνώρισα, περνά κάτω από το γραφείο μου στην Λεωφόρο Αθαλάσσας όπου με συνάντησε για να μου δώσει το βιβλίο του και να μου ζητήσει να σας επιδαψιλεύσω με τις σημερινές αναφορές μου για την εξοχότητα του και συνεχίζει το ταξίδι του...

Κοιτώντας τον συρμό αυτό και τον μοναδικό του επιβάτη, διερωτώμαι αν πρόκειται για κλασσική περίπτωση ανθρώπου που μπορείς να πεις ότι οι βιοποριστικές του ανάγκες και η κληρονομιά καταγωγής, «να έσιεις γιε μου μιαν δουλειά σίουρη να μεν πεινάσεις», τον κρατούσαν δέσμιο στο Δημαρχείο, όπως το κοτοπουλάκι που μένει κλειστό στο κέλυφος του αυγού για να τρέφεται, μέχρι που σπάει το κέλυφος και ανακαλύπτει ότι έξω ζει σε ένα άλλο κόσμο που ίσως και να τον ζει και καλύτερα…

Μπορείς όμως και να πεις ότι αυτά που βίωσε σε ένα κόσμο στεγανό, έγιναν δύναμη για να συνεχίσει το όμορφο ταξίδι του στον ωκεανό τον οποίο ήδη ταξιδεύει…

Ούριος να είναι ο άνεμος στα πανιά σου Λάκη και να μην ξεχνάς τον καφέ που μου έταξες…

16/12/2023