Η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ, Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ Η ΖΗΜΙΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ- Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

«Όταν κάτι φαίνεται τόσο «αδιανόητο», συνήθως δεν είναι λάθος. Είναι σχέδιο. Και όταν το σχέδιο αυτό αδιαφορεί για το διεθνές αποτύπωμα της Κύπρου, τότε δεν είναι απλώς πολιτικά ανεύθυνο. Είναι εθνικά επιζήμιο» Είκοσι τέσσερεις ώρες μετά την δημοσιοποίηση του βίντεο με φερόμενες συνομιλίες ενός πρώην υπουργού και ενός νεαρού επιχειρηματία και μετά από δεκάδες τοποθετήσεις και αναλύσεις τα γεγονότα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Το βίντεο που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, επιχειρεί να παρουσιάσει δύο πρόσωπα με αποδεδειγμένη πολιτική και επιχειρηματική διαδρομή –έναν πρώην υπουργό και έναν νεαρό, επιτυχημένο επιχειρηματία– να ενεργούν με τρόπο που αντιβαίνει τόσο στη λογική, όσο και στη στοιχειώδη γνώση των θεσμικών ορίων της πολιτικής ζωής. Η εκδοχή ότι άνθρωποι αυτού του επιπέδου, με εμπειρία σε κρίσιμα δημόσια αξιώματα, με επίγνωση του πολιτικού κόστους και με γνώση του πώς λειτουργούν οι παγίδες της δημοσιότητας, θα προέβαιναν με τέτοια ευκολία σε συζητήσεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως εξωθεσμικές, δεν αντέχει σε σοβαρή εξέταση. Πρόκειται για ένα σενάριο που δεν προσβάλλει μόνο τα πρόσωπα που εμφανίζονται, αλλά πρωτίστως υποτιμά τη νοημοσύνη της κοινωνίας. Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια απλή «απερισκεψία». Μιλάμε για κάτι τόσο εξόφθαλμα παράλογο, που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί ως ανθρώπινο λάθος. Σε τέτοιες περιπτώσεις η λογική οδηγεί αναπόφευκτα στην ανάγκη να εξεταστούν τα κίνητρα και ο στόχος πίσω από τη δημοσιοποίηση και την αξιοποίηση του συγκεκριμένου υλικού. Η χρονική συγκυρία, ο τρόπος παρουσίασης, η επιμονή σε συγκεκριμένες ερμηνείες και κυρίως η προσπάθεια να «κουμπώσει» το περιεχόμενό του πάνω στην εικόνα του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, δείχνουν ότι το ζητούμενο δεν είναι η αλήθεια, αλλά η φθορά. Ποιοι κερδίζουν από αυτό και πόσο αμείλικτοι είναι στην προσπάθεια τους να μαζέψουν ψήφους; Μέχρι που μπορούν να φτάσουν; Και αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν δούμε το πολιτικό πλαίσιο της περιόδου. Η χώρα βρίσκεται σε μια συγκυρία όπου απαιτείται θεσμική σταθερότητα και σοβαρότητα: στο Κυπριακό, στις σχέσεις μας με την Ε.Ε., στη διαχείριση της οικονομίας, στη μεταρρυθμιστική ατζέντα, αλλά και στη συνεχή προσπάθεια αποκατάστασης της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς μετά από χρόνια τραυματικών εμπειριών. Η κοινωνία έχει ανάγκη από πολιτική αντιπαράθεση με επιχειρήματα, όχι από κυνικές κατασκευές που ρίχνουν λάδι στη φωτιά της απαξίωσης. Δεν είναι μυστικό ότι η προηγούμενη προεκλογική εκστρατεία άφησε πίσω της έντονα απωθημένα. Κύκλοι που δεν κατάφεραν τότε να επιβάλουν τις επιδιώξεις τους και να αποκομίσουν τα οφέλη που ανέμεναν, φαίνεται ότι επανέρχονται σήμερα, όχι για να προτείνουν κάτι καλύτερο, αλλά για να δημιουργήσουν συνθήκες πολιτικής ασφυξίας. Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις στο πεδίο της πολιτικής ουσίας, επιδιώκεις να κερδίσεις στο πεδίο της εντύπωσης, της λάσπης και του υπαινιγμού. Αυτό είναι το πραγματικό δηλητήριο: όχι μια «αποκάλυψη», αλλά η συστηματική προσπάθεια να μετατραπεί η πολιτική ζωή σε θέαμα κυνισμού, όπου όλοι είναι ύποπτοι και τίποτα δεν έχει αξία. Υπάρχει όμως και μια ακόμη σοβαρότερη διάσταση, που όσοι παρήγαγαν ή προώθησαν αυτό το υλικό δείχνουν να αγνόησαν πλήρως: τη ζημιά στην ίδια τη χώρα. Διότι όταν στοχοποιείς την Προεδρία και υπονομεύεις θεσμούς με υλικό που σπρώχνεται στη δημοσιότητα ως «σκάνδαλο», δεν πλήττεις απλώς ένα πολιτικό πρόσωπο. Πλήττεις την αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στέλνεις προς τα έξω το μήνυμα ότι εδώ τίποτα δεν είναι σταθερό, ότι η πολιτική μας σκηνή είναι εύκολα χειραγωγήσιμη και ότι ακόμη και η συζήτηση για επενδύσεις μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο παγίδευσης και σκανδαλολογίας. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό: ότι κάποιοι, στην προσπάθειά τους να αποκομίσουν εσωτερικά πολιτικά οφέλη, δεν δίστασαν να προκαλέσουν εξωτερική ζημιά. Δεν τους απασχόλησε καθόλου πως τέτοιες εικόνες, ανεξαρτήτως του τι πραγματικά ισχύει, πλήττουν την εθνική μας εικόνα, την εμπιστοσύνη των επενδυτών, το κύρος των θεσμών και τελικά το ίδιο το συλλογικό συμφέρον. Η Δημοκρατία δεν προστατεύεται με υπαινιγμούς και ειδικά μονταρισμένα βίντεο. Προστατεύεται με θεσμική σοβαρότητα, διαφάνεια, σεβασμό στις διαδικασίες και στην αλήθεια. Και κυρίως, με την επίγνωση ότι η πολιτική αντιπαράθεση, όσο σκληρή κι αν είναι, οφείλει να έχει ένα όριο: να μη μετατρέπεται σε εργαλείο που τραυματίζει τη χώρα για να τραυματίσει τον αντίπαλο. Αυτοί που έκαναν το βίντεο δεν είναι φίλοι της αλήθειας γιατί ότι αναπαράγεται σε αυτό είναι ξαναζεσταμένο φαγητό. Είναι εχθροί της αλήθειας και εχθροί της Κύπρου ταυτόχρονα. Δέστε ποιοι αξιοποιούν το βίντεο και θα πλησιάσετε την πηγή παραγωγής του, γιατί μια τόσο μεγάλη επένδυση δεν θα μπορούσε να αφεθεί αναξιοποίητη! Όταν κάτι φαίνεται τόσο «αδιανόητο», συνήθως δεν είναι λάθος. Είναι σχέδιο. Και όταν το σχέδιο αυτό αδιαφορεί για το διεθνές αποτύπωμα της Κύπρου, τότε δεν είναι απλώς πολιτικά ανεύθυνο. Είναι εθνικά επιζήμιο