Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Το έργο Καποδίστριας που παρακολουθούμε στην σκηνή του σινεμά, συνδέεται άμεσα με την πολιτική σκηνή της Κύπρου. Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήξερε καλά ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί της πατρίδας δεν εμφανίζονται πάντα ως τύραννοι. Συχνά εμφανίζονται ως «σωτήρες». «Η φιλοδοξία, όταν ντύνεται τον μανδύα της αρετής, γίνεται θανάσιμη», προειδοποιούσε. Σήμερα, ζούμε την πιο υποκριτική μορφή πολιτικής: την καταγγελία ως επάγγελμα. Όχι την τεκμηριωμένη κριτική. Όχι τον θεσμικό έλεγχο. Αλλά τη μόνιμη, γενικευμένη, κραυγαλέα καταγγελία των πάντων, χωρίς όρια, χωρίς αποδείξεις, χωρίς ευθύνη. Όταν τα πάντα βαφτίζονται «σκάνδαλο», τότε τίποτα δεν είναι σκάνδαλο. Όταν όλοι είναι διεφθαρμένοι, τότε κανείς δεν λογοδοτεί. Αυτό δεν είναι κάθαρση. Είναι πολιτική απάτη. Ο Καποδίστριας έλεγε ότι «η αλήθεια χωρίς μέτρο γίνεται όπλο στα χέρια των φατριών». Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Η διαφθορά δεν αντιμετωπίζεται. Εμπορεύεται. Γίνεται νόμισμα πολιτικής ανέλιξης, καύσιμο προσωπικών καριερών. Η Κύπρος παρουσιάζεται συστηματικά ως ένα σάπιο κράτος, μια κοινωνία ανήθικη στο σύνολό της. Όχι για να αλλάξει. Αλλά για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη ορισμένων πολιτικών που δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα άλλο πέρα από την οργή τους. Αυτός ο λόγος δεν χτυπά τους πραγματικά διεφθαρμένους. Χτυπά τον κοινωνικό ιστό. Διαλύει την εμπιστοσύνη, ακυρώνει την έννοια της προσφοράς, ισοπεδώνει ανθρώπους που υπηρέτησαν τον τόπο με ήθος. Και τελικά οδηγεί τους πολίτες είτε στην αποχή είτε στην απόλυτη αδιαφορία. Τους οδηγεί σε φαινόμενα όπως ο Φειδίας και ο πρώην Γενικός Ελεγκτής. Ο Καποδίστριας το είχε πει ξεκάθαρα: «Χωρίς εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει πατρίδα». Όσοι παίζουν με αυτήν την εμπιστοσύνη, όσοι τη θυσιάζουν για λίγα λεπτά τηλεοπτικής προβολής ή για μερικά likes αγανάκτησης, δεν είναι απλώς ανεύθυνοι. Είναι επικίνδυνοι. Η αντιπολίτευση δεν είναι θεατρική σκηνή. Δεν είναι χώρος ηθικής ανωτερότητας χωρίς κόστος. Είναι θεσμός. Και όταν ασκείται χωρίς πατριωτικό φρένο, μετατρέπεται σε μηχανισμό αποδόμησης της ίδιας της Δημοκρατίας. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε από φατρίες που δεν άντεχαν το κράτος. Σήμερα, το κράτος δεν δολοφονείται με σφαίρες. Δολοφονείται με λόγια. Με υπερβολές. Με συνειδητή απαξίωση. Με μια πολιτική που ξέρει μόνο να καταγγέλλει, αλλά δεν αντέχει να αναλάβει ευθύνη. Δεν είναι πατριωτισμός να μισείς το κράτος σου για να κυβερνήσεις. Πατριωτισμός είναι να το διορθώνεις χωρίς να το διαλύεις. Και το λέω αυτό όχι θεωρητικά. Το λέω έχοντας υπηρετήσει δημόσια, γνωρίζοντας από μέσα τι σημαίνει ευθύνη, τι σημαίνει θεσμός, τι σημαίνει να παίρνεις αποφάσεις που δεν χαϊδεύουν αυτιά. Ξέρω πόσο εύκολο είναι να καταγγέλλεις απ’ έξω και πόσο δύσκολο είναι να διοικείς με καθαρή συνείδηση μέσα σε πραγματικές συνθήκες. Ξέρω επίσης πόσο άδικα ισοπεδώνονται άνθρωποι που εργάστηκαν, πρόσφεραν και άντεξαν, επειδή δεν φώναξαν, δεν έπαιξαν θέατρο αγανάκτησης, δεν μετέτρεψαν τη διαφθορά σε πολιτικό σύνθημα. Η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ηθικής υπεροχής. Είναι δοκιμασία ευθύνης. Και όποιος δεν αντέχει το βάρος της, δεν δικαιούται να καίει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας για να φωτίσει τον εαυτό του. Αυτό, αν μη τι άλλο, το δίδαξε ο Καποδίστριας. Και αυτό οφείλουμε να θυμόμαστε — πριν η καταγγελία καταπιεί οριστικά την πατρίδα που δήθεν θέλει να σώσει.