Η ΠΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΟΥΤΕ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

«Ας μην κοροϊδευόμαστε: δεν υπάρχουν έμποροι, ούτε θύματα των ναρκωτικών, αν δεν υπάρχουν παραγωγοί» Δεν αποδέχομαι –και το δηλώνω ξεκάθαρα– καμία αυθαίρετη στρατιωτική επέμβαση, πόσο μάλλον όταν αυτή γίνεται εξωθεσμικά, χωρίς διεθνή νομιμοποίηση και στο όνομα ενός προέδρου όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει αποδείξει ότι περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και τους θεσμούς. Όμως, άλλο η καταδίκη της αυθαιρεσίας και άλλο η σιωπή ή η επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στη μεγαλύτερη παγκόσμια μάστιγα της εποχής μας: τα ναρκωτικά. Αντί να τρέχουμε να καταδικάζουμε, να το κάνουμε και αυτό, τον Τράμπ για την εισβολή του που έτσι και αλλιώς δεν θα ιδρώσει το αυτί του και δεν πρόκειται να κάνει πίσω, ας δούμε πως μετατρέπουμε την αυθαιρεσία του σε ευκαιρία για ένα καλύτερο κόσμο αναφωνώντας: Τραμπ, προχώρα σε θέλουμε να φτιάξεις ένα κόσμο χωρίς ναρκωτικά! Να μείνεις στην ιστορία για αυτή σου την επιτυχία! Αν η διεθνής κοινότητα ήταν σοβαρή και συνεπής, τότε η αντιμετώπιση των μεγάλων ναρκοπαραγωγών και ναρκοκρατών –στη Βενεζουέλα, στην Κολομβία, στο Μεξικό και αλλού– θα έπρεπε να γίνεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης ή του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, με σαφή εντολή, διεθνή έλεγχο και ξεκάθαρο στόχο: να χτυπηθεί το πρόβλημα στη ρίζα του. Διότι ας μην κοροϊδευόμαστε: δεν υπάρχουν έμποροι, αν δεν υπάρχουν παραγωγοί. Δεν υπάρχουν θύματα από τα ναρκωτικά αν δεν υπάρχουν παραγωγοί. Και δεν υπάρχουν καρτέλ, αν δεν υπάρχουν κράτη ή καθεστώτα που τα ανέχονται, τα καλύπτουν ή τα συνεταιρίζονται. Η μεγαλύτερη –και πιο θορυβώδης– αντίδραση που παρατηρείται σήμερα δεν αφορά στήριξη στον Τραμπ για πάταξη της παραγωγής ναρκωτικών, αλλά στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του Τραμπ ως προσώπου και ως συμβόλου, όχι πάντα από γνήσια αντιιμπεριαλιστική ευαισθησία, αλλά από ιδεολογική μονομέρεια και επιλεκτική αγανάκτηση. Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι από τους πιο ένθερμους καταδικαστές της επέμβασης που συνδέεται με τον Τραμπ ή και ενδεχόμενης νέας επέμβασης, σιώπησαν ή ακόμη και επικρότησαν την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, στο όνομα της «γεωπολιτικής ισορροπίας» ή της αντιπαράθεσης με τη Δύση. Αυτή η στάση δεν είναι αντιιμπεριαλισμός· είναι ιδεολογική ασυνέπεια. Η αριστερή ιδεολογία και άλλη ιδεολογία, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπονται σε σκέπαστρο του κάθε ναρκοπαραγωγού και ναρκέμπορου, απλώς και μόνο επειδή απέναντί τους βρίσκεται ο Τραμπ ή οποιαδήποτε άλλη αντιπαθής φιγούρα της Δύσης ή της Ανατολής. Σήμερα οφείλουμε να κάνουμε μια δύσκολη αλλά αναγκαία διάκριση: να ξεχωρίσουμε τις γνήσιες, θεσμικές, δημοκρατικές αντιδράσεις από τις αντιδράσεις εκείνων των οποίων –άμεσα ή έμμεσα– θίγονται τα συμφέροντα, οι “δουλειές” και τα δίκτυά τους, είτε βρίσκονται στα καρτέλ, είτε στην αγορά, είτε στον κόσμο της εξάρτησης. Είναι πολύ το χρήμα που διοχετεύεται στην πολιτική ζωή προερχόμενο από τον χώρο των ναρκωτικών και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Ο αγώνας κατά των ναρκωτικών είναι αγώνας για τη ζωή, την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατία. Δεν μπορεί να κερδηθεί ούτε με αυθαίρετες εισβολές, ούτε με ιδεολογικές παρωπίδες. Σκεφτείτε τι θα συμβεί εάν η διεθνής αντίδραση είναι θετική προς τον Τραμπ, ενθαρρύνοντας τον και χρήζοντας τον, Ιεράρχη της Εκστρατείας για Πάταξη των Ναρκωτικών. Θα τους διαλύσει!