ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΟΜΗΡΟΥ:

Απευθύνω δημόσια, ανοιχτή πρόσκληση προς τον φίλο και συναγωνιστή Γιαννάκη Ομήρου, πρώην Πρόεδρο της ΕΔΕΚ, να επιστρέψει ενεργά στις επάλξεις της παράταξης που υπηρέτησε με ήθος, συνέπεια και αξιοπρέπεια. Η ΕΔΕΚ σήμερα δίνει έναν αγώνα επιβίωσης. Αυτοί που διαδέχθηκαν τον κ. Ομήρου έχουν οδηγήσει το κόμμα στη σημερινή δύσκολη κατάσταση· ένα κόμμα που βρίσκεται πλέον στον «αναπνευστήρα». Ο Γιαννάκης Ομήρου τίμησε την ΕΔΕΚ και τιμήθηκε από αυτήν. Έφυγε τότε με τρόπο που άφησε πίσω απογοήτευση και απορίες, χωρίς όμως ποτέ να πληγώσει το κόμμα ή να το υπονομεύσει — και αυτό τον τιμά ιδιαίτερα. Σήμερα, που η ΕΔΕΚ δίνει τη μάχη για την επιβίωσή της, δεν περισσεύει κανείς. Ο αγώνας αυτός είναι κοινός, αφορά την κοινωνία και τον τόπο μας. Φίλε ΓΙαννάκη, η ΕΔΕΚ σε χρειάζεται ξανά. Χρειαζόμαστε το κύρος, την εμπειρία και την ηθική σου παρουσία Ευχομαι η πρόσκληση μου που είναι πρόσκληση και όσων συναγωνιστών έχουμε απομείνει να αγωνιζόμαστε για το κόμμα, να φτάσει κοντά σου και να ανταποκριθείς. Όλοι μας δίνουμε ραντεβού με την ιστορία στι 9 Νοεμβρίου όπου θα συναντήσουμε και θα αναμετρηθούμε με το πολιτικό μας ήθος και εκτόπισμα!

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ Του Σάββα Ηλιοφώτου – Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που πονάνε πιο πολύ κι από μια ήττα. Όχι γιατί χάνεις μια έδρα ή μια μάχη· αλλά γιατί χάνεις έναν άνθρωπο που πίστεψες. Έναν άνθρωπο που στήριξες, αγκάλιασες, ένιωσες πως μπορούσε να σταθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης σου — και τελικά σε απογοήτευσε. Ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ένας από αυτούς. Ένα παιδί δικό μας. Ένα παιδί που στηρίξαμε, προβάλαμε, αγαπήσαμε. Είδαμε σε αυτόν τη φλόγα που θα μπορούσε να ανάψει ξανά τη σπίθα της ΕΔΕΚ. Και ειδικά τώρα, που το κόμμα περνά ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, πιστέψαμε πως μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όταν ο Μαρίνος Σιζόπουλος παραιτήθηκε, του είπα ξεκάθαρα: Ανδρέα, έλα μπροστά. Θα σε στηρίξουμε. Πάρε την πρωτοβουλία, κράτα όρθια την ΕΔΕΚ. Αντί γι’ αυτό, μας γύρισε την πλάτη. Και δεν γύρισε μόνο την πλάτη στο κόμμα· γύρισε την πλάτη στους ανθρώπους που τον στήριξαν χωρίς αντάλλαγμα. Σε εκείνους που του φέρθηκαν με καθαρή ψυχή, με εμπιστοσύνη, με αγάπη. Δεν θα χρησιμοποιήσω βαρ...
Διαβάστε περισσότερα

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ-Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Σε μια κοινωνία όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει τραυματιστεί βαθιά, κάθε πολιτική απόφαση στα ανώτατα επίπεδα αποκτά βαρύτητα που ξεπερνά τη θεσμική της διάσταση και αγγίζει το πεδίο της ηθικής νομιμοποίησης. Δεν μπορεί να αγνοηθεί η γενικευμένη αίσθηση που επικρατεί εδώ και καιρό ότι η Νομική Υπηρεσία έχει πάψει να λειτουργεί ως ασπίδα του δημοσίου συμφέροντος και του κράτους δικαίου, και αντί αυτού εκλαμβάνεται — δικαίως ή αδίκως — ως προέκταση ενός παλιού πολιτικού συστήματος που πολλοί ταυτίζουν με συγκάλυψη, ατιμωρησία και πολιτική μαφία. Οι νυν Γενικός και Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας, πρώην υπουργοί επί διακυβέρνησης Αναστασιάδη, φέρουν στις πλάτες τους όχι μόνο τη θεσμική ευθύνη του ρόλου τους, αλλά και το βάρος της σύνδεσής τους με ένα πολιτικό παρελθόν που μεγάλο μέρος της κοινωνίας θεωρεί διεφθαρμένο. Δεν αρκεί να είναι αμερόληπτοι. Πρέπει και να φαίνονται. Και δυστυχώς, δεν φαίνονται. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ο οποίος επίσης υπήρξε υπουργός στην ίδια κυβέρνηση, βρίσ...
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...
Διαβάστε περισσότερα