ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

‘Η περίπτωση του Δημάρχου Πάφου: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία;’ Η ευτυχία τεσσάρων ανθρώπων, ανάμεσά τους δύο ανήλικα παιδιά, μοιάζει να παίζεται στη ρουλέτα μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει να περιμένει. Μιας κοινωνίας που, αντί να σταθεί με σύνεση και υπευθυνότητα, συχνά βιάζεται να αντλήσει ηθική ικανοποίηση από τη δυστυχία που γεννούν τα ερείπια μιας οικογένειας. Η αναφορά στην περίπτωση του Δημάρχου Πάφου, ο οποίος φέρεται να κακοποίησε τη σύζυγό του, επαναφέρει με ένταση ένα ερώτημα παλιό αλλά διαχρονικά επίκαιρο: πού τελειώνει η αναγκαία κοινωνική ευαισθησία και πού αρχίζει η συλλογική αυθαιρεσία; Από την αρχή οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Η ενδοοικογενειακή βία, όπως και κάθε μορφή βίας, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το κράτος δικαίου, οι διεθνείς συμβάσεις και η ίδια η ηθική μας συνείδηση επιβάλλουν την προστασία των θυμάτων, την πρόληψη της βίας και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αποδεικνύονται. Η Σύμβαση...

Στη σημερινή εποχή των κοινωνικών δικτύων, η αλήθεια δεν χάνει επειδή είναι αδύναμη. Χάνει επειδή αργεί. Το ψέμα, ελαφρύ, συγκινησιακό και εύπεπτο,σε μορφή εικόνας και ήχου, τρέχει πιο γρήγορα από τα γεγονότα. Και μέχρι να φτάσει η αλήθεια κοντά στον ανθρώπινο εγκέφαλο, εκείνος έχει ήδη «καταλάβει θέση». Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι ουδέτερος δέκτης πληροφοριών. Δεν λειτουργεί σαν σκληρός δίσκος που αποθηκεύει δεδομένα με σειρά προτεραιότητας. Λειτουργεί με συναισθήματα, φόβους, προσδοκίες και προκαταλήψεις. Τα κοινωνικά δίκτυα το γνωρίζουν αυτό – και το εκμεταλλεύονται. Το ψέμα προστατεύεται από την ταχύτητα. Κυκλοφορεί πριν υπάρξει χρόνος για έλεγχο, πριν ενεργοποιηθεί η κριτική σκέψη. Ένα ψέμα που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη πιστεύουμε γίνεται αμέσως «αλήθεια» στο μυαλό μας. Όχι επειδή είναι πειστικό, αλλά επειδή είναι βολικό. Και τότε τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: πώς προσλαμβάνει την αλήθεια ένας εγκέφαλος που έχει ήδη μολυνθεί από το ψέμα; Με δυσκολία. Με αντίσταση. Και συχ...

Φίλε Δήμαρχε της Πάφου θα εμπιστευτώ αυτό που είδα με τα μάτια μου και που ανίχνευσα με την διαίσθηση μου όταν σε συνάντησα με την οικογένεια σου πέραν της μιας φορές, που είναι ταυτόσημο με αυτό που δήλωσε η σύζυγος σου: Ότι έχεις μια όμορφη οικογένεια. Χωρίς να υιοθετώ τις υπερβολές σου που τις συνηθίζεις, που ίσως να είναι και το όπλο σου, και θαυμάζοντας το έργο σου ως Δημάρχου, αποφάσισα να σταθώ δίπλα σου σε αυτή την δύσκολη στιγμή που παιρνάς με την οικογένεια σου.Ακόμα και εάν στην πορεία τα πράγματα εξελιχθούν διαφορετικά, θα είμαι πάντοτε βέβαιος ότι τώρα κάνω το σωστό. Οὓς ὁ Θεός συνέζευξε, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω. Η φράση αυτή δεν είναι σύνθημα ατιμωρησίας· είναι υπενθύμιση ευθύνης. Ευθύνης απέναντι στον γάμο, στην οικογένεια, στα παιδιά, αλλά και απέναντι στην κοινωνία. Παίρνω –συνειδητά– τη χειρότερη εκδοχή και λέω το εξής: ακόμη κι αν ένα ζευγάρι περάσει μια βαριά, σκοτεινή στιγμή και καταφέρει να την ξεπεράσει, να την αφήσει πίσω του και να προχωρήσει, γιατί μας αφορά...

Η είσοδος προσώπων όπως ο Φειδίας και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης – και των συνεργατών ή συνοδοιπόρων τους – στο κοινοβούλιο, εις βάρος κομμάτων με ιστορία δεκαετιών, δεν είναι απλώς μια εκλογική ανατροπή. Είναι μεταβολή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένα κρίσιμο κομμάτι της κοινωνίας δείχνει να μην ψηφίζει για να κυβερνηθεί, αλλά για να τιμωρήσει, να ταρακουνήσει, να σπάσει τη συνήθεια. Δεν αναζητά πάντα ολοκληρωμένα προγράμματα. Αναζητά ρήξη, μήνυμα, σύγκρουση. Και αυτό έχει συνέπειες. Αλλάζει η έννοια της πολιτικής εκπροσώπησης Η πολιτική μετατοπίζεται από τις ιδεολογίες στα πρόσωπα, από τα κόμματα στα σύμβολα. Το κοινοβούλιο παύει να είναι αποκλειστικά χώρος σύνθεσης πολιτικών και γίνεται – εν μέρει – χώρος κοινωνικής διαμαρτυρίας. Αυτό μπορεί να ανανεώσει τον δημόσιο διάλογο. Μπορεί όμως και να τον αποδομήσει, αν η οργή αντικαταστήσει τη σκέψη και το θυμικό την ευθύνη. Κλονίζεται η θεσμική συνέχεια Κόμματα με δεκαετίες ιστορίας, με όλα τους τα λάθη αλλά και τ...

Το έργο Καποδίστριας που παρακολουθούμε στην σκηνή του σινεμά, συνδέεται άμεσα με την πολιτική σκηνή της Κύπρου. Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήξερε καλά ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί της πατρίδας δεν εμφανίζονται πάντα ως τύραννοι. Συχνά εμφανίζονται ως «σωτήρες». «Η φιλοδοξία, όταν ντύνεται τον μανδύα της αρετής, γίνεται θανάσιμη», προειδοποιούσε. Σήμερα, ζούμε την πιο υποκριτική μορφή πολιτικής: την καταγγελία ως επάγγελμα. Όχι την τεκμηριωμένη κριτική. Όχι τον θεσμικό έλεγχο. Αλλά τη μόνιμη, γενικευμένη, κραυγαλέα καταγγελία των πάντων, χωρίς όρια, χωρίς αποδείξεις, χωρίς ευθύνη. Όταν τα πάντα βαφτίζονται «σκάνδαλο», τότε τίποτα δεν είναι σκάνδαλο. Όταν όλοι είναι διεφθαρμένοι, τότε κανείς δεν λογοδοτεί. Αυτό δεν είναι κάθαρση. Είναι πολιτική απάτη. Ο Καποδίστριας έλεγε ότι «η αλήθεια χωρίς μέτρο γίνεται όπλο στα χέρια των φατριών». Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Η διαφθορά δεν αντιμετωπίζεται. Εμπορεύεται. Γίνεται νόμισμα πολιτικής ανέλιξης, καύσιμο προσωπικών καριερών. Η Κύπρος παρουσιάζεται ...

Σε σχόλιο απάντηση μου στον Οδυσσέα Μηχαηλίδη για την επίκριση προς δημοσιογράφο έγγραψα: Πολύ καλά έκανες Οδυσσέα και επισκέφτηκες τον Ρώσσο Πρέσβυ.Η Ρωσσία δεν είναι χώρα την οποία σνομπάρουμε όσο και εάν διαφωνούμε με την εισβολή στην Ουκρανία. Κρατούμε μιαν αρσέρα ανοικτή για την Κύπρο γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα. Δηλαδή ακόμα και οι πιο σθεναροί φίλοι μας είδετε να κόψουν σχέσεις με την Τουρκία επειδή έκανε εισβολή στην Κύπρο; Η ίδια η Ελλάδα; Εδώ ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης για το καλό της Κύπρου σε μια απέλπιδα προσπάθεια,προσπαθεί να ρίξει γέφυρα συνεργασίας με την Τουρκία. Όμως σου συστήνω να αρχίσεις να αποφεύγεις αναφορές όπως αυτή "Ο Μανώλης Καλαντζής που παριστάνει τον δημοσιογράφο αλλά μολύνει το δημόσιο λόγο με τις εξυβρίσεις έναντι όλων με γλώσσα πεζοδρομίου, ενίσταται για τη συνάντηση αυτή" που τατσώνουν αυτό που κάνεις. Την "ξιμαροδουλειά" σου άφηνε να κάνουν άλλοι για σένα, διαθέτεις κάποιους, που την κάνουν πολύ καλά μάλιστα. Άφηνε τον αναγνώστη ...

«Ο άδρωπος εν ο τόπος – ο τόπος εν γέρημος». Μια φράση της κυπριακής λαϊκής σοφίας, που ο Κώστας Μόντης κουβαλά μέσα στην ποίησή του σαν αλήθεια βαριά, σχεδόν αδιαπραγμάτευτη. Όχι ως ρομαντική διατύπωση, αλλά ως βαθιά πολιτική θέση. Γιατί ο τόπος δεν είναι μόνο τα χώματα. Δεν είναι οι γραμμές στους χάρτες, ούτε τα συρματοπλέγματα, ούτε τα οδοφράγματα. Τον τόπο τον κάνουν οι άνθρωποί του. Και όταν οι άνθρωποι απομακρύνονται, ο τόπος ερημώνει — ακόμη κι αν μοιάζει γεμάτος. Στην Κύπρο, αυτή η αλήθεια πονά διπλά. Γιατί η κατοχή δεν είναι μόνο στρατός και σημαίες. Είναι και η σιωπή. Είναι η αποξένωση. Είναι η συνήθεια να ζούμε χωριστά, να μη μιλούμε, να μη γνωριζόμαστε, να μη συναντιόμαστε. Είναι η σταδιακή διάρρηξη του ανθρώπινου ιστού αυτού του τόπου. Γι’ αυτό και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων δεν ήταν ποτέ μια απλή τεχνική διευκόλυνση. Ήταν —και παραμένει— μια τρύπα στον τοίχο του διαχωρισμού. Μια ρωγμή στο τσιμέντο που επέβαλε η Τουρκία με τη δύναμη των όπλων της, αλλά που συντήρησαν, μ...