ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Η πρόσφατη δημόσια ανακοίνωση πρώην βουλευτή ότι παραχώρησε το εφάπαξ που έλαβε με την αποχώρησή του από τη Βουλή σε σωματείο που στηρίζει πρώην στελέχη του κόμματός του, παρουσιάστηκε ως πράξη αλληλεγγύης και κοινωνικής προσφοράς. Δεν αμφισβητώ ούτε τα κίνητρα ούτε το δικαίωμα οποιουδήποτε να διαθέσει την προσωπική του περιουσία όπως ο ίδιος επιθυμεί. Κάθε πολίτης είναι ελεύθερος να δωρίσει τα χρήματά του σε φιλανθρωπικούς, κοινωνικούς ή άλλους σκοπούς. Το ερώτημα όμως που γεννάται είναι πολύ βαθύτερο και αφορά τη λειτουργία των θεσμών της Δημοκρατίας. Για ποιο σκοπό θεσπίστηκε το εφάπαξ των βουλευτών; Η απάντηση είναι γνωστή. Το εφάπαξ δεν θεσπίστηκε για να χρηματοδοτεί πολιτικά κόμματα ή οργανισμούς που συνδέονται με αυτά. Θεσπίστηκε για να διευκολύνει την επανένταξη του αποχωρούντος βουλευτή στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή μέχρι να αποκατασταθεί οικονομικά μετά τη λήξη της κοινοβουλευτικής του θητείας. Εάν λοιπόν η πολιτεία καταβάλλει αυτή την παροχή για συγκεκριμένο κ...

Ξεκινά με μια ορθή θέση η ανακοίνωση του ΑΚΕΛ,ότι δεν πρέπει να αυξήσουν τις τιμές στις ομπρέλλες και τα κρεβατάκια οι Δήμοι και ξαφνικά εκεί που πας να την πάρεις στα σοβαρά, σου γράφει και ποιος φταίει: "Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Παραλιών προφανέστατα συνδέεται με την ολιγοωρία της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να προχωρήσει σε αναπροσαρμογή της κρατικής χορηγίας προς τους Δήμους της χώρας, οι οποίοι βρίσκονται ενώπιον αυξημένων οικονομικών υποχρεώσεων". Ράβδος στην γωνία άρα βρέχει... που λέει και ο σοφός λαός μας! Ρε, μανία που την έχουν! Αντί να πει στους Δήμους κάτω τα χέρια από τις τσέπες του λαού, τους καλεί να τα βάλουν πιο βαθιά, μέσα από την αύξηση της κρατικής χορηγίας την οποία καλεί την κυβέρνηση να τους δώσει! Αντί να καλέσει τους Δήμους, το ΑΚΕΛ, να κάνουν εξοικονομήσεις με όλους τους τρόπους που υπάρχουν ενώπιον τους, τους ενθαρύνει να γίνουν πιο πολύ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΙ! Δεν είναι αυτή αριστερή προοδευτική πολιτική: Να νομίζουν ότι τα λεφτά της κρατικής χορη...

Η έξοδος της ΕΔΕΚ και των Οικολόγων από τη Βουλή δεν αποτελεί μόνο μια εκλογική ήττα. Αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός που αναγκάζει ολόκληρο τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να απαντήσει σε ερωτήματα που για χρόνια απέφευγε. Μπορεί η ΕΔΕΚ να αναγεννηθεί μόνη της; Μπορούν οι Οικολόγοι να ξαναβρούν τον δρόμο τους ως αυτόνομη πολιτική δύναμη; Ή μήπως η κοινωνία περιμένει πλέον κάτι νέο, ευρύτερο και πιο ελπιδοφόρο από το άθροισμα δύο κομμάτων που, το καθένα για διαφορετικούς λόγους, δυσκολεύονται να επανασυνδεθούν με τις μεγάλες κοινωνικές ομάδες που κάποτε εξέφραζαν; Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι μπορούν να ξαναβρούν τα πατήματά τους χωρίς να χρειαστεί να συνενωθούν κάτω από μια νέα πολιτική στέγη. Η άποψη αυτή δεν είναι παράλογη. Κάθε κόμμα έχει τη δική του ιστορία, τις δικές του παραδόσεις και τους δικούς του ανθρώπους. Και είναι γεγονός ότι οι πολιτικές συγχωνεύσεις που γίνονται βιαστικά και υπό το βάρος της ήττας συνήθως αποτ...

«Πέρασαν έξη μέρες από το τραγικό για την ΕΔΕΚ αποτέλεσμα των εκλογών. Καμία παραίτηση από την αποτυχούσα ηγεσία και καμία αντίδραση από την Νεολαία. Ούτε για αυτό δεν έμεινε νεύρο; Η σιωπή στην περίπτωση αυτή δεν είναι χρυσός. Είναι πολιτική ασθένεια την οποία μόνο η επανάσταση της Νεολαίας μπορεί να θεραπεύσει » Η εκλογική ήττα και ο αποκλεισμός της ΕΔΕΚ από τη Βουλή δεν ήταν ένα απλό εκλογικό αποτέλεσμα. Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα της κοινωνίας προς ένα κόμμα που για χρόνια απομακρύνθηκε από τον ιστορικό του ρόλο, τη φυσιογνωμία και την αξιοπιστία του. Και όταν η κοινωνία μιλά τόσο καθαρά, η σιωπή δεν είναι υπευθυνότητα. Είναι συνενοχή. Η Νεολαία της ΕΔΕΚ δεν γεννήθηκε για να επικυρώνει αποφάσεις άλλων ούτε για να λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο ενός μηχανισμού που απέτυχε. Η αποστολή της είναι να αμφισβητεί, να πρωτοπορεί, να ανατρέπει κατεστημένες αντιλήψεις και να εκφράζει τη φωνή μιας νέας γενιάς που απαιτεί αλήθεια, αυτοκριτική και αλλαγή. Όσοι σήμερα ζητούν από τη νεολαία να π...

Την μεθεπόμενη Κυριακή οι συναγωνιστές μέλη της, θα καθίσουν γύρω από το τραπέζι της Κεντρικής Επιτροπής σε μια από τις πιο κρίσιμες συνεδρίες στην ιστορία της ΕΔΕΚ. Για πρώτη φορά από την ίδρυση του κόμματος βρισκόμαστε εκτός Βουλής. Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς μια εκλογική αποτυχία. Είναι μια ιστορική ήττα. Και οι ιστορικές ήττες έχουν ένα καλό και ένα κακό χαρακτηριστικό. Το κακό είναι ότι δεν επιτρέπουν ωραιοποιήσεις. Το καλό είναι ότι αναγκάζουν όσους θέλουν πραγματικά να σώσουν την ΕΔΕΚ, να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής δεν πρέπει να μετατραπεί σε δικαστήριο του παρελθόντος. Οι ευθύνες υπάρχουν. Είναι γνωστές. Και σε διαφορετικό βαθμό βαραίνουν πολλούς. Για να μην μένει όμως η αποτυχία ορφανή, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η εκλογική κατάρρευση δεν γεννήθηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Ηττηθήκαμε πολιτικά πολύ πριν ηττηθούμε εκλογικά. Η ήττα οικοδομήθηκε κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης δεκαετίας, στη δι...

Αν πραγματικά επιζητείται μια νέα πολιτική πρόταση στον χώρο του κέντρου, τότε οι συζητήσεις μεταξύ ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ δεν μπορούν να ξεκινούν από την κατανομή θέσεων, ούτε από εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής. Χρειάζονται ξεκάθαρες πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις που να δίνουν περιεχόμενο και προοπτική στη συνεργασία. Πρώτη και βασική προϋπόθεση είναι η συμφωνία σε ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, με σαφή κοινωνικό και πατριωτικό προσανατολισμό. Ένας χώρος που να εκφράζει τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, με έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία της μεσαίας τάξης, την αξιοπρεπή εργασία και ένα κράτος που να υπηρετεί τον πολίτη και όχι τα οργανωμένα συμφέροντα. Δεύτερη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη κοινής γραμμής στο Κυπριακό. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί πολιτική συνεργασία χωρίς ξεκάθαρη θέση απέναντι στις τουρκικές μεθοδεύσεις, χωρίς στρατηγική που να συνδυάζει τον ρεαλισμό με την υπεράσπιση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τρίτη προϋπόθεση είναι η πολιτικ...

Προς τους ΕΔΕΚίτες, προς τους φίλους μας, προς όσους έμειναν και όσους απομακρύνθηκαν Η ΕΔΕΚ βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια ιστορική καμπή. Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν απλώς μια εκλογική ήττα. Ήταν ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα αυστηρό, πικρό, αλλά αναγκαίο. Και εμείς το ακούμε. Το ακούμε από αυτούς που έμειναν πιστοί μέχρι το τέλος. Το ακούμε από αυτούς που απομακρύνθηκαν πληγωμένοι. Το ακούμε από αυτούς που κάποτε ένιωθαν την ΕΔΕΚ σπίτι τους και σήμερα αισθάνονται ξένοι. Δεν ήρθαμε να ωραιοποιήσουμε την πραγματικότητα. Ούτε να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες. Η ΕΔΕΚ έχασε δύναμη γιατί έχασε, σε μεγάλο βαθμό, τη ζωντανή σχέση εμπιστοσύνης με ένα κομμάτι του λαού της. Όμως η ιστορία αυτού του κινήματος δεν τελειώνει εδώ. Η ΕΔΕΚ δεν είναι ένα εκλογικό ποσοστό. Δεν είναι μια παρέα προσώπων. Δεν είναι μηχανισμός εξουσίας. Είναι η ιστορική έκφραση του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Κύπρο. Είναι οι αγώνες για ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Είναι οι άνθρωποι τ...

Η εκλογική κατάρρευση της ΕΔΕΚ δεν σημαίνει ότι πέθανε η σοσιαλδημοκρατία στην Κύπρο. Οι ιδέες δεν διαγράφονται με ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Το κοινωνικό και πολιτικό «προζύμι» παραμένει ζωντανό στην ΕΔΕΚ. Μέρος του μετακόμισε και εκφράστηκε και μέσα από την άνοδο του ΑΚΕΛ,τη διάσωση του ΔΗΚΟ και και μέσα από το ΑΛΜΑ και την Αμεση Δημοκρατία. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαχείριση της ήττας αλλά η ανάληψη ευθύνης. Η ΕΔΕΚ, που κρατά την ιστορική και ιδεολογική παρακαταθήκη του χώρου, οφείλει να καταλάβει ότι η κοινωνία ζητά επανεκκίνηση και όχι κολοκυνθίσματα, εσωτερικές ισορροπίες και ανακύκλωση προσώπων που απότυχαν. Η σκυτάλη πρέπει να περάσει άμεσα στους νέους. Όσοι οδήγησαν το κόμμα στη σημερινή συμφορά δεν μπορούν να εμφανίζονται και ως σωτήρες της επόμενης μέρας. Χρειάζεται γενναία αυτοκριτική, πολιτικό θάρρος και καθαρό μήνυμα ανανέωσης. Ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία να κάνει τώρα όσα δεν τόλμησε να κάνει προεκλογικά: να συγκρουστεί με νοοτροπίες κα...

Η ΕΔΕΚ δεν κινδυνεύει σήμερα μόνο από την εκλογική συρρίκνωση. Κινδυνεύει από την συνήθεια της ήττας, από την ανοχή στη φθορά και από την ψευδαίσθηση ότι τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιες νοοτροπίες μπορούν να φέρουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Η ιστορία αυτού του κινήματος δεν γράφτηκε με συμβιβασμούς, ούτε με σιωπές. Γράφτηκε με γροθιές υψωμένες απέναντι στο κατεστημένο, απέναντι στη διαφθορά, απέναντι σε όσους ήθελαν την ΕΔΕΚ βολική και ακίνδυνη. Ο σημερινός Πρόεδρος ανέλαβε ένα κόμμα πληγωμένο, παραλαμβάνοντας ερείπια από την προηγούμενη ηγεσία και όσους συνέπραξαν ή σιώπησαν μπροστά στην κατάρρευση. Είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία: να αιφνιδιάσει το παλιό σύστημα, να προχωρήσει άμεσα σε βαθιά κάθαρση και να δώσει πραγματικό μήνυμα ανανέωσης. Δεν το τόλμησε στον βαθμό που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Αντί να απομακρυνθούν οι υπεύθυνοι της παρακμής, είδαμε πρόσωπα και πρακτικές του χθες να συνεχίζουν να περιφέρονται δίπλα στην νέα ηγεσία, να αναπαράγουν τον ίδιο διχαστικό λόγο και να ακ...

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν τελικά μας βολεύει η μετριότητα. Αν την επιλέγουμε συνειδητά, γιατί είναι πιο εύκολη από την ευθύνη της σκέψης. Στον δημόσιο λόγο — και ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — κυριαρχούν δύο «ασφαλείς» δρόμοι: • από τη μια η φοβισμένη σιωπή μεταμφιεσμένη σε «ενότητα» και • από την άλλη η βολική οργή που βαφτίζεται «αγωνιστικότητα». Και οι δύο είναι, στην ουσία, υπεκφυγές. Ο πρώτος δρόμος είναι γνώριμος: γενικόλογες εκκλήσεις, αποφυγή κάθε ουσιαστικής τοποθέτησης, μια μόνιμη αναβολή των δύσκολων συζητήσεων «για μετά». Είναι ο δρόμος εκείνων που φοβούνται ότι η καθαρή άποψη θα τους εκθέσει, θα τους κοστίσει, θα τους φέρει σε σύγκρουση. Έτσι επιλέγουν την ασφάλεια της ασάφειας. Ο δεύτερος δρόμος είναι εξίσου προβληματικός, αλλά πιο ελκυστικός: ο καταγγελτικός λόγος χωρίς βάθος, χωρίς πρόταση, χωρίς διάθεση σύνθεσης. Ένας λόγος που φωνάζει, καταγγέλλει, μηδενίζει — αλλά δεν γεφυρώνει ποτέ, δεν οικοδομεί τίποτα. Είναι ο εύκολος ηρωισμός της εποχής μα...

Κάποτε με πιάνει το παράπονο. Όχι γιατί διαφωνούν μαζί μου — αυτό είναι υγιές. Αλλά γιατί ολοένα και συχνότερα βλέπω να επιβραβεύεται όχι η άποψη, αλλά η αποφυγή της. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που υποτίθεται ότι άνοιξαν τον δημόσιο διάλογο, αναπτύχθηκε μια παράδοξη κουλτούρα: όποιος λέει κάτι συγκεκριμένο, όποιος παίρνει θέση, όποιος ρισκάρει — αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη. Αντίθετα, όποιος καταφεύγει σε γενικόλογα περί «ενότητας», «ηρεμίας» και «σωστής στιγμής», απολαμβάνει την εύκολη αποδοχή. Δεν είναι τυχαίο. Η σαφής άποψη δημιουργεί ευθύνη. Σε εκθέτει. Σε αναγκάζει να στηρίξεις αυτό που λες. Η γενικότητα, αντίθετα, λειτουργεί σαν καταφύγιο. Δεν ενοχλεί κανέναν, δεν δεσμεύει κανέναν και τελικά δεν προχωρά τίποτα. Έτσι όμως διαμορφώνεται μια κοινωνία που μαθαίνει να χειροκροτεί το «ασφαλές» και να φοβάται το «ουσιαστικό». Και κάπου εκεί χάνεται η κριτική σκέψη. Γιατί η κριτική σκέψη δεν είναι να συμφωνούμε μεταξύ μας. Είναι να μπορούμε να ακούμε μια άποψη, να τη ζυγίζουμε, να τ...

Δεν είναι εύκολο σήμερα να σταθείς μπροστά στους πολίτες και να τους ζητήσεις να εμπιστευτούν τους θεσμούς. Όχι γιατί οι θεσμοί είναι κατ’ ανάγκη όλοι προβληματικοί, αλλά γιατί έχει παγιωθεί μια αντίληψη: «τίποτα δεν λειτουργεί». Και όταν αυτή η φράση βγαίνει από το στόμα ενός δεκάχρονου παιδιού, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση εμπιστοσύνης. Μιλάμε για βαθιά διάβρωση της συλλογικής μας συνείδησης. Για χρόνια, η συνεχής και συχνά ισοπεδωτική κριτική κατά των θεσμών – χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς αντίλογο, χωρίς υπεύθυνη στάση – δημιούργησε ένα τοξικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον όπου η απαξίωση έγινε εύκολη επιλογή. Όμως εδώ υπάρχει μια αλήθεια που αποφεύγουμε να πούμε: Οι θεσμοί δεν λειτουργούν στο κενό. Λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία. Και η κοινωνία σήμερα επιλέγει, όλο και πιο συχνά, την εύκολη θέση της αμφισβήτησης αντί της ευθύνης της κρίσης. Είναι εύκολο να λες «όλα είναι σάπια». Είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίζεις, να κρίνεις, να απαιτείς διόρθωση αντί για κατεδάφιση. Στην καθημερινή λει...

Η φύση γιορτάζει δεξιά και αριστερά, ντυμένη στο πράσινο, στο μωβ και στο κίτρινο. Στο ραδιόφωνο η Σάντη και ο Δρουσιώτης κι εγώ ανίκανος να αλλάξω σταθμό. Τα μάτια ευφραίνονται και τα αυτιά μολύνονται. Το μυαλό στη μέση, χτυπιέται ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πατάω το γκάζι και μπαίνω στο χωριό. Η καμπάνα χτυπά — και θυμίζει: όλα ματαιότης. «Τον πήρε ο καρκίνος», λέει κάποιος. Και ήταν νιος. ΣΗ-17/04/2026

Χαλάρωσε… και άφησε το μυαλό να ταξιδέψει. Όπου σε πάρει — εκεί κατοικούν οι ανησυχίες του, εκεί φωλιάζουν οι έγνοιες και τα άλυτα. Θέλω να πω με λέξεις ό,τι τα μάτια δεν αντέχουν να δουν, ό,τι μόνο η φαντασία τολμά να αγγίξει. Πάτησα στο πρώτο σκαλί. Και αυτό με πήρε στο δεύτερο, στο τρίτο… μέχρι που χάθηκα. Σε ένα όνειρο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μια λίμνη. Νερά κόκκινα. Και μέσα — ακέφαλα κορμιά. Κολυμπούσαν. Όχι προς κάπου. Όχι για κάτι. Κινήσεις σπασμωδικές, ασυντόνιστες, χωρίς προορισμό. Ανακάτευαν μόνο τα νερά. Ξυπνώ. Στο κρεβάτι. Με τα μάτια βαριά και το μυαλό ανήσυχο. Τι ήταν αυτό που είδα; Τα ακέφαλα κορμιά… ποιοι είναι; Ή μήπως — είμαστε εμείς; Μήπως κάπου, κάποτε, δώσαμε το κεφάλι μας αλλού και κρατήσαμε μόνο το σώμα; ΣΗ-17/04/2026

Οι "Πολλαπλασιαστές" και οι "Ντελάληδες" έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και συνεχίζουν ανεμπόδιστοι να καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Γίναμε μια κοινωνία που έχει πάψει να απαιτεί το αυτονόητο: Τεκμήρια. Απόδειξη. Ευθύνη λόγου. Αντί γι’ αυτό, λειτουργούμε με όρους εντυπώσεων. Τρέχουμε λαχανιασμένοι πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Στήνουμε πρόχειρα δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μοιράζουμε ετυμηγορίες με ένα «share» και ένα «comment». Καταδικάζουμε πριν καν ανοίξει φάκελος. Και όταν —αν ποτέ— η αλήθεια έρθει στην επιφάνεια, είναι ήδη αργά. Οι υπολήψεις έχουν τσαλακωθεί. Οι ζωές έχουν σημαδευτεί. Και κανείς δεν γυρίζει πίσω να λογοδοτήσει για το ψέμα που αναπαρήγαγε. Έτσι χτίζεται ένας φαύλος κύκλος που μας καταπίνει: Μια καταγγελία γεννά θόρυβο. Ο θόρυβος γεννά πανικό. Ο πανικός γεννά μιμητές — ή έστω την υποψία τους. Και στο τέλος, η αλήθεια χάνεται μέσα σε έναν καθρέφτη παραμορφωμένων εικόνων, όπου όλα μοιάζουν ίδια και τίποτα δεν είναι βέβα...

«Γιατί τελικά, η ψήφος δεν αποκαλύπτει μόνο τους πολιτικούς. Αποκαλύπτει πρώτιστα εμάς» Στην εκλογική περίοδο, δεν κρίνονται μόνο οι πολιτικοί. Κρινόμαστε όλοι. Γιατί τότε, ο κάθε ένας μας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Δείχνουμε αυτό που είμαστε στην ουσία μας, γιατί αισθανόμαστε πως η ψήφος που κρατούμε στα χέρια μας μάς δίνει δύναμη. Μια δύναμη που μας λύνει τη γλώσσα. Μας επιτρέπει να πούμε δημόσια όσα μέχρι χθες κρατούσαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όσα, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τολμούσαμε ούτε να ψιθυρίσουμε. Το αρχαίο «ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Η ψήφος γίνεται η «αρχή» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Και τότε αρχίζει η εκτροπή. Γιατί σε αυτή τη φάση, δεν δρουν μόνο οι απλοί πολίτες. Εμφανίζονται και οι «πολλαπλασιαστές» – οι γνωστοί «ντελάληδες» του δημόσιου βίου. Πρόσωπα με θεσμική ή επικοινωνιακή ισχύ, που γνωρίζουν καλά πως ο λόγος τους έχει βάρος. Επιλέγουν ένα θέμα, το αναπαράγουν, το διογκώνουν, το φορτίζουν. Το επαναλαμβάνουν μέχρι να μ...

«Για τις παλαιές πολυκατοικίες το θέμα πλέον δεν είναι τεχνικό. Είναι πρώτιστα οικονομικό και τα χρήματα είναι αργά για να βρεθούν όλα μαζεμένα. Οι ιδιοκτήτες έχουν γεράσει μαζί με την πολυκατοικία και η σύνταξη δεν τους φτάνει να ζήσουν» Την πλήρη διάσταση του προβλήματος την αντιλήφθηκα όταν ανάλαβα την προεδρία Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας σαράντα ετών. Η πολυκατοικία, σχεδιάστηκε για να έχει ζεστό νερό με ηλεκτρικά ταχύθερμα. βρέθηκε με τριάντα έξη διπλούς ηλικιακούς και κύλινδρο ζεστού νερού διακοσίων λίτρων το κάθε ένα στην οροφή. Σχεδιάστηκε για δέκα τόνους νερό στην οροφή και βρέθηκε με είκοσι. Συν αντένες δορυφορικών μεγάλων διαστάσεων, συν δεξαμενές πετρελαίου που δεν προβλέπονταν. Η μελέτη για την κατάσταση της πολυκατοικίας έδειξε ότι ο κάθε ιδιοκτήτης έπρεπε πριν τρία χρόνια να καταβάλει το ποσό των επτά περίπου χιλιάδων ευρώ συν φπα για να δημιουργηθεί το ταμείο για την επιδιόρθωση. Η απάντηση της μεγάλης πλειοψηφίας των ιδιοκτητών ήταν: Εδώ μας δυσκολεύουν τα...

«Από το Al Jazira gate, στο black van gate, στο πρόσφατο video gate και τώρα στο drousiotis gate. Από gate σε gate, δολοφονείται η αλήθεια και μαζί της και η δημοκρατία. Ως πότε η κοινωνία θα διψά πιο πολύ για gate και λιγότερο για την αλήθεια;» Ζούμε σε μια εποχή όπου η καταγγελία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία από την απόδειξη. Όπου ο θόρυβος υπερισχύει της ουσίας και η εντύπωση προηγείται της αλήθειας. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων φαίνεται να ανταγωνίζεται για το ποιος θα εκτοξεύσει την πιο βαρύγδουπη «αποκάλυψη», όχι με στόχο τη δικαιοσύνη, αλλά την εντύπωση. Με λεπτομερείς περιγραφές, φορτισμένη γλώσσα και δραματικό τόνο – αλλά χωρίς τα στοιχειώδη τεκμήρια που θα έδιναν βάρος και αξιοπιστία στους ισχυρισμούς. Και τότε ξεκινά ο φαύλος κύκλος. Οι διωκτικές αρχές, αντί να ιεραρχούν και να εστιάζουν, σύρονται πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Αφήνουν ανοιχτές υποθέσεις για να κυνηγήσουν την επόμενη «βόμβα», ενώ οι προηγούμενες παραμένουν μετέωρες, τροφοδοτώντας τη δυσπιστία των πολιτών. Το...

«Χωρίς ευθύνη, η ελευθερία του λόγου μετατρέπεται σε όπλο καταστροφής θεσμών. Δεν ζητά η κοινωνία σιωπή. Ζητά καθαρότητα. Δεν ζητά να μην μιλά κανείς. Ζητά όταν μιλά, να στέκεται πίσω από αυτά που λέει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι μια ψευδής καταγγελία. Είναι να συνηθίσουμε σε αυτές. Και τότε, δεν θα πιστεύουμε πια ούτε την αλήθεια» Το 2019 ο γνωστός νομικός και αδερφός του τέως Γενικού Εισαγγελέα, Νίκος Κληρίδης, δημοσιοποίησε επιστολή του στην οποία: • Κατήγγειλε την ύπαρξη κυκλωμάτων διαφθοράς εντός της δικαιοσύνης • Μιλούσε για σχέσεις δικηγόρων, δικαστών και αξιωματούχων • Έκανε λόγο για παρεμβάσεις σε υποθέσεις και ευνοιοκρατία • Άφηνε σαφείς αιχμές για έλλειψη βούλησης διερεύνησης Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε τον ίδιο άνθρωπο να προβαίνει σε δημόσιες καταγγελίες με αναφορά σε κίνδυνο της ίδιας της ζωής του, προσθέτοντας ότι γνωρίζει ποιοι βρίσκονται πίσω από τις απειλές και ότι τα πράγματα είναι σοβαρά και πηγαίνουν πολύ βαθιά. Από πλ...

Το ΑΛΜΑ ανακοίνωσε απόψε την απόσυρση της υποψηφιότητας Παπαδάκη, ως απόρροια της ανάμιξης του ονόματος του στις πρόσφατες καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη. Στην πραξη το ΑΛΜΑ δεν λειτούργησε ως θεματοφύλακας αρχών αλλά ως διαχειριστής πολιτικού κόστους. Είδε ότι η υπόθεση δημιουργεί φθορά και έσπευσε να την περιορίσει.Προστάτευσε το αφήγημα του -όχι τον ανθρωπο του. Ενα κίνημα που εμφανιζεται ως φορέας κάθαρσης και ηθικής αυστηρότητας, καταλήγει να παίρνει μια απόφαση που αφήνει πίσω της μια βαριά προσωπική σκιά- χωρίς αποδείξεις ,χωρίς ξεκάθαρη αιτιολόγηση ,χωρίς να προστατεύσει το στοιχειώδες: Την υπόληψη ενός ανθρώπου. Έτσι δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αν αρκεί μια δημόσια καταγγελία χωρίς τεκμηρίωση για να τελειώσει μια πολιτική υποψηφιότητα,τότε αύριο μπορεί να τελειώσει οιοδήποτε όχι με στοιχεία.Με θόρυβο. Αυτό δεν είναι δημοκρατική ωριμότητα.Είναι πολιτικός φόβος. Είναι αυτό που θέλουμε ως κοινωνία;