ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

«Χωρίς ευθύνη, η ελευθερία του λόγου μετατρέπεται σε όπλο καταστροφής θεσμών. Δεν ζητά η κοινωνία σιωπή. Ζητά καθαρότητα. Δεν ζητά να μην μιλά κανείς. Ζητά όταν μιλά, να στέκεται πίσω από αυτά που λέει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι μια ψευδής καταγγελία. Είναι να συνηθίσουμε σε αυτές. Και τότε, δεν θα πιστεύουμε πια ούτε την αλήθεια» Το 2019 ο γνωστός νομικός και αδερφός του τέως Γενικού Εισαγγελέα, Νίκος Κληρίδης, δημοσιοποίησε επιστολή του στην οποία: • Κατήγγειλε την ύπαρξη κυκλωμάτων διαφθοράς εντός της δικαιοσύνης • Μιλούσε για σχέσεις δικηγόρων, δικαστών και αξιωματούχων • Έκανε λόγο για παρεμβάσεις σε υποθέσεις και ευνοιοκρατία • Άφηνε σαφείς αιχμές για έλλειψη βούλησης διερεύνησης Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε τον ίδιο άνθρωπο να προβαίνει σε δημόσιες καταγγελίες με αναφορά σε κίνδυνο της ίδιας της ζωής του, προσθέτοντας ότι γνωρίζει ποιοι βρίσκονται πίσω από τις απειλές και ότι τα πράγματα είναι σοβαρά και πηγαίνουν πολύ βαθιά. Από πλ...

Το ΑΛΜΑ ανακοίνωσε απόψε την απόσυρση της υποψηφιότητας Παπαδάκη, ως απόρροια της ανάμιξης του ονόματος του στις πρόσφατες καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη. Στην πραξη το ΑΛΜΑ δεν λειτούργησε ως θεματοφύλακας αρχών αλλά ως διαχειριστής πολιτικού κόστους. Είδε ότι η υπόθεση δημιουργεί φθορά και έσπευσε να την περιορίσει.Προστάτευσε το αφήγημα του -όχι τον ανθρωπο του. Ενα κίνημα που εμφανιζεται ως φορέας κάθαρσης και ηθικής αυστηρότητας, καταλήγει να παίρνει μια απόφαση που αφήνει πίσω της μια βαριά προσωπική σκιά- χωρίς αποδείξεις ,χωρίς ξεκάθαρη αιτιολόγηση ,χωρίς να προστατεύσει το στοιχειώδες: Την υπόληψη ενός ανθρώπου. Έτσι δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αν αρκεί μια δημόσια καταγγελία χωρίς τεκμηρίωση για να τελειώσει μια πολιτική υποψηφιότητα,τότε αύριο μπορεί να τελειώσει οιοδήποτε όχι με στοιχεία.Με θόρυβο. Αυτό δεν είναι δημοκρατική ωριμότητα.Είναι πολιτικός φόβος. Είναι αυτό που θέλουμε ως κοινωνία;

Βλέπω μπροστά μου να σχηματίζεται κάτι που δεν είναι απλώς μια σύμπτωση απόψεων. Είναι μια σύμπλευση. Ένας κύκλος ανθρώπων που δεν ενώνονται από την αγωνία για την αλήθεια, αλλά από την ταύτιση σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το Κυπριακό — μια αντίληψη που, όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται να το ακούνε, ακουμπά επικίνδυνα κοντά στις τουρκικές θέσεις. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί δεν είναι απλώς ότι συμφωνούν μεταξύ τους. Αυτό είναι θεμιτό σε μια δημοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η “αδελφότητα” — γιατί περί αυτού πρόκειται — δείχνει να λειτουργεί με όρους αλληλοκάλυψης και όχι με όρους αρχών. Όταν ένας από αυτούς, όπως ο Μακάριος Δρουσιώτης, προβαίνει σε βαριές καταγγελίες χωρίς να παρουσιάζει τα απαραίτητα τεκμήρια, δεν βλέπουμε καμία εσωτερική αντίδραση. Καμία επιφύλαξη. Καμία υπεράσπιση του τεκμηρίου της αθωότητας. Σιωπή. Και όχι μόνο σιωπή. Βλέπουμε στήριξη. Έμμεση ή άμεση. Βλέπουμε μια διάθεση να περάσει το μήνυμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά από πότε σε μια ευνομ...

"Αντί να απαιτούμε τεκμήρια, απαιτούμε ενόχους" Οι καμπάνες χτυπούν. Οι εκκλησίες γεμίζουν. Οι άνθρωποι κάνουν τον σταυρό τους, προσκυνούν, συγκινούνται μπροστά στο Θείο Δράμα. Την ίδια ώρα, όμως, έξω από τους ναούς, η ίδια κοινωνία αναπαράγει –σχεδόν μηχανικά– το ίδιο έργο που υποτίθεται πως θρηνεί. Η ιστορία της Σταύρωσης δεν είναι μόνο μια θρησκευτική αφήγηση. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που δείχνει την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης: την ευκολία με την οποία ο όχλος αποθεώνει και, με την ίδια ευκολία, καταδικάζει. «Ωσαννά» τη μία μέρα, «Σταύρωσον αυτόν» την επόμενη. Δεν ήταν μόνο τότε. Είναι και τώρα. Στη σύγχρονη κοινωνία, η σταύρωση δεν γίνεται με καρφιά, αλλά με λέξεις. Με κατηγορίες που εκτοξεύονται δημόσια, με σκιές που ρίχνονται χωρίς αποδείξεις, με υπονοούμενα που αρκούν για να καταστρέψουν υπολήψεις. Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν αυτό. Είναι η ταχύτητα με την οποία η κοινωνία σπεύδει να υιοθετήσει την καταδίκη πριν καν υπάρξει απόδε...

Ο Μακάριος Δρουσιώτης επέλεξε να προχωρήσει σε βαριές δημόσιες καταγγελίες, στοχεύοντας συγκεκριμένα πρόσωπα και πλήττοντας την τιμή και την υπόληψή τους. Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να πει: «Να ερευνηθούν όλα». Όμως, σε ένα κράτος δικαίου υπάρχει μια αδιαπραγμάτευτη αρχή: Όποιος καταγγέλλει, οφείλει να τεκμηριώνει. Όταν λοιπόν καλείται από τις αρχές να παρουσιάσει στοιχεία και αντί αποδείξεων καταθέτει ερωτήματα, εισηγείται διαδικασίες και μετατοπίζει τη συζήτηση, αυτό δεν ενισχύει την αλήθεια. Αντιθέτως, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα: Υπάρχουν πράγματι τα στοιχεία;Ή μήπως οι καταγγελίες προηγούνται της τεκμηρίωσης; Γιατί εδώ δεν κρίνεται μόνο το περιεχόμενο των ισχυρισμών. Κρίνεται και η ευθύνη του ίδιου του καταγγέλλοντος. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από θόρυβο. Έχει ανάγκη από αλήθεια. Και η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με υπονοούμενα,αλλά με στοιχεία.Η «καταγγελία» Δρουσιώτη κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο:σε ακόμα ένα εργαλείο απαξίωσης και συκοφαντίας...

Διάβασα με την δέουσα προσοχή την ανακοίνωση του Μακάριου Δρουσιώτη -δημοσιογράφου και υποψήφιου βουλευτή με το VOLT. Ως ένας τρίτος, ανεξάρτητος παρατηρητής, βλέπω το συγκεκριμένο κείμενο περισσότερο ως μια πολιτικο-επικοινωνιακή παρέμβαση υψηλής έντασης, παρά ως μια ψυχρή, τεκμηριωμένη τοποθέτηση. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ανάγνωσης: 1. Τόνος και πρόθεση Το κείμενο είναι σαφώς επιθετικό και προληπτικά καχύποπτο απέναντι στους θεσμούς. Πριν ακόμη ξεκινήσει οποιαδήποτε διαδικασία, προεξοφλεί: συγκάλυψη, χειραγώγηση της έρευνας, προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι ο συγγραφέας: είτε έχει ισχυρή εσωτερική πληροφόρηση (που όμως δεν παρουσιάζει), είτε επιχειρεί να προκατασκευάσει αφήγημα δυσπιστίας, ώστε οποιοδήποτε αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει να θεωρηθεί ύποπτο. 2. Το ζήτημα των «στοιχείων» Επαναλαμβάνεται η φράση ότι «θα εκπλαγούν από τα στοιχεία», χωρίς όμως να παρουσιάζονται. Αυτό είναι κρίσιμο. Για έναν ουδέτερο παρατηρητή: Η ισχύς μιας καταγγελία...

Η υπόθεση την οποία κατάγγειλε δημόσια ο δημοσια ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης, είναι εξαιρετικά σοβαρή, γιατί εμπλέκει ισχυρισμούς για βαριά ποινικά αδικήματα (σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, διαφθορά, παρακολουθήσεις, κατάχρηση εξουσίας). Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα περιθώρια και οι υποχρεώσεις της Αστυνομίας καθορίζονται κυρίως από τη φύση των καταγγελιών — όχι από το ποιος τις κάνει. Από έρευνα την οποία έχω κάνει με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης,βρήκα τι μπορεί να κάνει η Αστυνομία άμεσα. Ακόμη και χωρίς κατάθεση του ίδιου του Δρουσιώτη, η Αστυνομία: Μπορεί να αυτεπαγγέλτως ξεκινήσει έρευνα, εφόσον υπάρχουν δημόσιοι ισχυρισμοί για σοβαρά αδικήματα. Να συλλέξει μαρτυρία από τρίτους (π.χ. πρόσωπα που κατονομάζονται ή μπορεί να γνωρίζουν). Να ζητήσει τεκμήρια (ψηφιακά δεδομένα, αρχεία, επικοινωνίες), εφόσον προκύπτει εύλογη υποψία. Να λάβει καταθέσεις από πιθανά θύματα, εάν μπορούν να εντοπιστούν. Ειδικά για ισχυρισμούς περί κακοποίησης ανηλίκου, υπάρχει αυξημένη υποχρ...