Αναρτήσεις

ΨΗΦΟΣ ΜΕ ΘΥΜΟ, ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Δεν είναι εύκολο σήμερα να σταθείς μπροστά στους πολίτες και να τους ζητήσεις να εμπιστευτούν τους θεσμούς. Όχι γιατί οι θεσμοί είναι κατ’ ανάγκη όλοι προβληματικοί, αλλά γιατί έχει παγιωθεί μια αντίληψη: «τίποτα δεν λειτουργεί». Και όταν αυτή η φράση βγαίνει από το στόμα ενός δεκάχρονου παιδιού, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση εμπιστοσύνης. Μιλάμε για βαθιά διάβρωση της συλλογικής μας συνείδησης. Για χρόνια, η συνεχής και συχνά ισοπεδωτική κριτική κατά των θεσμών – χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς αντίλογο, χωρίς υπεύθυνη στάση – δημιούργησε ένα τοξικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον όπου η απαξίωση έγινε εύκολη επιλογή. Όμως εδώ υπάρχει μια αλήθεια που αποφεύγουμε να πούμε: Οι θεσμοί δεν λειτουργούν στο κενό. Λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία. Και η κοινωνία σήμερα επιλέγει, όλο και πιο συχνά, την εύκολη θέση της αμφισβήτησης αντί της ευθύνης της κρίσης. Είναι εύκολο να λες «όλα είναι σάπια». Είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίζεις, να κρίνεις, να απαιτείς διόρθωση αντί για κατεδάφιση. Στην καθημερινή λει...

Ανοιξιάτικες εικόνες, σάπιος λόγος

Η φύση γιορτάζει δεξιά και αριστερά, ντυμένη στο πράσινο, στο μωβ και στο κίτρινο. Στο ραδιόφωνο η Σάντη και ο Δρουσιώτης κι εγώ ανίκανος να αλλάξω σταθμό. Τα μάτια ευφραίνονται και τα αυτιά μολύνονται. Το μυαλό στη μέση, χτυπιέται ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πατάω το γκάζι και μπαίνω στο χωριό. Η καμπάνα χτυπά — και θυμίζει: όλα ματαιότης. «Τον πήρε ο καρκίνος», λέει κάποιος. Και ήταν νιος. ΣΗ-17/04/2026

Η Κοινωνία των Ακέφαλων της Σάντη και του Δρουσιώτη

Χαλάρωσε… και άφησε το μυαλό να ταξιδέψει. Όπου σε πάρει — εκεί κατοικούν οι ανησυχίες του, εκεί φωλιάζουν οι έγνοιες και τα άλυτα. Θέλω να πω με λέξεις ό,τι τα μάτια δεν αντέχουν να δουν, ό,τι μόνο η φαντασία τολμά να αγγίξει. Πάτησα στο πρώτο σκαλί. Και αυτό με πήρε στο δεύτερο, στο τρίτο… μέχρι που χάθηκα. Σε ένα όνειρο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μια λίμνη. Νερά κόκκινα. Και μέσα — ακέφαλα κορμιά. Κολυμπούσαν. Όχι προς κάπου. Όχι για κάτι. Κινήσεις σπασμωδικές, ασυντόνιστες, χωρίς προορισμό. Ανακάτευαν μόνο τα νερά. Ξυπνώ. Στο κρεβάτι. Με τα μάτια βαριά και το μυαλό ανήσυχο. Τι ήταν αυτό που είδα; Τα ακέφαλα κορμιά… ποιοι είναι; Ή μήπως — είμαστε εμείς; Μήπως κάπου, κάποτε, δώσαμε το κεφάλι μας αλλού και κρατήσαμε μόνο το σώμα; ΣΗ-17/04/2026

Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Οι "Πολλαπλασιαστές" και οι "Ντελάληδες" έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και συνεχίζουν ανεμπόδιστοι να καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Γίναμε μια κοινωνία που έχει πάψει να απαιτεί το αυτονόητο: Τεκμήρια. Απόδειξη. Ευθύνη λόγου. Αντί γι’ αυτό, λειτουργούμε με όρους εντυπώσεων. Τρέχουμε λαχανιασμένοι πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Στήνουμε πρόχειρα δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μοιράζουμε ετυμηγορίες με ένα «share» και ένα «comment». Καταδικάζουμε πριν καν ανοίξει φάκελος. Και όταν —αν ποτέ— η αλήθεια έρθει στην επιφάνεια, είναι ήδη αργά. Οι υπολήψεις έχουν τσαλακωθεί. Οι ζωές έχουν σημαδευτεί. Και κανείς δεν γυρίζει πίσω να λογοδοτήσει για το ψέμα που αναπαρήγαγε. Έτσι χτίζεται ένας φαύλος κύκλος που μας καταπίνει: Μια καταγγελία γεννά θόρυβο. Ο θόρυβος γεννά πανικό. Ο πανικός γεννά μιμητές — ή έστω την υποψία τους. Και στο τέλος, η αλήθεια χάνεται μέσα σε έναν καθρέφτη παραμορφωμένων εικόνων, όπου όλα μοιάζουν ίδια και τίποτα δεν είναι βέβα...

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ: ΠΟΙΟΙ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ Σάββας Ηλιοφώτου - Πρώην Δήμαρχος Στροβόλου

«Γιατί τελικά, η ψήφος δεν αποκαλύπτει μόνο τους πολιτικούς. Αποκαλύπτει πρώτιστα εμάς» Στην εκλογική περίοδο, δεν κρίνονται μόνο οι πολιτικοί. Κρινόμαστε όλοι. Γιατί τότε, ο κάθε ένας μας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Δείχνουμε αυτό που είμαστε στην ουσία μας, γιατί αισθανόμαστε πως η ψήφος που κρατούμε στα χέρια μας μάς δίνει δύναμη. Μια δύναμη που μας λύνει τη γλώσσα. Μας επιτρέπει να πούμε δημόσια όσα μέχρι χθες κρατούσαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όσα, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τολμούσαμε ούτε να ψιθυρίσουμε. Το αρχαίο «ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Η ψήφος γίνεται η «αρχή» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Και τότε αρχίζει η εκτροπή. Γιατί σε αυτή τη φάση, δεν δρουν μόνο οι απλοί πολίτες. Εμφανίζονται και οι «πολλαπλασιαστές» – οι γνωστοί «ντελάληδες» του δημόσιου βίου. Πρόσωπα με θεσμική ή επικοινωνιακή ισχύ, που γνωρίζουν καλά πως ο λόγος τους έχει βάρος. Επιλέγουν ένα θέμα, το αναπαράγουν, το διογκώνουν, το φορτίζουν. Το επαναλαμβάνουν μέχρι να μ...

ΟΙ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΗ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΓΕΡΑΣΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ Σάββας Ηλιοφώτου -Πρώην Δήμαρχος Στροβόλου

«Για τις παλαιές πολυκατοικίες το θέμα πλέον δεν είναι τεχνικό. Είναι πρώτιστα οικονομικό και τα χρήματα είναι αργά για να βρεθούν όλα μαζεμένα. Οι ιδιοκτήτες έχουν γεράσει μαζί με την πολυκατοικία και η σύνταξη δεν τους φτάνει να ζήσουν» Την πλήρη διάσταση του προβλήματος την αντιλήφθηκα όταν ανάλαβα την προεδρία Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας σαράντα ετών. Η πολυκατοικία, σχεδιάστηκε για να έχει ζεστό νερό με ηλεκτρικά ταχύθερμα. βρέθηκε με τριάντα έξη διπλούς ηλικιακούς και κύλινδρο ζεστού νερού διακοσίων λίτρων το κάθε ένα στην οροφή. Σχεδιάστηκε για δέκα τόνους νερό στην οροφή και βρέθηκε με είκοσι. Συν αντένες δορυφορικών μεγάλων διαστάσεων, συν δεξαμενές πετρελαίου που δεν προβλέπονταν. Η μελέτη για την κατάσταση της πολυκατοικίας έδειξε ότι ο κάθε ιδιοκτήτης έπρεπε πριν τρία χρόνια να καταβάλει το ποσό των επτά περίπου χιλιάδων ευρώ συν φπα για να δημιουργηθεί το ταμείο για την επιδιόρθωση. Η απάντηση της μεγάλης πλειοψηφίας των ιδιοκτητών ήταν: Εδώ μας δυσκολεύουν τα...

ΌΤΑΝ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

«Από το Al Jazira gate, στο black van gate, στο πρόσφατο video gate και τώρα στο drousiotis gate. Από gate σε gate, δολοφονείται η αλήθεια και μαζί της και η δημοκρατία. Ως πότε η κοινωνία θα διψά πιο πολύ για gate και λιγότερο για την αλήθεια;» Ζούμε σε μια εποχή όπου η καταγγελία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία από την απόδειξη. Όπου ο θόρυβος υπερισχύει της ουσίας και η εντύπωση προηγείται της αλήθειας. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων φαίνεται να ανταγωνίζεται για το ποιος θα εκτοξεύσει την πιο βαρύγδουπη «αποκάλυψη», όχι με στόχο τη δικαιοσύνη, αλλά την εντύπωση. Με λεπτομερείς περιγραφές, φορτισμένη γλώσσα και δραματικό τόνο – αλλά χωρίς τα στοιχειώδη τεκμήρια που θα έδιναν βάρος και αξιοπιστία στους ισχυρισμούς. Και τότε ξεκινά ο φαύλος κύκλος. Οι διωκτικές αρχές, αντί να ιεραρχούν και να εστιάζουν, σύρονται πίσω από κάθε νέα καταγγελία. Αφήνουν ανοιχτές υποθέσεις για να κυνηγήσουν την επόμενη «βόμβα», ενώ οι προηγούμενες παραμένουν μετέωρες, τροφοδοτώντας τη δυσπιστία των πολιτών. Το...