ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που τα κόμματα καλούνται να κάνουν κάτι δύσκολο: να κοιτάξουν την ιστορία τους κατάματα και να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να την υπηρετούν ή αν θα παρακολουθούν την πορεία των πραγμάτων από το περιθώριο. Η ΕΔΕΚ δεν είναι ένα τυχαίο κόμμα. Ιδρύθηκε μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές της Κύπρου για να εκφράσει έναν πολιτικό συνδυασμό σπάνιο: πατριωτισμό, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Βάσος Λυσσαρίδης δεν δίδαξε ποτέ τον εύκολο δρόμο. Δεν δίδαξε την πολιτική των συνθημάτων ούτε την πολιτική της άρνησης για χάρη της άρνησης. Δίδαξε κάτι πολύ πιο δύσκολο: τον πατριωτικό ρεαλισμό. Να υπερασπίζεσαι τις αρχές σου, αλλά να μην αρνείσαι την πραγματικότητα. Να μην υποκύπτεις σε πιέσεις, αλλά να μην αφήνεις την πατρίδα σου να εγκλωβίζεται σε αδιέξοδα. Το Κυπριακό σήμερα βρίσκεται σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Η κατοχή συνεχίζεται. Η διχοτόμηση παγιώνεται. Η δημογραφική αλλοίωση στα κατεχόμενα προχωρεί. Και η μη λύση μετατρέπεται σταδιακά σε μια σιωπη...

Οι τέσσερις αφίσες που ανάρτησα τις τελευταίες μέρες για την ΕΔΕΚ στο φβ, ήταν τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης και της δημιουργίας πολιτικής εικόνας. Δεν θα ισχυριστώ ότι ήταν τεχνικά άρτιες. Ούτε εγώ έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Και, όπως φαίνεται, ούτε οι περισσότεροι από εσάς. Τα σχόλια που έλαβα —και τα οποία εκτιμώ ειλικρινά— επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε ένα πράγμα: στην τεχνική επάρκεια. Στην αισθητική, στη σύνθεση, στο κατά πόσο η εικόνα ήταν «καλοφτιαγμένη». Για το περιεχόμενο όμως, τίποτα. Για το μήνυμα της αφίσας, επίσης τίποτα. Και όμως, είμαι βέβαιος ότι και περιεχόμενο υπήρχε και μήνυμα υπήρχε. Η μικρή αυτή εμπειρία μού θύμισε κάτι βαθύτερο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν άλλαξαν μόνο τον τρόπο που επικοινωνούμε. Άλλαξαν και τον τρόπο που βλέπουμε. Μας εκπαίδευσαν να αντιδρούμε στο άμεσο, στο προφανές, στο επιφανειακό. Να στεκόμαστε πρώτα στο περίβλημα και πολύ σπανιότερα στο περιεχόμενο. Ν...

«Ίσως τότε να καταλάβουμε ότι τίποτε από όσα ζούμε δεν χάνεται πραγματικά. Γιατί η πιο βαθιά μνήμη δεν είναι αυτή που κρατά ο εγκέφαλος. Είναι αυτή που κρατούν οι άνθρωποι» Κάθομαι σιωπηλός στο γραφείο. Η σιγαλιά της απουσίας των πάντων μου κάνει συντροφιά. Το κτίριο ακόμη κοιμάται. Οι διάδρομοι είναι άδειοι, τα γραφεία κλειστά, οι φωνές δεν έχουν ακόμη γεννηθεί για τη μέρα που έρχεται. Απολαμβάνω από τη μια τον χρόνο που είναι ολόκληρος δικός μου. Μια μικρή πολυτέλεια μέσα στη βιασύνη της ζωής. Και από την άλλη πιάνω τον εαυτό μου να περιμένει. Περιμένω τους νέους και τις νέες του γραφείου να εμφανιστούν, να ανοίξουν τις πόρτες, να φέρουν μαζί τους τον θόρυβο της ζωής. Είναι σαν μια σιωπηλή επανασύνδεση. Ανάμεσα σε αυτό που είμαι σήμερα και σε αυτό που ήμουν πριν μερικά χρόνια. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή έρχονται καμιά φορά και άλλες σκέψεις. Σκέψεις μικρές, σχεδόν ασήμαντες, που όμως σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο. Λέω ότι προτού φύγω «Πρέπει να πάρω το τηλέφωνο». Έρχεται η ώρα,...

Μία από τις πληγές της Κύπρου που άφησε πίσω του ο αγώνας του κυπριακού λαού για την ένωση, είναι η ύπαρξη των βρετανικών βάσεων, ένα κατάλοιπο της αποικιοκρατίας που ενσωματώθηκε στο καθεστώς ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης δεν έφερε τις βάσεις στην Κύπρο. Τις κληρονόμησε, όπως τις κληρονομήσαμε όλοι εμείς που ζούμε σε αυτό το κράτος. Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι πώς διαχειρίζεται κανείς αυτή την πραγματικότητα. Και σε αυτό το επίπεδο, η κυπριακή κυβέρνηση προσπάθησε να θωρακίσει τη χώρα έναντι πιθανών κινδύνων που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη λειτουργία των βάσεων, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης στη Μέση Ανατολή και φαίνεται ότι τα κατάφερε πολύ καλά. Τώρα, αν ξύπνησε το απωθημένο της κυπριακής εθνικοφροσύνης, ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ, και βλέπουμε δηλώσεις και πανηγύρια που δεν έχουν σχέση με την ουσία της καθόδου των τεσσάρων μαχητικών και των δύο φρεγατών, αυτό είναι άλλο θέμα και δεν πρέπει να χαλά κανένα. Παράλληλα, στον διεθνή νομικ...

Με αφορμή τις πρόσφατες απειλές από το Ιράν, επανέρχεται το σύνθημα: «Έξω οι βάσεις από την Κύπρο». Είναι όμως αυτή τη στιγμή σοφή και αποτελεσματική πολιτική επιλογή ή μια εκτόνωση αγανάκτησης; Ας μιλήσουμε καθαρά. Οι βρετανικές βάσεις δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι κυρίαρχο έδαφος που παραχωρήθηκε με τις Συμφωνίες του 1960. Υπάρχουν. Και σε κάθε περιφερειακή σύρραξη, η γεωγραφία μας μάς υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε θεατές. Οι πύραυλοι δεν ξεχωρίζουν σημαίες. Χτυπούν συντεταγμένες. Ναι, οι βάσεις ενδέχεται να μας καθιστούν δυνητικό στόχο. Ναι, το ζήτημα της πλήρους κυριαρχίας παραμένει ανοιχτό και πολιτικά υπαρκτό. Όμως ας δούμε και την άλλη πλευρά της εξίσωσης. Η Τουρκία διατηρεί στρατό στο βόρειο τμήμα της πατρίδας μας. Το Κυπριακό παραμένει άλυτο. Το νησί είναι ήδη στρατηγικά επιβαρυμένο. Σε αυτό το περιβάλλον, ποια θα ήταν η ρεαλιστική πιθανότητα άμεσης αποχώρησης των βάσεων; Σχεδόν μηδενική. Σε περίοδο κρίσης, καμία δύναμη δεν αποσύρει στρατηγικά ερείσματα. Και αν...

Η επίθεση με ντρόουνς στις βρετανικές κυρίαρχες βάσεις πάνω στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι “ένα ακόμη διεθνές επεισόδιο”. Είναι προειδοποίηση. Είναι υπενθύμιση ότι ζούμε σε μια περιοχή που βράζει. Και ότι η Κύπρος, είτε το θέλουμε είτε όχι, βρίσκεται στο κέντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων. Σε τέτοιες στιγμές οι λέξεις έχουν βάρος. Και η στάση του καθενός καταγράφεται. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος. Δεν είναι φοιτητική συνέλευση. Δεν είναι ιδεολογικό εργαστήρι. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με διεθνείς υποχρεώσεις, στρατηγικές σχέσεις και ευθύνη απέναντι στους πολίτες της. Και όμως, την ώρα που η περιοχή φλέγεται, κάποιοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο: Να στοχοποιούν την κυβέρνηση. Να αναμασούν θεωρίες. Να μοιράζουν γενικές καταγγελίες περί “ιμπεριαλισμών”. Αλλά να σιωπούν επιδεικτικά για τα καθεστώτα και τις παραφυάδες που επενδύουν στην ένταση, εξάγουν αστάθεια και εργαλειοποιούν τη βία. Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι πολιτική στάση. Είναι ιδεολογική τύφ...

ΟΤΑΝ ΚΑΛΙΕΡΓΕΙΣ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΥΣ,ΘΕΡΙΖΕΙΣ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΥΣ: Αν δείτε τα σχόλια για τον Μπεργκ τον προπονητή της Ομόνοιας,που μας έκανε και συνεχίζει να μας κανει περηφανους,από ομονοιατες οπαδούς που ακολούθησαν τις δύο προσφατες ηττες, ΔΕΝ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ σε τίποτε από τα σχόλια που κάνουν για την Υπουργό Γεωργίας. Όλοι προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο δυστυχώς...