ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Η εκλογική κατάρρευση της ΕΔΕΚ δεν σημαίνει ότι πέθανε η σοσιαλδημοκρατία στην Κύπρο. Οι ιδέες δεν διαγράφονται με ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Το κοινωνικό και πολιτικό «προζύμι» παραμένει ζωντανό στην ΕΔΕΚ. Μέρος του μετακόμισε και εκφράστηκε και μέσα από την άνοδο του ΑΚΕΛ,τη διάσωση του ΔΗΚΟ και και μέσα από το ΑΛΜΑ και την Αμεση Δημοκρατία. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαχείριση της ήττας αλλά η ανάληψη ευθύνης. Η ΕΔΕΚ, που κρατά την ιστορική και ιδεολογική παρακαταθήκη του χώρου, οφείλει να καταλάβει ότι η κοινωνία ζητά επανεκκίνηση και όχι κολοκυνθίσματα, εσωτερικές ισορροπίες και ανακύκλωση προσώπων που απότυχαν. Η σκυτάλη πρέπει να περάσει άμεσα στους νέους. Όσοι οδήγησαν το κόμμα στη σημερινή συμφορά δεν μπορούν να εμφανίζονται και ως σωτήρες της επόμενης μέρας. Χρειάζεται γενναία αυτοκριτική, πολιτικό θάρρος και καθαρό μήνυμα ανανέωσης. Ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία να κάνει τώρα όσα δεν τόλμησε να κάνει προεκλογικά: να συγκρουστεί με νοοτροπίες κα...

Η ΕΔΕΚ δεν κινδυνεύει σήμερα μόνο από την εκλογική συρρίκνωση. Κινδυνεύει από την συνήθεια της ήττας, από την ανοχή στη φθορά και από την ψευδαίσθηση ότι τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιες νοοτροπίες μπορούν να φέρουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Η ιστορία αυτού του κινήματος δεν γράφτηκε με συμβιβασμούς, ούτε με σιωπές. Γράφτηκε με γροθιές υψωμένες απέναντι στο κατεστημένο, απέναντι στη διαφθορά, απέναντι σε όσους ήθελαν την ΕΔΕΚ βολική και ακίνδυνη. Ο σημερινός Πρόεδρος ανέλαβε ένα κόμμα πληγωμένο, παραλαμβάνοντας ερείπια από την προηγούμενη ηγεσία και όσους συνέπραξαν ή σιώπησαν μπροστά στην κατάρρευση. Είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία: να αιφνιδιάσει το παλιό σύστημα, να προχωρήσει άμεσα σε βαθιά κάθαρση και να δώσει πραγματικό μήνυμα ανανέωσης. Δεν το τόλμησε στον βαθμό που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Αντί να απομακρυνθούν οι υπεύθυνοι της παρακμής, είδαμε πρόσωπα και πρακτικές του χθες να συνεχίζουν να περιφέρονται δίπλα στην νέα ηγεσία, να αναπαράγουν τον ίδιο διχαστικό λόγο και να ακ...

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν τελικά μας βολεύει η μετριότητα. Αν την επιλέγουμε συνειδητά, γιατί είναι πιο εύκολη από την ευθύνη της σκέψης. Στον δημόσιο λόγο — και ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — κυριαρχούν δύο «ασφαλείς» δρόμοι: • από τη μια η φοβισμένη σιωπή μεταμφιεσμένη σε «ενότητα» και • από την άλλη η βολική οργή που βαφτίζεται «αγωνιστικότητα». Και οι δύο είναι, στην ουσία, υπεκφυγές. Ο πρώτος δρόμος είναι γνώριμος: γενικόλογες εκκλήσεις, αποφυγή κάθε ουσιαστικής τοποθέτησης, μια μόνιμη αναβολή των δύσκολων συζητήσεων «για μετά». Είναι ο δρόμος εκείνων που φοβούνται ότι η καθαρή άποψη θα τους εκθέσει, θα τους κοστίσει, θα τους φέρει σε σύγκρουση. Έτσι επιλέγουν την ασφάλεια της ασάφειας. Ο δεύτερος δρόμος είναι εξίσου προβληματικός, αλλά πιο ελκυστικός: ο καταγγελτικός λόγος χωρίς βάθος, χωρίς πρόταση, χωρίς διάθεση σύνθεσης. Ένας λόγος που φωνάζει, καταγγέλλει, μηδενίζει — αλλά δεν γεφυρώνει ποτέ, δεν οικοδομεί τίποτα. Είναι ο εύκολος ηρωισμός της εποχής μα...

Κάποτε με πιάνει το παράπονο. Όχι γιατί διαφωνούν μαζί μου — αυτό είναι υγιές. Αλλά γιατί ολοένα και συχνότερα βλέπω να επιβραβεύεται όχι η άποψη, αλλά η αποφυγή της. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που υποτίθεται ότι άνοιξαν τον δημόσιο διάλογο, αναπτύχθηκε μια παράδοξη κουλτούρα: όποιος λέει κάτι συγκεκριμένο, όποιος παίρνει θέση, όποιος ρισκάρει — αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη. Αντίθετα, όποιος καταφεύγει σε γενικόλογα περί «ενότητας», «ηρεμίας» και «σωστής στιγμής», απολαμβάνει την εύκολη αποδοχή. Δεν είναι τυχαίο. Η σαφής άποψη δημιουργεί ευθύνη. Σε εκθέτει. Σε αναγκάζει να στηρίξεις αυτό που λες. Η γενικότητα, αντίθετα, λειτουργεί σαν καταφύγιο. Δεν ενοχλεί κανέναν, δεν δεσμεύει κανέναν και τελικά δεν προχωρά τίποτα. Έτσι όμως διαμορφώνεται μια κοινωνία που μαθαίνει να χειροκροτεί το «ασφαλές» και να φοβάται το «ουσιαστικό». Και κάπου εκεί χάνεται η κριτική σκέψη. Γιατί η κριτική σκέψη δεν είναι να συμφωνούμε μεταξύ μας. Είναι να μπορούμε να ακούμε μια άποψη, να τη ζυγίζουμε, να τ...

Δεν είναι εύκολο σήμερα να σταθείς μπροστά στους πολίτες και να τους ζητήσεις να εμπιστευτούν τους θεσμούς. Όχι γιατί οι θεσμοί είναι κατ’ ανάγκη όλοι προβληματικοί, αλλά γιατί έχει παγιωθεί μια αντίληψη: «τίποτα δεν λειτουργεί». Και όταν αυτή η φράση βγαίνει από το στόμα ενός δεκάχρονου παιδιού, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση εμπιστοσύνης. Μιλάμε για βαθιά διάβρωση της συλλογικής μας συνείδησης. Για χρόνια, η συνεχής και συχνά ισοπεδωτική κριτική κατά των θεσμών – χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς αντίλογο, χωρίς υπεύθυνη στάση – δημιούργησε ένα τοξικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον όπου η απαξίωση έγινε εύκολη επιλογή. Όμως εδώ υπάρχει μια αλήθεια που αποφεύγουμε να πούμε: Οι θεσμοί δεν λειτουργούν στο κενό. Λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία. Και η κοινωνία σήμερα επιλέγει, όλο και πιο συχνά, την εύκολη θέση της αμφισβήτησης αντί της ευθύνης της κρίσης. Είναι εύκολο να λες «όλα είναι σάπια». Είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίζεις, να κρίνεις, να απαιτείς διόρθωση αντί για κατεδάφιση. Στην καθημερινή λει...

Η φύση γιορτάζει δεξιά και αριστερά, ντυμένη στο πράσινο, στο μωβ και στο κίτρινο. Στο ραδιόφωνο η Σάντη και ο Δρουσιώτης κι εγώ ανίκανος να αλλάξω σταθμό. Τα μάτια ευφραίνονται και τα αυτιά μολύνονται. Το μυαλό στη μέση, χτυπιέται ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πατάω το γκάζι και μπαίνω στο χωριό. Η καμπάνα χτυπά — και θυμίζει: όλα ματαιότης. «Τον πήρε ο καρκίνος», λέει κάποιος. Και ήταν νιος. ΣΗ-17/04/2026

Χαλάρωσε… και άφησε το μυαλό να ταξιδέψει. Όπου σε πάρει — εκεί κατοικούν οι ανησυχίες του, εκεί φωλιάζουν οι έγνοιες και τα άλυτα. Θέλω να πω με λέξεις ό,τι τα μάτια δεν αντέχουν να δουν, ό,τι μόνο η φαντασία τολμά να αγγίξει. Πάτησα στο πρώτο σκαλί. Και αυτό με πήρε στο δεύτερο, στο τρίτο… μέχρι που χάθηκα. Σε ένα όνειρο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μια λίμνη. Νερά κόκκινα. Και μέσα — ακέφαλα κορμιά. Κολυμπούσαν. Όχι προς κάπου. Όχι για κάτι. Κινήσεις σπασμωδικές, ασυντόνιστες, χωρίς προορισμό. Ανακάτευαν μόνο τα νερά. Ξυπνώ. Στο κρεβάτι. Με τα μάτια βαριά και το μυαλό ανήσυχο. Τι ήταν αυτό που είδα; Τα ακέφαλα κορμιά… ποιοι είναι; Ή μήπως — είμαστε εμείς; Μήπως κάπου, κάποτε, δώσαμε το κεφάλι μας αλλού και κρατήσαμε μόνο το σώμα; ΣΗ-17/04/2026