ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ-ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 1997-2011

Η υπόθεση την οποία κατάγγειλε δημόσια ο δημοσια ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης, είναι εξαιρετικά σοβαρή, γιατί εμπλέκει ισχυρισμούς για βαριά ποινικά αδικήματα (σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, διαφθορά, παρακολουθήσεις, κατάχρηση εξουσίας). Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα περιθώρια και οι υποχρεώσεις της Αστυνομίας καθορίζονται κυρίως από τη φύση των καταγγελιών — όχι από το ποιος τις κάνει. Από έρευνα την οποία έχω κάνει με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης,βρήκα τι μπορεί να κάνει η Αστυνομία άμεσα. Ακόμη και χωρίς κατάθεση του ίδιου του Δρουσιώτη, η Αστυνομία: Μπορεί να αυτεπαγγέλτως ξεκινήσει έρευνα, εφόσον υπάρχουν δημόσιοι ισχυρισμοί για σοβαρά αδικήματα. Να συλλέξει μαρτυρία από τρίτους (π.χ. πρόσωπα που κατονομάζονται ή μπορεί να γνωρίζουν). Να ζητήσει τεκμήρια (ψηφιακά δεδομένα, αρχεία, επικοινωνίες), εφόσον προκύπτει εύλογη υποψία. Να λάβει καταθέσεις από πιθανά θύματα, εάν μπορούν να εντοπιστούν. Ειδικά για ισχυρισμούς περί κακοποίησης ανηλίκου, υπάρχει αυξημένη υποχρ...

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, επαναλαμβάνουμε σχεδόν μηχανικά την ίδια φράση: «είναι γιορτή της δημοκρατίας». Και όμως, αν σταθούμε για λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα δούμε ότι αυτή η “γιορτή” μοιάζει όλο και λιγότερο με γιορτή — και όλο και περισσότερο με μια ανθρώπινη ζούγκλα. Μια ζούγκλα όπου δεν ανταγωνίζονται ιδέες, αλλά εγωισμοί. Όπου δεν συγκρούονται οράματα, αλλά χαρακτήρες. Όπου δεν κρίνονται πολιτικές, αλλά διαλύονται σχέσεις. Φίλοι γίνονται αντίπαλοι. Σύντροφοι μετατρέπονται σε εχθρούς. Και άνθρωποι που μέχρι χθες αντάλλασσαν μια καλημέρα, σήμερα ανταλλάσσουν δηλητήριο. Αλήθεια, αυτή είναι η δημοκρατία που θέλουμε; Ο Dale Carnegie, πριν από δεκαετίες, έθεσε απλές αλλά βαθιά ανθρώπινες αρχές συμπεριφοράς. Αν τις είχαμε ως πυξίδα, ίσως οι εκλογές να ήταν πράγματι γιορτή — όχι πεδίο μάχης. Γιατί τι μας λέει στην ουσία; Να μην κριτικάρουμε με μίσος. Να δείχνουμε ειλικρινή εκτίμηση. Να ακούμε πριν μιλήσουμε. Να θυμόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε ανθρώπους — όχι “στόχου...

« την ώρα που τα νέα κόμματα ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία επαγγέλλονται το νέο και το καθαρό, κτίζουν την κομματική τους βάση πάνω σε προβληματικές μεταγραφές από τα κόμματα που δήθεν προορίζονται να αντικαταστήσουν. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μπορείς να το δεις και να το αποφύγεις» Η πολιτική δεν είναι ποτέ ένας καθαρός διάδρομος όπου το παλιό φεύγει και το νέο έρχεται με μια κίνηση. Είναι, σχεδόν πάντα, ένα πεδίο συμβίωσης αντιθέσεων. Και αυτή η πραγματικότητα, όσο άβολη κι αν είναι, δεν είναι ατύχημα. Είναι ο κανόνας. Το ερώτημα είναι: Κτίζω το νέο με την ακαθαρσία από το παλιό ή καθαρίζω αυτό που έχω και προχωρώ; Την ώρα που κάποιοι κατηγορούν την ΕΔΕΚ ότι δεν απαλλάγηκε πλήρως από το παλαιό και το διεφθαρμένο, την ίδια ώρα το ΑΛΜΑ που επαγγέλλεται το νέο και το καθαρό, φορτώνει από τα βάρη και τα προβλήματα της ΕΔΕΚ και των άλλων κομμάτων που θέλει να αντικαταστήσει, όπως η περίπτωση Παπαδάκη και όχι μόνο από την ΕΔΕΚ και της Ειρήνης Χαραλαμπίδου από το ΑΚΕΛ. Ο Φειδίας, η άλλη μεγ...

Το ΑΚΕΛ, υπήρξε το πρώτο κόμμα που εισήγαγε στην πολιτική ζωή του τόπου την έννοια των Νέων Δυνάμεων και τώρα της Κοινωνικής Συμμαχίας και στην συνέχεια ακολούθησε και το Κίνημα των Οικολόγων πάνω στην ίδια γραμμή. Για να δούμε πόσο επιτυχημένο είναι αυτό το πείραμα, να φέρουμε στο μυαλό μας το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις, το οποίο ήταν ένα βίαιο διαζύγιο με το εκλογικό σώμα που ψήφιζε αυτό το πολιτικό καπνογόνο! Γιώργος Λιλλήκας, παλαιότερα, και Ειρήνη Χαραλαμπίδου πρόσφατα με το ΑΚΕΛ και Ατταλίδου με τους Οικολόγους. Για τις εκλογές του Μαΐου δύο τουλάχιστον υποψήφιοι, Παπαδάκης και Χαραλαμπίδου δήλωσαν ως συνεργαζόμενοι με το ΑΛΜΑ, διαφοροποιώντας τον εαυτό τους από τους υπόλοιπους υποψήφιους του κόμματος, που απλά δηλώνουν υποψήφιοι του προφανώς και μέλη του. Με βάση τον εκλογικό νόμο, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε έναν υποψήφιο που είναι μέλος κόμματος και σε έναν που απλώς συνεργάζεται μαζί του. Και οι δύο ζητούν την ίδια ψήφο, μετρούν το...

«Η τεχνολογία έχει ήδη ανατρέψει τη σχέση μας με την ενημέρωση, με την αγορά, με την εργασία, με την εκπαίδευση, με την καθημερινότητα. Γιατί να θεωρούμε αυτονόητο ότι δεν μπορεί να ανατρέψει και τη σχέση μας με τη δημοκρατία» Το φαινόμενο Φειδίας δεν εξηγείται με τις εύκολες λέξεις που τόσο πρόχειρα εκτοξεύονται στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι αρκετό να μιλήσει κανείς για «γραφικότητα», για «θέατρο», για «πολιτική ανωριμότητα» ή για «ψήφο διαμαρτυρίας». Όλα αυτά μπορεί να περιέχουν ένα μέρος της αλήθειας, αλλά δεν αγγίζουν τον πυρήνα του φαινομένου. Και ο πυρήνας είναι πολύ βαθύτερος. Για να κατανοήσει κανείς τι πραγματικά συνέβη, πρέπει πρώτα να δει πώς ήταν δομημένο το εκλογικό σώμα πριν εμφανιστεί αυτό το φαινόμενο. Υπήρχε, από τη μια, ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που για πολλούς και διαφορετικούς λόγους είχε αποστασιοποιηθεί από τις εκλογές. Άνθρωποι που δεν είχαν απλώς πάψει να πιστεύουν στα κόμματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εγγραφούν στους εκλο...

«Η πολιτική ωριμότητα δεν προηγείται της συμμετοχής — γεννιέται μέσα από αυτήν. Οι πολίτες θα κάνουν λάθη. Όπως κάνουν και οι κυβερνώντες. Η διαφορά είναι ότι μέσα από τα λάθη τους θα μάθουν. Και θα εξελιχθούν» Από την Αρχαία Αθήνα μέχρι τις σύγχρονες δημοκρατίες, το αντιπροσωπευτικό σύστημα αποτέλεσε τη θεσμική απάντηση σε ένα πρακτικό πρόβλημα: την αδυναμία άμεσης συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Στην Εκκλησία του Δήμου, οι πολίτες συμμετείχαν αυτοπροσώπως. Όμως, καθώς τα κράτη μεγάλωναν και η κοινωνία γινόταν πιο σύνθετη, η άμεση δημοκρατία υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη της εκπροσώπησης. Ο πολίτης παρέδωσε τη φωνή του στον αντιπρόσωπο. Για αιώνες, αυτό το σύστημα λειτούργησε ως το καλύτερο εφικτό μοντέλο. Όχι το τέλειο — το εφικτό. Σήμερα όμως, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι συνθήκες που το γέννησαν έχουν αλλάξει ριζικά. Η τεχνολογία έχει καταργήσει την απόσταση. Ο πολίτης μπορεί να επικοινωνεί άμεσα, να ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο, να εκφράζει άποψη και να συμμετέ...

Διανύουμε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η επιφανειακή αντίδραση. Δεν είναι τυχαίο. Οι αλγόριθμοι των κοινωνικών δικτύων έχουν διεισδύσει βαθιά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, επιλέγοντας για εμάς τι θα δούμε, τι θα πιστέψουμε και τελικά πώς θα αντιδράσουμε. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του έναν «καθρέφτη» που του δείχνει μόνο ό,τι θέλει να δει. Δεν αμφισβητείται, δεν διορθώνεται, δεν εκπαιδεύεται. Επιβεβαιώνεται. Και όταν η επιβεβαίωση γίνεται συνήθεια, τότε η άποψη μετατρέπεται σε βεβαιότητα — ακόμη και όταν δεν στηρίζεται σε γνώση. Κάπως έτσι φτάνουμε στο φαινόμενο που περιγράφει με ωμό αλλά ακριβή τρόπο η λαϊκή ρήση: «έκανε η μύγα κώλο και χέζει τον κόσμο όλο». Δηλαδή, η άγνοια αποκτά φωνή, η επιπολαιότητα αποκτά κύρος και η υπερβολή βαφτίζεται αλήθεια. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Όταν ο πολίτης χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το ουσιώδες από το περιττό, το αληθινό από το ...