Μέρα της Γυναίκας
Χαιρετισμός Του Δημάρχου Στροβόλου Σάββα Ηλιοφώτου Στην Εκδήλωση Με Την Ευκαιρία Της Διεθνούς Μέρας Της Γυναίκας Που Έγινε Σε Συνεργασία Με Την Μόνιμη Αντιπροσωπεία Της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Στο Πάρκο Ακρόπολης Στις 8 Μαρτίου 2010
Εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας σε όλους εσάς που ανταποκριθήκατε στην πρόσκληση των διοργανωτών αυτής της εκδήλωσης και σε μια ώρα δύσκολη, σε ώρα εργάσιμη, καταφέρατε να είστε μαζί μας λαμπρύνοντας την με την παρουσία σας.
Ακούσατε από τους προηγούμενους ομιλητές τα σχετικά με την προϊστορία και την σημασία της μέρας αυτής. Τα υιοθετώ πλήρως! Εγώ θα προσπαθήσω να προκαλέσω την συζήτηση και τον προβληματισμό με τις αναφορές μου, γιατί βλέπω την μέρα αυτή σαν μια πρόκληση για ανάλυση και ενδοσκόπηση. Προβληματισμό για το κατά πόσο ο αγώνας των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στην Νέα Υόρκη στις 8 Μαρτίου του 1857 οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, ένας αγώνας όμορφος και ωραίος από όλες τις απόψεις, έχει δικαιωθεί! Προβληματίζομαι κατά πόσο οι γυναίκες εκείνες γνώριζαν ότι από την καταπίεση εκείνης της εποχής θα οδηγούμασταν στην καταπίεση της σημερινής, όπου η γυναίκα εργάζεται για να πληρώνει: το κομμωτήριο, την μανικιουρίστα, τα ιδιαίτερα του παιδιού της, το βενζινάδικο, τα αεροπορικά εισιτήρια και τα ψώνια, τις δόσεις για το σπίτι, τα ιατρικά έξοδα, τον δικηγόρο που χρησιμοποίησε για το διαζύγιο, για να καταλήγει στο σπίτι ξεθεωμένη και άφραγκη, γιατί τα τελευταία χρήματα από το μεροκάματο τα δίδει στην οικιακή βοηθό που της προσέχει το παιδί, ενώ ο σύζυγος αν δεν είναι στο τζογαδόρικο ή στο ποδόσφαιρο, θα τρέχει στην δεύτερη και τρίτη κάποτε δουλειά, για να μπορούν να πληρώνουν τα όσα θα μπορούσαν να αποφύγουν γιατί δεν τα έχουν πραγματική ανάγκη! Πρέπει να ξανακάνουμε την μέρα αυτή, μια μέρα πραγματικά αφιερωμένη στην γυναίκα και στους αγώνες της αξιολογώντας την σημερινή της θέση, σε σχέση με τον ρόλο που μόνο αυτή μπορεί να φέρει σε πέρας και αξονοτομογραφώντας την διαγραφόμενη πορεία της. Πρέπει η μέρα η σημερινή, να σταματήσει να είναι μια μέρα έκφρασης συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με την προσφορά λουλουδιών και δώρων, όπως στην πορεία του χρόνου διολίσθησε να γίνεται κάθε χρόνο! Πρέπει να θυμηθούμε, άνδρες και γυναίκες, να κοιτάξουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση. Να δούμε πως θα στηρίξουμε και πως θα αναδιατάξουμε τον θεσμό της οικογένειας πάνω στις σύγχρονες βάσεις, με φρεσκαρισμένες, αλλά όχι εγκαταλειμμένες, τις διαχρονικές αξίες που θα λιγοστέψουν τα διαζύγια και τα ερείπια που καθημερινά συναντούμε μπροστά μας από τα ναρκωτικά και τον άνισο αγώνα να θρέψουμε το θηρίο του άκρατου καταναλωτισμού του καλύτερου παιδιού του τέρατος του καπιταλισμού!
Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι η γυναίκα δεν ακολουθεί ανταγωνιστικά τον άνδρα, αλλά και δεν κάνει δεκτό για τον εαυτό της, τον ολονέν εγκαταλειπόμενο ρόλο του άνδρα στην οικογένεια και στην κοινωνία, παρακολουθώντας τον, κάποτε αμήχανα και κάποτε με ικανοποίηση , γιατί η δευτέρα πλάνη θα είναι χειροτέρα της πρώτης. Πρέπει την ίδια στιγμή, ο άνδρας να δει την γυναίκα σαν τον μοναδικό του συνοδοιπόρο στον Γολγοθά της ζωής...
Πρέπει να ανασχεδιάσουμε τις κοινωνικές δομές αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητα των φύλων και εκτιμώντας σωστά τον διαφορετικό ρόλο που μπορούν να έχουν ο άνδρας και η γυναίκα στην ανάπτυξη και την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας, με την αναδιάταξη των ρόλων, ώστε η γυναίκα αντί να γίνεται ολονέν και περισσότερο μέρος της παραγωγής, να μοιράζεται σωστά με τον άνδρα, ανάλογα με την φύση και τις δυνατότητες του ο καθένας, αναγνωρισμένο από την κοινωνία, τον ρόλο της ψυχής της προσπάθειας για δημιουργία και ανάπτυξη της οικογένειας.
Ας αποτίσουμε φόρο τιμής στις αγωνίστριες γυναίκες που με τους αγώνες τους ανάγκασαν την κοινωνία να δει την προσφορά της γυναίκας μέσα από ένα άλλο φακό και ας τους δώσουμε την υπόσχεση ότι θα αγωνιστούμε μαζί, άνδρες και γυναίκες, για μια καλύτερη κοινωνία.
Εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας σε όλους εσάς που ανταποκριθήκατε στην πρόσκληση των διοργανωτών αυτής της εκδήλωσης και σε μια ώρα δύσκολη, σε ώρα εργάσιμη, καταφέρατε να είστε μαζί μας λαμπρύνοντας την με την παρουσία σας.
Ακούσατε από τους προηγούμενους ομιλητές τα σχετικά με την προϊστορία και την σημασία της μέρας αυτής. Τα υιοθετώ πλήρως! Εγώ θα προσπαθήσω να προκαλέσω την συζήτηση και τον προβληματισμό με τις αναφορές μου, γιατί βλέπω την μέρα αυτή σαν μια πρόκληση για ανάλυση και ενδοσκόπηση. Προβληματισμό για το κατά πόσο ο αγώνας των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στην Νέα Υόρκη στις 8 Μαρτίου του 1857 οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, ένας αγώνας όμορφος και ωραίος από όλες τις απόψεις, έχει δικαιωθεί! Προβληματίζομαι κατά πόσο οι γυναίκες εκείνες γνώριζαν ότι από την καταπίεση εκείνης της εποχής θα οδηγούμασταν στην καταπίεση της σημερινής, όπου η γυναίκα εργάζεται για να πληρώνει: το κομμωτήριο, την μανικιουρίστα, τα ιδιαίτερα του παιδιού της, το βενζινάδικο, τα αεροπορικά εισιτήρια και τα ψώνια, τις δόσεις για το σπίτι, τα ιατρικά έξοδα, τον δικηγόρο που χρησιμοποίησε για το διαζύγιο, για να καταλήγει στο σπίτι ξεθεωμένη και άφραγκη, γιατί τα τελευταία χρήματα από το μεροκάματο τα δίδει στην οικιακή βοηθό που της προσέχει το παιδί, ενώ ο σύζυγος αν δεν είναι στο τζογαδόρικο ή στο ποδόσφαιρο, θα τρέχει στην δεύτερη και τρίτη κάποτε δουλειά, για να μπορούν να πληρώνουν τα όσα θα μπορούσαν να αποφύγουν γιατί δεν τα έχουν πραγματική ανάγκη! Πρέπει να ξανακάνουμε την μέρα αυτή, μια μέρα πραγματικά αφιερωμένη στην γυναίκα και στους αγώνες της αξιολογώντας την σημερινή της θέση, σε σχέση με τον ρόλο που μόνο αυτή μπορεί να φέρει σε πέρας και αξονοτομογραφώντας την διαγραφόμενη πορεία της. Πρέπει η μέρα η σημερινή, να σταματήσει να είναι μια μέρα έκφρασης συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με την προσφορά λουλουδιών και δώρων, όπως στην πορεία του χρόνου διολίσθησε να γίνεται κάθε χρόνο! Πρέπει να θυμηθούμε, άνδρες και γυναίκες, να κοιτάξουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση. Να δούμε πως θα στηρίξουμε και πως θα αναδιατάξουμε τον θεσμό της οικογένειας πάνω στις σύγχρονες βάσεις, με φρεσκαρισμένες, αλλά όχι εγκαταλειμμένες, τις διαχρονικές αξίες που θα λιγοστέψουν τα διαζύγια και τα ερείπια που καθημερινά συναντούμε μπροστά μας από τα ναρκωτικά και τον άνισο αγώνα να θρέψουμε το θηρίο του άκρατου καταναλωτισμού του καλύτερου παιδιού του τέρατος του καπιταλισμού!
Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι η γυναίκα δεν ακολουθεί ανταγωνιστικά τον άνδρα, αλλά και δεν κάνει δεκτό για τον εαυτό της, τον ολονέν εγκαταλειπόμενο ρόλο του άνδρα στην οικογένεια και στην κοινωνία, παρακολουθώντας τον, κάποτε αμήχανα και κάποτε με ικανοποίηση , γιατί η δευτέρα πλάνη θα είναι χειροτέρα της πρώτης. Πρέπει την ίδια στιγμή, ο άνδρας να δει την γυναίκα σαν τον μοναδικό του συνοδοιπόρο στον Γολγοθά της ζωής...
Πρέπει να ανασχεδιάσουμε τις κοινωνικές δομές αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητα των φύλων και εκτιμώντας σωστά τον διαφορετικό ρόλο που μπορούν να έχουν ο άνδρας και η γυναίκα στην ανάπτυξη και την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας, με την αναδιάταξη των ρόλων, ώστε η γυναίκα αντί να γίνεται ολονέν και περισσότερο μέρος της παραγωγής, να μοιράζεται σωστά με τον άνδρα, ανάλογα με την φύση και τις δυνατότητες του ο καθένας, αναγνωρισμένο από την κοινωνία, τον ρόλο της ψυχής της προσπάθειας για δημιουργία και ανάπτυξη της οικογένειας.
Ας αποτίσουμε φόρο τιμής στις αγωνίστριες γυναίκες που με τους αγώνες τους ανάγκασαν την κοινωνία να δει την προσφορά της γυναίκας μέσα από ένα άλλο φακό και ας τους δώσουμε την υπόσχεση ότι θα αγωνιστούμε μαζί, άνδρες και γυναίκες, για μια καλύτερη κοινωνία.
Σχόλια