ΟΤΑΝ Η ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΔΡΑΣ ΓΊΝΕΤΑΙ ΒΑΡΙΔΙ ΑΣΗΚΩΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΜΑΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΟΤΙ ΔΡΑ

Δεν είναι δουλειά μας να δικάσουμε τον Μαρίνο Σιζόπουλο για τις κατηγορίες που προκύπτουν από το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς. Αυτό είναι ευθύνη της Δικαιοσύνης και του Γενικού Εισαγγελέα. Μέχρι να αποφανθεί το δικαστήριο, για εμάς – όπως για κάθε πολίτη – ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Ως συναγωνιστές του ευχόμαστε να αθωωθεί και να πέσουν οι κατηγορίες που τώρα πλανώνται πάνω από το κεφάλι του. Το πρόβλημα όμως δεν είναι νομικό. Είναι πολιτικό και βαθιά ηθικό. Ο Σιζόπουλος έχει οδηγήσει το κόμμα σε εικόνα διάλυσης και απαξίωσης στα μάτια της κοινωνίας. Αντί να αποτελεί δύναμη με προτάσεις και αξιοπιστία, μοιάζει εγκλωβισμένο σε προσωπικά ολισθήματα και σκιές που σέρνονται γύρω από την ηγεσία του. Η νέα του ηγεσία κινείται μεταξύ φόβου και εξάρτησης.Δεν τολμά να σπάσει τα δεσμά μια και έξω. Υπάρχουν παραδείγματα που δείχνουν τι σημαίνει πολιτική ευθύνη. Στην Κύπρο, ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, Χριστάκης Τζιοβάνης, παρέδωσε αμέσως την έδρα του μόλις ξέσπασε το σκάνδαλο του Al Jazeera, χωρίς να περιμένει καταδίκη. Ελευθέρωσε το κόμμα του από την επικρεμμάμενη κατηγορία και μπράβο του. Το ίδιο σκάνδαλο οδήγησε και στην παραίτηση του τότε Προέδρου της Βουλής, Δημήτρη Συλλούρη, ο οποίος επίσης δεν έχει καταδικαστεί μέχρι σήμερα. Ελευθέρωσε την βουλή από ένα θέμα για την τύχη του οποίου θα αποφάσιζε η δικαιοσύνη και μπράβο του. Και οι δύο αναγνώρισαν ότι η παραμονή τους στη θέση που κατείχαν θα βύθιζε ακόμη περισσότερο το πολιτικό σύστημα στην κρίση αξιοπιστίας. Όπως ακριβώς έχει βυθιστεί και συνεχίζει να βυθίζεται η ΕΔΕΚ. Παραδείγματα βρίσκουμε και εκτός Κύπρου. Στην Ελλάδα, ο Γιώργος Καρατζαφέρης είδε το κόμμα του να καταρρέει όταν ήρθαν στο φως οι οικονομικές του υποθέσεις, πολύ πριν αποφανθούν τα δικαστήρια. Στην Ιταλία, ο Ματέο Ρέντσι παραιτήθηκε μετά από πολιτικές αποτυχίες που τραυμάτισαν την αξιοπιστία του κόμματός του, χωρίς να υπάρχει ποινική διάσταση. Η πολιτική δεν είναι μόνο ζήτημα δικαστικών εκβάσεων. Είναι πρωτίστως ζήτημα εμπιστοσύνης. Και όταν ο αρχηγός ενός κόμματος(τέως τώρα και λίγο καιρό και μετατραπείς στον δικό μας ελέφαντα) μετατρέπεται σε σύμβολο κρίσης και δυσπιστίας, τότε η παραμονή του στην έδρα της Βουλής βλάπτει όχι μόνο τους ψηφοφόρους του, αλλά συνολικά το πολιτικό σύστημα. Ο Σιζόπουλος δεν δικάζεται σήμερα από εμάς. Αλλά οφείλει να αναλογιστεί ότι η κατακράτηση της βουλευτικής έδρας με το τιμημένο, της ΕΔΕΚ δίπλα, έχει μετατραπεί σε βαρίδι. Για το κόμμα, για την πολιτική και για την κοινωνία. Παραδίνοντας την έδρα,θα παύσει και αυτός και η ΕΔΕΚ, να είναι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ηλεκτρονικών και εντύπων. Με την απαλλαγή ή την αθώωση του, θα πανηγυρίσουμε μαζί του...