ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ Η ΕΟΚΑ Β,ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ; Του Σάββα Ηλιοφώτου -Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Η ιστορία της ΕΔΕΚ είναι άρρηκτα δεμένη με την ιστορία της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρυμένη μέσα σε ταραγμένες εποχές, αποτέλεσε από τα πρώτα της βήματα την πολιτική και κοινωνική έκφραση των αγώνων για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Στις πιο σκοτεινές στιγμές της πατρίδας μας, όταν η χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β επιχειρούσαν με βία και προδοσία να διαλύσουν τη Δημοκρατία, η ΕΔΕΚ στάθηκε όρθια. Οι αγωνιστές της βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αντίστασης, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή τους για να μην περάσουν τα σχέδια της δικτατορίας και των πραξικοπηματιών. Μετά την εισβολή η ΕΔΕΚ με την διορατικότητα του Βάσου Λυσσαρίδη και την μαχητικότητα του Τάκη Χατζηδημητρίου, έγινε το σύμβολο του αγώνα για την επιστροφή του Μακαρίου και της αποκατάστασης της συνταγματικής τάξης. Ακολούθησε πολιτικές κόντρα στην ύπνωση που επέβαλλαν ισχυρές πολιτικές δυνάμεις και καθιερώθηκε ως ο εφιάλτης όσων πρόδωσαν ή ήταν έτοιμοι να παραδώσουν την Κύπρο βορά στο στόμα της Τουρκίας. Τον Αύγουστο του 1974, βάζοντας την πατρίδα πάνω από προδοσία, διακήρυξε την εθνική συμφιλίωση για αντιμετώπιση της κατοχής που ήδη ήταν εντός των πυλών. Από τους κοινωνικούς αγώνες για την ισότητα και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων, μέχρι την ανάδειξη των μεγάλων προβλημάτων της κοινωνίας, η ΕΔΕΚ πρόσφερε πολύ περισσότερα από την εκλογική της δύναμη. Υπήρξε η φωνή της συνείδησης, η πολιτική δύναμη που έβαζε τον άνθρωπο πάνω από τα συμφέροντα. Αποτελούσε τον δύσκολο δρόμο όσων δεν μετρούσαν το ατομικό συμφέρον στις επιλογές τους. Στρατιά αξιόλογων στελεχών πέρασαν από τις τάξεις της και στη συνέχεια έκαναν άλλες επιλογές ή οδήγησαν τους εαυτούς τους στην αδράνεια χωρίς ποτέ να γίνει μια αυτοκριτική και αναζήτηση των λόγων, πέραν από τους προφανείς της εξυπηρέτησης ατομικών συμφερόντων. Ωστόσο, σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια θλιβερή πραγματικότητα. Το κόμμα που άντεξε στις επιθέσεις της χούντας και της ΕΟΚΑ Β και την πολιτική υπόθαλψη από άλλες πολιτικές δυνάμεις, κινδυνεύει να γκρεμιστεί όχι από ξένους ή εχθρούς, αλλά από τα δικά του λάθη, τις εσωτερικές έριδες, τις προσωπικές φιλοδοξίες και την έλλειψη συλλογικού οράματος. Η ΕΔΕΚ βυθίστηκε στην εσωστρέφεια, σπαταλώντας δυνάμεις σε διαμάχες που μόνο κακό προκάλεσαν. Υιοθέτησε πολιτικές χωρίς κανένα όφελος για την πατρίδα και το κόμμα και μακριά από πραγματικότητες που διαμόρφωσαν τα πενήντα ένα χρόνια κατοχής και διαίρεσης. Αφέθηκε να ταυτιστεί με ακροδεξιό σχήμα και δεν εκτίμησε δεόντως την βοήθεια που της δόθηκε στις ευρωεκλογές για να απομακρυνθεί από αυτό. Έφτασε να φαντάζει περισσότερο ως πεδίο μάχης μικροηγεμονισμών, παρά ως πολιτικός φορέας που μπορεί να εμπνεύσει και να ενώσει. Τα τελευταία χρόνια απόκτησε ηγεσία διαίρεσης και διάσπασης και η συναγωνιστικότητα έγινε σχήμα λόγου. Αυτό το κατάντημα πλήγωσε τους εδεκίτες που έδωσαν μάχες κάτω από τη σημαία της. Ότι και να έγινε δεν είναι δυνατόν να αφήσουμε το κόμμα που υπήρξε το καταφύγιο της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας να καταρρεύσει από τη δική μας αδράνεια. Δεν είναι δυνατόν να παρακολουθούμε αμέτοχοι την πορεία του προς τον γκρεμό, να βλέπουμε την απογοήτευση των μελών και φίλων του και να σιωπούμε. Στην ΕΔΕΚ, ποτέ δεν φοβηθήκαμε τις διαφορετικές απόψεις και τις διαφορετικές προσεγγίσεις. Με τον διάλογο και την δημοκρατία συνθέταμε την πορεία μας. Η ευθύνη είναι συλλογική, αλλά και η λύση βρίσκεται στα χέρια όλων μας. Η ΕΔΕΚ χρειάζεται επειγόντως μια νέα αρχή. Μια εκστρατεία συμφιλίωσης, που θα βάλει τέλος στις προσωπικές αντιπαλότητες και θα ξαναδώσει προοπτική. Πρέπει να θυμηθούμε ότι αυτό που μας ενώνει είναι ασύγκριτα πιο σημαντικό από εκείνα που μας χωρίζουν. Η ιστορία μας, οι αγώνες μας, οι θυσίες των ηρώων μας, μας επιβάλλουν να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Σε αυτήν την κρίσιμη καμπή, η νέα ηγεσία του κόμματος οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τους λίγους μήνες που ανέλαβε, δείχνει διστακτική να λάβει τις τολμηρές αποφάσεις που απαιτούνται. Χρειάζεται αποφασιστικότητα, ειλικρίνεια και πολιτικό θάρρος. Χρειάζεται ένα γενναίο άνοιγμα συμφιλίωσης που θα ξαναδώσει στους Εδεκίτες την περηφάνια τους και στο κόμμα την προοπτική του. Καλώ όλους τους συναγωνιστές, τα μέλη και τους φίλους της ΕΔΕΚ, να σταθούμε στο ύψος της ιστορίας μας. Να μην αφήσουμε αυτό που δεν κατόρθωσαν να διαλύσουν οι πραξικοπηματίες και οι ξένοι, να το πετύχουμε εμείς με τα δικά μας χέρια. Η ΕΔΕΚ αξίζει να σωθεί, όχι για να υπηρετήσει πρόσωπα ή καρέκλες, αλλά για να συνεχίσει να υπηρετεί την Κύπρο, τη Δημοκρατία και τον Σοσιαλισμό. Αξίζει να δώσουμε στην ΕΔΕΚ το οξυγόνο που της λείπει σήμερα. Τα μέλη και τα στελέχη της που άφησε πίσω της. Η ενότητα και η αναγέννηση του κόμματός μας είναι στο χέρι μας. Αρκεί να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, από πού ξεκινήσαμε και γιατί αγωνιστήκαμε. Μόνο τότε η ΕΔΕΚ θα μπορέσει να ξαναγίνει το κόμμα που ενέπνευσε, που αντιστάθηκε, που πρόσφερε. Το κόμμα που δεν λύγισε ποτέ μπροστά στην προδοσία, και που δεν πρέπει να λυγίσει ούτε σήμερα μπροστά στις δικές του αδυναμίες.