ΟΤΑΝ Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΑΡΓΕΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ...!

Όλο και πιο συχνά γινόμαστε μάρτυρες αντιδράσεων ομάδων συμπολιτών μας για τον τρόπο και την ταχύτητα με την οποία απονέμεται η δικαιοσύνη στην πατρίδα μας. Πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση της πτώσης του αεροπλάνου της Ήλιος...Όσο καλά και να έχει χειριστεί η Εισαγγελεία την υπόθεση αυτή και όσο δικαιη και εάν είναι η απόφαση, δεν πρόκειται να πεισθούν πολλοί περί τούτου και κύρια αιτία ο πολύς χρόνος που πέρασε από την πτώση του αεροπλάνου, ο οποίος λανθασμένα μεν αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, στην συνείδηση της κοινωνίας καταγράφεται ως απαιτούμενος για να υπάρξει... συγκάληψη και απαλλαγή των κατηγορουμένων...! Για να αντιληφθούμε την σοβαρότητα της κρίσης εμπιστοσύνης προς το σύστημα απονομής της δικαοσύνης στον τόπο μας, ας  φύγουμε από τα μεγάλα και σημαντικά περιστατικά και ας μεταφερτούμε στα μικρά καθημερινά, για να δούμε ότι η δικαιοσύνη πάσχει πραγματικά και πρώτιστα σε αυτά, χωρίς κανένας από τους υπόχρεους καί τους επαείοντες, να ενδιαφέρεται να διορθωθούν τα πράγματα! Ίσως γιατί βολεύονται, πιθανώς καρπούμενοι τα ωφέλη που η σημερινή χαώδης κατάσταση αποφέρει... Ωφέλη που πηγαίνουν στους λίγους του συστήματος και ζημιές που επιστρέφουν στην κοινωνία με την μορφή της διαιώνισης μικρών και μεγάλων παρανομιών και του κλονισμού της πίστης των ανθρώπων προς τον θεσμό της δικαιοσύνης. Οι δύο αμνηστείες, η μια η φορολογική και η άλλη η πολεοδομική, έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν τον δικό τους αποσταθεροποιητικό ρόλο. Είδαν οι νομοταγείς πολίτες ότι ο χρόνος μπορεί να μετατρέψει τις παρανομίες που έπρεπε να δικάσει  και τιμωρήσει η δικαιοσύνη, σε «χαράς πανηγύρια» για αύξηση των εσόδων του κράτους! Η κατάσταση που για χρόνια πολλά παρελαύνει μπροστά απο τα μάτια μας, με υποτροπιάζουσα και φθίνουσα προς το χειρότερο μορφή, έχει σε πρώτο στάδιο κλονίσει την εμπιστοσύνη του απλού ανθρώπου προς το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης και μετά έχει διαφθείρει και τον ίδιο, ο οποίος στα μικρά καθημερινά αναζητεί την διαιώνιση των δικών του παρανομιών, μετατρέποντας πρόσωπα και θεσμούς που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να είναι προασπιστές της εφαρμογής των νόμων, σε μεσάζοντες για την διαιώνιση των παρανομιών και την αποφυγή απονομής της δικαιοσύνης! Να ένα παράδειγμα:  Ένας που καταφανώς έχει παρανομήσει κάνοντας προέκταση του υποστατικού του σε χώρο και με τρόπο που δεν επιτρέπεται ή και έχει αλλάξει την χρήση του οδηγείται στο δικαστήριο. Εκεί, μετά από συμβουλή από διάφορες κατευθύνσεις, δεν παραδέχεται την αυταπόδειχτη ενοχή του! Ο Δικαστής από τον Δεκέμβρη ορίζει την δίκη τον Απρίλη του επόμενου χρόνου. Μέχρι τότε ο παρανομήσας έχει τον χρόνο να πιέσει με κάθε μέσο και τρόπο για να αποσυρθεί η υπόθεση του από το δικαστήριο, αφού φυσικά πληρώσει τον δικηγόρο το ποσό που ο δικηγόρος θα  κρίνει λογικό και ο πληρώνων θα κρίνει υπερβολικό και παράλογο...! Ελάχιστοι θα προσπαθήσουν να άρουν την παρανομία τους. Όσοι δεν πετύχουν να αποσυρθεί η υπόθεση τους μέχρι τον Απρίλη, θα αρχίσουν να παίζουν με τις αναβολές ενώπιον του δικαστηρίου με θύμα πάντα την νομιμότητα, την αξιοπρέπεια και τα λεφτά του φορολογούμενου πολίτη που πληρώννει πλειάδα λειτουργών για να ασχολούνται με ένα νομικό και δικαστικό παιγνίδι που από την αρχή είναι καταδικασμένο σε αποτυχία...! Γιατί να μην υπάρχει ένας δικαστής που να επισκέπτεται τον Δήμο δυό φορές  τον μηνα, να βλέπει τον φάκελλο του παράνομου, τα στοιχεία, τις φωτογραφίες και εάν κρίνει να πηγαίννει και επί τόπου, να ακούει από τον ίδιο τον παράνομο τι έχει να πει για την αυταπόδειχτη παρανομία του και να βγάζει αμέσως και επί τόπου την απόφαση του; Αυτό θα χρειαστεί να γίνει μόνο για λίγους μήνες. Ο φόβος θα επιβάλει  τον σεβασμό προς την νομιμότητα η οποία  θα επιβληθεί και το μέτρο στην συνέχεια  θα είναι αχρείαστο...Ας αρχίσουμε από τα μικρά καθημερινά να εμπεδώνουμε την έννοια της νομιμότητας...Υπάρχει κανείς από αυτούς που μπορούν και που έχουν υποχρέωση να κάνουν κάτι, που αντιλαμβάνεται την ελαττωματκή λειτουργία  του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης ή να αναμένουμε  την εξέγερση κάθε φορά και μεγαλύτερου μέρους της κυπριακής κοινωνίας; Θα αφεθεί να βρεθεί η λύση από μόνη της και μέχρι τότε ότι θέλει ας γίνει...; Αντιληφθήκαμε ότι όταν  η απονομή της δικαιοσύνης αργεί,  η κοινωνία αποσταθεροποιείται και οδηγείται σταδιακά στην παρακμή ή είμαστε τόσο παρακμασμένοι που δεν το αντιλαμβανόμαστε;