ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ – ΟΧΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Του Σάββα Ηλιοφώτου-Πρώην Δημάρχου Στροβόλου

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ – ΟΧΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ «Αν θέλουμε λύση, πρέπει να δούμε στους Τουρκοκύπριους τον σύμμαχο, όχι τον αντίπαλο. Είναι οι μόνοι που μπορούν να κρατήσουν την Τουρκία μακριά από το μέλλον της Κύπρου» Πενήντα χρόνια η διχοτόμηση εδραιώθηκε επί του εδάφους και αργά, αργά εδραιώνεται και στις ψυχές των ανθρώπων. Οι κύπριοι που νοιάζονται για την συμβίωση σε συνθήκες ειρήνης και αλληλοσεβασμού, λιγοστεύουν. Όλο και μεγαλώνει το ρεύμα του διαχωρισμού. Οι φωνές που μας οδήγησαν στο σημερινό σημείο, όπως η Κύπρος είναι ελληνική και η Κύπρος είναι Τουρκική πληθαίνουν. Η αδιαφορία γίνεται πλειοψηφική και παραχωρεί χώρο στις ακρότητες. Σταθερά στήνεται σκηνικό μελλοντικών συγκρούσεων και καταστροφών. Η ελπίδα κρατιέται ζωντανή μόνο από την συνεργασία μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων μέσα από τα οδοφράγματα που με μύριες δυσκολίες κρατιούνται ανοιχτά. Οι φωνές που ζητούν κλείσιμο τους αυξάνονται, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτό θα σήμαινε σφράγισμα στις ψυχές των ανθρώπων και επικύρωση της διχοτόμησης. Κλείσιμο των οδοφραγμάτων και εμπόδιση της συνεργασίας, σημαίνει σπρώξιμο των κατεχομένων στην αγκαλιά της Τουρκίας και επιτάχυνση της ενσωμάτωσης των. Όσοι πιστεύουν ότι με την συνεργασία αιμοδοτούμε την κατοχή, πλανώνται πλάνην οικτρά! Οι Τουρκοκύπριοι θα συνεχίσουν να ζουν και να αναπνέουν. Ή θα γίνουμε εμείς ο πνεύμονας με τον οποίο θα αναπνέουν ή θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτό τον ρόλο να τον αναλαμβάνει η Τουρκία αργά και σταθερά με την δική μας βοήθεια. Για χρόνια, η δημόσια ρητορική στην ελληνοκυπριακή πλευρά αντιμετωπίζει τους Τουρκοκύπριους με καχυποψία. Τους βλέπει ως "όργανα της Άγκυρας", ως εξαρτημένους, ως εμπόδιο. Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη – και πολύ πιο ελπιδοφόρα. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι εκπρόσωποι της Τουρκίας. Είναι θύματα της κατοχής, όπως και εμείς. Είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ευρωπαίοι, άνθρωποι που έχουν ζήσει την πολιτιστική και πολιτική αποξένωση, και που σε κάθε ευκαιρία διεκδικούν τη φωνή τους. Όσοι παρακολουθούν τα κατεχόμενα γνωρίζουν καλά: υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της τουρκοκυπριακής κοινωνίας που αντιστέκεται στον τουρκικό επεκτατισμό. Που απορρίπτει τις επιβολές της Άγκυρας, που διαδηλώνει υπέρ της λύσης και της ομοσπονδίας, που θέλει μια Κύπρο ενωμένη και ελεύθερη από εγγυήτριες δυνάμεις και στρατούς. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας δεν είναι απλώς "καλό να υπάρχει". Είναι απαραίτητο. Αν κάτι μπορεί να περιορίσει την επιρροή της Τουρκίας στο νησί, αυτό δεν είναι ούτε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, ούτε οι κυρώσεις της ΕΕ, ούτε η διεθνής διπλωματία – είναι η εσωτερική, δημοκρατική πίεση από την ίδια την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η κυβέρνηση πρέπει να μελετήσει και να εφαρμόσει μέτρα τα οποία θα ενισχύσουν αυτές τις φωνές. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει • Συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στο ΓΕΣΥ με την ανάλογη εισφορά όπως όλοι μας • Επιδότηση των Τουρκοκυπρίων για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και σε άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα • Ενθάρρυνση των σχολείων για κοινούς αθλητικούς αγώνες • Ποδοσφαιρικοί αγώνες • Άνοιγμα όσο περισσότερων οδοφραγμάτων είναι δυνατόν, φέρνοντας περισσότερους ανθρώπους του τόπου μαζί Με όσους κινδύνους και εάν καραδοκούν που δεν θα είναι περισσότεροι από όταν αγωνίζεται το ΑΠΟΕΛ με τον ΑΠΟΛΛΩΝΑ. Φτάνει να ετοιμαστούμε και να προετοιμάσουμε τον κόσμο για πιθανές παράπλευρες απώλειες. Η επανένωση δεν θα προκύψει ως τεχνικό προϊόν διαπραγμάτευσης. Θα χτιστεί μέσα από την αμοιβαία αναγνώριση, τη συνύπαρξη και τη συμπόρευση. Και η τουρκοκυπριακή κοινότητα έχει δώσει ήδη δείγματα ότι είναι έτοιμη – πολύ πιο έτοιμη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Η Τουρκία ενισχύει την επιρροή της στα κατεχόμενα. Επενδύει πολιτικά, οικονομικά, πληθυσμιακά. Αν εμείς επιμείνουμε να κρατούμε τους Τουρκοκύπριους στο περιθώριο, ουσιαστικά τους παραδίδουμε ολοκληρωτικά στην Άγκυρα. Η επιλογή είναι απλή: Ή θα σταθούμε δίπλα στους Τουρκοκύπριους που παλεύουν για μια κοινή πατρίδα, ή θα παρακολουθούμε αμέτοχοι την πλήρη διχοτόμηση. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η ελπίδα. Και ίσως, η τελευταία.