Χάσαμε την εμπιστοσύνη. Μπορούμε να τη βρούμε ξανά;Του Σάββα Ηλιοφώτου-πρώην Δημάρχου Στροβόλου

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά έχω αρχίσει να νιώθω ότι πνιγόμαστε μέσα σε μια γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης. Από τους πολίτες προς τους θεσμούς, από τους θεσμούς προς τους πολίτες, από τα πάνω προς τα κάτω και το αντίστροφο. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Και αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα. Είναι δηλητήριο.Γεμίσαμε με πολιτικούς και πολιτικάντηδες που όλη μέρα αμφισβητούν.Γεμίσαμε με αναμεταδότες κάθε κακού ενδεδυμένους το μανδύα του αδιάφθορου. Αυξάνονται οι μετοχές των κακεντρεχών διαλαλητών, σε βάρος των σοβαρών και μετρημένων. Αποσύρονται σιγά σιγά οι εμφυής και προωθούνται οι με μειωμένη ή και καθόλου εμφυία και πνευματικότητα. Σκεφτείτε το λίγο: έχουμε γεμίσει με Επιτρόπους. Για τα πάντα. Έχουμε ερευνητικές επιτροπές για το κάθε τι. Έχουμε πορίσματα που κανείς δεν διαβάζει και ελάχιστοι παίρνουν στα σοβαρά. Και κάθε φορά που προκύπτει μια κρίση – από διαφθορά μέχρι πυρκαγιά – καταλήγουμε να φέρνουμε «ειδικούς» απ’ έξω. Από FBI μέχρι Αυστραλέζα για την Αρχή κατά της Διαφθοράς. Τώρα θα φέρουμε και Αμερικανούς ειδικούς για τις φωτιές. Συγγνώμη, αλλά… γιατί; Δεν έχουμε ικανούς ανθρώπους; Δεν έχουμε πυροσβέστες, μηχανικούς, ανακριτές, επιστήμονες; Δεν διατυμπανίζουμε διαρκώς ότι το ανθρώπινο δυναμικό μας είναι εξαιρετικό; Τελικά τι ισχύει; Έχουμε ή δεν έχουμε εμπιστοσύνη στους δικούς μας; Και δεν είναι μόνο το κράτος που δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους του. Είναι και οι άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται το κράτος. Δεν πιστεύουν ότι κάποιος θα τιμωρηθεί. Ότι ένα πόρισμα θα φέρει συνέπειες. Ότι μια επιτροπή θα βγάλει κάτι ουσιαστικό. Κι όταν όλοι νιώθουν ότι συμμετέχουν σε μια θεατρική παράσταση, κάπου εκεί καταρρέει η συλλογική νοημοσύνη. Μήπως τελικά αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι άλλες δομές, άλλοι τίτλοι και άλλοι «εισαγόμενοι σωτήρες», αλλά κάτι πολύ πιο απλό και πιο δύσκολο: εμπιστοσύνη; Μήπως να επενδύσουμε στους δικούς μας ανθρώπους, να τους εκπαιδεύσουμε, να τους προστατέψουμε, να τους στηρίξουμε, να τους αξιολογούμε, αλλά και να τους πιστεύουμε; Αν κάθε φορά που γίνεται κάτι σοβαρό, το πρώτο μας ένστικτο είναι «φέρτε κάποιον από έξω», τότε ίσως να πρέπει να αναρωτηθούμε: γιατί κανένας από τους δικούς μας δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος; Ή μάλλον: γιατί δεν του το δίνουμε; Όχι, δεν λέω να κλείσουμε την πόρτα στους ειδικούς του εξωτερικού. Αλλά να σταματήσουμε να λειτουργούμε σαν να είμαστε ανίκανοι να κάνουμε οτιδήποτε μόνοι μας. Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα χρειαστούμε και εισαγόμενο κράτος. Και τότε, πραγματικά, δεν θα μας έχει μείνει τίποτα.