Μονόδρομος η επιλογή της ΕΔΕΚ για τις προεδρικές εκλογές

Με την ευκαιρία του αυριανού συνεδρίου της ΕΔΕΚ, καταθέτω τις εκτιμήσεις μου για την επιλογή από την ΕΔΕΚ, του υποψήφιου για τις προεδρικές εκλογές διατηρώντας τις επιμέρους διαφορετικές απόψεις που κατά καιρούς έχω ως προς την τακτική που πρέπει να ακολουθείται για τη λύση του κυπριακού και ως προς τους επικοινωνιακούς χειρισμούς της ηγεσίας, που δεν νομίζω να δυσκολευτείτε να συμφωνήσετε μαζί μου, ότι θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτεροι!

Η θέση που θα πάρω πιο κάτω είναι ενταγμένη μέσα στο πολιτικό περιβάλλον στο οποίο κινείται η ΕΔΕΚ και βασίζεται στην πεποίθηση ότι για το εθνικό θέμα, επιδιώκουμε  την πλήρη αποκατάσταση της έννομης τάξης με την πλήρη άρση των αποτελεσμάτων της κατοχής, αλλά την ίδια ώρα έχουμε στο μυαλό τον έντιμο συμβιβασμό και είμαστε έτοιμοι να τον κάνουμε εάν και όταν παρουσιαστεί ή και δημιουργήσουμε την  ευκαιρία. Χωρίς να χανόμαστε στις πολυπαθούσες ορολογίες, ενιαίο κράτος, ομοσπονδία, συνομοσπονδία, διζωνική ομοσπονδία κλπ.

Με αυτά στο μυαλό, η επιλογή Νικόλα Παπαδόπουλου ήταν μονόδρομος για την ΕΔΕΚ και η κριτική που κάνω είναι ότι αυτό το θέμα θα μπορούσε να κλείσει και ενωρίτερα και να αποφεύγαμε να υπομνήσουμε, έστω και για λίγο, μνήμες Μετώπου του 1993!

Μονόδρομος ήταν  γιατί υποψηφιότητα του Προέδρου της ΕΔΕΚ δεν χωρούσε και σωστά αποφασίστηκε να μην διεκδικηθεί η Προεδρία από τον Σιζόπουλο. Ήταν σωστή η επιλογή να επιδιωχθεί συνεργασία των πέντε κομμάτων και σε αυτή την επιλογή έπρεπε να ήταν αυτονόητο, ότι προτεραιότητα είχε ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος που είναι ο  Νικόλας Παπαδόπουλος  τον οποίο οφείλαμε να στηρίξουμε. Νέος πολιτικός, με ισχυρές παρακαταθήκες και προϋποθέσεις για επιτυχία στην αποστολή του, εφόσον μοναδικό κριτήριο επιλογής παραμένει για την ΕΔΕΚ το Κυπριακό και εφόσον εκ των πραγμάτων μέχρι τώρα δοκιμάστηκαν όλες οι τακτικές, έγιναν όλες οι υποχωρήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν και με τον Αναστασιάδη τον τολμηρότερο, έχουν κλείσει τον κύκλο τους και φαίνεται ότι ξαναρχίζουμε από την αρχή.

Υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να υπάρχει και το κριτήριο της οικονομική πολιτικής και της κοινωνικής ευαισθησίας το οποίο θα έβαζε και το ΑΚΕΛ στο κύκλο των διαβουλεύσεων. Αναγνωρίζω ότι  το ΑΚΕΛ έρχεται σοβαρά τραυματισμένο από την πρόσφατη πενταετή διακυβέρνηση του και με μια γραμμή στο κυπριακό που είναι αντίθετη με τη γραμμή της ΕΔΕΚ αυτή τη στιγμή που πρέπει να παρθεί η απόφαση. Καθιστώντας κάθε συνεργασία από τον πρώτο γύρο των εκλογών ουτοπία.

Η ΕΔΕΚ μπορεί να πετύχει να εκλέξει τον Νικόλα Παπαδόπουλο ως Πρόεδρο τις Δημοκρατίας. Για αυτό,  θα πρέπει  η ηγεσία να μας εξηγήσει τη λύση που έχει για να είμαστε βέβαιοι   πως:

1.    Θα χαραχθεί μια νέα, συγκεκριμένη στρατηγική αναζήτησης της λύσης του κυπριακού που να είναι πραγματοποιήσιμη και όχι ευχολόγια απραγματοποίητα

2.    Θα εισάγουμε την συλλογικότητα στη λήψη αποφάσεων για τη λύση του κυπριακού ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες αλλά και να δούμε τον έντιμο συμβιβασμό, εάν υπάρχει η δυνατότητα για  τέτοιο στη πορεία

3.    Θα εισάγουμε την συναινετική και όχι την συγκρουσιακή τακτική στις σχέσεις Προέδρου της Δημοκρατίας και ΕΔΕΚ, τα άλλα κόμματα και την κοινωνία

4.    Θα βρούμε την ισορροπία μεταξύ  των επιδιώξεων  του μεγάλου κεφαλαίου και των αναγκών των πολιτών 

5.    Θα εμπεδώσουμε το αίσθημα της  αξιοκρατίας και της εντιμότητας στον δημόσιο βίο και θα αποφύγουμε  ένα νέο πλιάτσικο στο δημόσιο βίο

Τέλος, οφείλουμε να σκεφτούμε, πως θα μπορέσουν τα κόμματα που θα συνεργαστούν είτε πετύχουν είτε όχι, να επαναπροσδιοριστούν ενιαία στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας με την σύμπηξη ενός μετώπου με την επωνυμία «ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΟΜΜΑ».

Συνεργασίες όπως αυτή που κάνουμε τώρα με το ΔΗΚΟ και τα άλλα κόμματα, έχουν βαθύτερη αξία εάν γίνει αντιληπτό  ότι ως κόμματα από μόνα τους  θα φυλλοροούν και μαζί οι πολιτικές τους. Εξασφαλίζοντας μόνο και αυτό όχι για πολύ, για τους Προέδρους τους θέσεις στο Κοινοβούλιο, ενώ όλοι μαζί πιθανό να  μπορούν να καταξιωθούν στον πολιτικό χώρο καλύτερα και ωφελιμότερα.