Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ!
Σε λίγες μέρες είναι τα εννεάμηνα της μητέρας μου, ο θεός
μακαρίσει την!
Έτσι, έπεσε και το πρώτο τηλεφώνημα για να αρχίσουμε να οργανωνόμαστε.
Ως ήταν φυσικό, ο κινεζοϊός μπήκε στη συζήτηση…
Πας από εκεί τον βρίσκεις μπροστά σου, πας από εδώ, έρχεται
πίσω σου… Αυτός, δεν καταλαβαίνει τίποτα!
Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών…
Στα κόλλυβα, στα κεριά, στα τραπέζια, στο θυμιατό, στους σκάμνους, στις χειραψίες ,στις
αναπνοές, στις ψαλμουδιές… παντού, παντού….
Ιός εδώ, ιός εκεί…
Ιός και αυτός του
θεού όπως είναι, του παραχώρησε την υφήλιο να ασκήσει την δύναμη του, να επιβεβαιώσει και
να δυναμώσει τις αντοχές μας…
Να επαναφορτίσει και να επανεκκινήσει τους εγκεφάλους μας!
Όσους
επαναφορτίζονται και όσους επανεκκινούν…
Για τους άλλους,
προνόησε, εις γην χλοερά και ζωήν αιώνιο …!
Η συζήτηση διεξαγόταν μέσα στο μισό πνεύμα του ιού…!
…Και πάνω που θυμήθηκα την αιώνια ζωή, μου ήρθε μια ιδέα. Μια ιδέα
που νομίζω είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για τη μάνα μου!
Θυμήθηκα τη σοφία της και την αγάπη που είχε για μας, τα
παιδιά της και για τον κόσμο όλο...
Σκέφτομαι λοιπόν, ότι
πρέπει να τους εφοδίασε με διαδίκτυο
εκεί πάνω που είναι, αφού αυτός καθοδηγεί και επινοεί τα πάντα… Έτσι δεν μας λένε
οι παπάδες… Να δοκιμάσω να την πάρω ένα τηλέφωνο…
Την παίρνω λοιπόν στο
βάηπερ και, τι ευτυχία μου!
Μου απάντησε αμέσως… Έτσι ήταν πάντα και όταν ήταν ζωντανή!
Άκουσα τη φωνή της… Η ίδια… Δεν άλλαξε καθόλου…!
Νοσταλγική, γεμάτη αγάπη, και αποφασιστική ούτε πως έχει
εννέα μήνες που απόθανε…
Μου λέει:
-Έμαθα τα νέα σας και έχω την έγνοια σας.. Μην μου κοντέψεις,
γιατί μας έφεραν πολλούς πεθαμένους πουποδά
τζιαι μπορεί να σε κολλήσω…
-Ρε μάνα, πεθαμένη και έχεις την έγνοια μας… πως δηλαδή,
εξήγησε μου!
-Εσύ, που πάντα είχες την αγκαλιά σου ανοιχτή να χωθώ μέσα…
-Ναι γιε μου τζιαι εγώ θέλω να σε αγκαλιάσω, αλλά τώρα, η
αγάπη μου, μου το απαγορεύει…
-Έχω συνέχεια την έγνοιαν σας..
- Ήσασταν που ήσασταν ξεροκέφαλοι, τώρα επιάσετε και ιόν…
- Τζιαι εγιώ, η μάνα σας… τώρα που έπρεπε να είμαι κοντά σας,
λείπω…
-Ακούτε τους γιατρούς ή κάμνετε της τζιεφαλής σας;
- Ξέρω… είναι και το μνημόσυνο μου σε λίγες μέρες…, αλλά
φταίω τζιαι εγιώ..
-Πε, πε, για τα μνημόσυνα, έχω σας ικανούς να μαζευτείτε και
να μου αρχίσετε με τον παπά το … αιωνία μου η μνήμη!
- Παρατάτε τα γιε μου, γιατί έννα σας τυλίξει εσάς τούτην
την φορά και δεν θα έχει κανένα, ούτε να σας θάψει, ούτε να σας μνημονεύσει…
- Τζιαι… ξέρεις, ποδά,
που έν η άλλη ζωή, εγεμώσαν όλα τα κρεβάτια τζιαι τα νοσοκομεία… τζιαι εννα σας
στρέψουν πίσω να ξαναπεθάνετε πάλε που τον ιό…
-Μείνετε έσσω σας, ώστι να έρτει η ώρα σας…
- Τουλάχιστον, να μπορέσω να σας ξαναδώ και να σας ξανασυναντήσω…
-Τούτον εν τω μνημόσυνο γιε μου που θέλω να μου κάμετε…
Τούτα μου είπε και σαν μάνα που είναι… τράβηξε μακριά μου
και χάθηκε στο βαθύ σκοτάδι…
Αποφεύγοντας να δώσει
τον ιόν της, στον υιό της…!
Λύνοντας μας και το θέμα του μνημόσυνου της…
ΣΗ-21/03/2020
Σχόλια